در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
راه درازی که پیش رو می بینیم
صعود از دور مقدماتی برای هندبال ایران فقط رویا بود؛ اما بالاخره این رویا رنگ واقعیت گرفت. امسال در مسابقه های قهرمانی آسیا بانکوک ، هندبال ایران نه تنها از دور مقدماتی بالا آمد که چهارم آسیا هم شد.
این تنها افتخار ایران محسوب نمی شود، چون برای اولین بار تیمهای ژاپن و چین را هم پشت سر گذاشت. بازیهای آسیایی 1998بانکوک و رسیدن به مقام هفتم ، آخرین مسابقه تیم ملی هندبال و آخرین عنوان بود.
ملی پوشان هندبال به خاطر نگرفتن مدال ، 4سال بایکوت شدند، به همین سادگی. ارتباط نداشتن با تیمهای خارجی ، مهمترین مشکل هندبال بود.
همین مساله باعث شده بود ایران زنگ تفریح حریفانش باشد؛ اما تحریم 4ساله ، هندبالی ها را تکان داد. هندبال هم راهی را پیش گرفت که والیبال رفت ؛ تکیه به باشگاه ها برای ساپورت تیم ملی ، برنامه ریزی ، سرمایه گذاری روی بازیکنان مستعد با فیزیک مناسب ، استخدام مربیان خارجی و...
به قول خیلی از کارشناسان ، اعزام نشدن تیم ملی به بازیهای بوسان به ضرر هندبال تمام شد؛ هندبالی که هیچ ارتباطی با تیمهای خارجی نداشت و شانس رقابت با آسیایی ها را هم در بوسان از دست داد، آن هم به بهانه نگرفتن مدال ؛ اما کم کم نگاه فدراسیون به هندبال جدی تر شد.
با آوردن مربیان اکراینی ، سیستم آموزش تغییر کرد و تقریبا به روز شد. اعتماد به نفسی که مربیان خارجی به ملی پوشان می دادند باعث خودباوری آنها شد؛ هرچند هنوز هندبال ایران با دانش روز دنیا فاصله دارد، اما باز هم در موفقیت ایران تاثیر زیادی گذاشته است.
از طرفی کم کم ارتباط هندبال با بقیه کشورها بیشتر شد، بخصوص با تیمهای عربی حاشیه خلیج فارس. اگرچه این ارتباط کامل نبود، اما تاثیرش غیرقابل انکار است.
پیشرفت هندبال ایران آنقدر چشمگیر بود که فدراسیون جهانی، تندیس بهترین فدراسیون را به ایران داد. دکتر حسن مصطفی، رئیس مصری فدراسیون جهانی هندبال از ایران به عنوان الگویی خوب در زمینه پیشرفت یاد می کند: «پیشرفت را از ایران یاد بگیرید.»
البته رشد هندبال ایران فقط در حد حرف باقی نماند و کم کم با حضور تیم ملی هندبال جوانان ایران در رقابت های قهرمانی آسیا هند و مقام سومی اش در سال 83محسوس تر شد.
جمشید حمیدی ، کارشناس هندبال در این باره می گوید: اگر سالهای گذشته را در نظر بگیریم ، متوجه پیشرفت نسبتا محسوس هندبال ایران می شویم. موفقیت هایی که غیرقابل کتمان اند، تا جایی که حتی بسکتبال هم این موقعیت را به دست نیاورده است ؛ اما هندبال ایران در آسیا نشان داد که لیاقت نایب قهرمانی را دارد، هر چند با وجود کره ای ها نمی توان قهرمان شد ولی می توان دوم شد.
این یعنی پیشرفت. شاید از نظر خیلی ها مقامهایی که هندبال در طول یکسال اخیر به دست آورده جرقه ای باشد بدون تداوم ؛ اما کامران رهبری، نایب رئیس فدراسیون هندبال آنها را پیشرفت واقعی می داند: «نایب قهرمانی بازیهای غرب آسیا، چهارمی قهرمانی آسیا آن هم در هندبال بزرگسالان، سومی جوانان و نایب قهرمانی نوجوانان جرقه نیست.
این پیشرفت واقعی هندبال را نشان می دهد. شکست چین و ژاپن کار ساده ای نیست ، اما تیم ایران آن را انجام داد. قرار گرفتن جزو 4تیم اول آسیا فقط یک چیز را نشان می دهد؛ پیشرفت.»
اما ایران برای این که بتواند در آسیایی ها از رده چهارم خود را بالاتر بکشد، هنوز راه زیادی باید پشت سر بگذارد. سرمایه گذاری باشگاه ها در لیگ هندبال برای بالا بردن کیفیت مسابقه ها در حالی که فعلا فولاد مبارکه سپاهان تنها باشگاه بزرگی است که در این رشته سرمایه گذاری کرده و این ضعف بزرگی است برای خارج کردن هندبال از تک محوری باشگاه باید تشویق شود تا مثل فوتبال و والیبال ، باشگاه های بزرگ هم سرمایه گذاری کنند؛ البته سرمایه گذاری باشگاه ها روی بازیکنان هم بحث مهمی است که نباید فراموش شود.
بازیکنان هندبال به دلگرمی بیشتری نیاز دارند، در حالی که الان قرارداد بهترین بازیکنان هندبال با والیبالیست های نوجوان برابری می کند. 8 میلیون تومان بالاترین میزان قرارداد هندبال است ، حتی دستمزد بدمینتون بازان هم بیشتر از هندبالیست هاست.
اگر در حرفه ای شدن ، ایران هم مثل کویت باشد آن وقت حرفهای زیادی برای گفتن دارد. کویتی ها با سرمایه گذاری در هندبال و استفاده از مربیان طراز اول دنیا و برگزاری لیگ حرفه ای ، کم کم هندبال را به ورزش اول کشورشان تبدیل می کنند.
همین مساله باعث شد مسابقه های آنها سی - چهل هزار تماشاگر داشته باشد. اولویت بندی استان ها برای سرمایه گذاری در رشته های مختلف هم می تواند راهکاری باشد که سازمان تربیت بدنی جلوی پای فدراسیون ها می گذارد.
در واقع با فراهم کردن امکانات در استان هایی که مستعد هندبال هستند، بازیکنان هندبال ، والیبال و... شناسایی ، تربیت و در لیگ پخته تر می شوند تا در نهایت به تیم ملی برسند، اما ایران هنوز در هندبال حرفه ای نشده و این مساله در مسابقه های رسمی برای ایران دردسرساز می شود. این مساله در مسابقه های قهرمانی آسیا بانکوک مشخص شد.
تیم ایران در بازی رده بندی حتی وقتی قطر یک بازیکنش اخراج شد نتوانست از فرصت استفاده کند و بازی را به نفع خود تمام کند، اما کره ای ها در بازی با کویت به لطف حرفه ای بودن برنده شدند.
آنها وقتی 4نفره بودند، مقابل کویت 7نفره ، با شوتهای پشت 9متر گل زدند و کویت را بردند. بازیکنان ایران هنوز تا حرفه ای شدن فاصله زیادی دارند.
آنها برای این که حرفه ای تر شوند و مشکل تاکتیکی نداشته باشند به ارتباط بیشتری نیاز دارند. علی شاکری ، کارشناس هندبال در این باره می گوید: «سیستم هندبال ما برای این که به دنیای حرفه ای ها نزدیک شود، به مربی بازیکن نیاز دارد؛ مربی بازیکنانی از سوئد، فرانسه ، صربستان یا حتی مصر.
بازیکنانی بزرگ که در آخرین سالهای بازیکنی خود هستند اگر در لیگ ایران برای باشگاه ها بازی کنند، ناخودآگاه، تاکتیک های جدید روز دنیا را به بازیکنان ایرانی منتقل می کنند.»
در هر حال هندبال ایران در راه پیشرفت گام گذاشته است. آنقدر این پیشرفت محسوس بوده که برای اولین بار تیمهای کویتی خواهان بازیکنان ایرانی شده اند.
حجت صفری ، محمدرضا جعفرنیا و شهداد مرتجی 3بازیکنی بودند که به دعوت تیمهای الفیصل و النصر اسفندماه به این کشور رفتند و در مرحله اول لیگ این کشور بازی کردند.
حجت صفری در این باره می گوید: «به طور حتم هندبال ما پیشرفت کرده، کویتی ها تا 3سال پیش روی هندبال ایران حساب نمی کردند، اما حالا از ما می خواهند برایشان بازی کنیم. عربها هم پیشرفت هندبال ایران را قبول دارند وبه زبان می آورند.»
شاید به همین دلیل است که صفری با موافقت تیم فولاد مبارکه با تیم الصنا عربستان قرارداد بست تا در لیگ این کشور بازی کند.
مهری رنجبر 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
