زهرا شکوهی؛ قصاب دوشغله

زهرا شکوهی تا کلاس پنجم درس خوانده، اما حساب و کتاب خرید و فروش مغازه را به‌خوبی انجام می‌دهد. این‌که چه شد به قصابی روی آورد برمی‌گردد به کلافگی همسرش از دست شاگردها و کارگرانی که بلای جانش شده بودند! عباس اسماعیلی، همسر خانم شکوهی بارها کارگرانش را به دلیل این‌که به گفته خودش کار نمی‌کردند و به درآمد دخل هم دست‌درازی می‌کردند بیرون کرده بود. فرزندانش دختر بودند و پسری نداشت؛ از اینرو یک شب که برای بار دوم از دست‌درازی چند میلیون تومانی کارگرانش به حساب‌های دخل صحبت می‌کند، خانم شکوهی به همسرش پیشنهاد می‌دهد خودش برود مغازه و کارهای شاگرد و کارگر همسرش را انجام دهد.

او می‌گوید: اوایل فقط به قصد نظافت مغازه و انجام کارهای حساب و کتاب رفته بودم، اما از ابتدای ازدواج با همسرم شغل او را دوست داشتم. عموهایم نیز البته همگی قصابند و من آن‌قدر به این کار علاقه داشتم که بعد از رفتن به مغازه کار با چاقو و ساتور قصابی را از همسرم یاد گرفتم و می‌توانم خیلی حرفه‌ای و سریع گوشت و استخوان و چربی را جدا کنم و آنچه را مشتری می‌خواهد به او بدهم.

خانم شکوهی اضافه می‌کند: همسرم بس که با خون سر و کار داشته روحیه‌ا‌ش کمی خشن شده، مرد خوبی است، اما همین روحیه ناشی از قصابی باعث شده وقتی عصبانی ا‌ست سکوت کنم! من این‌طور نیستم و نمی‌گذارم این شغل روحیه مرا عوض کند.

گرچه همسرش آن‌قدرها که از این جمله برمی‌آید خشن به نظر نمی‌رسد و سال‌هاست که به‌عنوان خانواده‌ای خوب دارند زندگیشان را می‌کنند، اما خانم قصاب ادامه می‌دهد: صبح‌ها که غذا را بار می‌گذارم به مغازه می‌آیم و تا حوالی ساعت 11 در اینجا هستم، بعد به خانه بازمی‌گردم و کارهای دیگر مربوط به خانه را انجام می‌دهم. ساعت 3 هم مجددا به مغازه می‌آیم و تا شب کار می‌کنم.

او و همسرش با همین شغل قصابی، دو دخترشان را روانه خانه بخت کرده‌اند و چنان که این زن در خانه‌داری و قصابی م ، می‌گوید دامادهایش هم با کار مادرزنشان که از 30 سالگی ساتور به دست شده مشکلی ندارند.

خانم شکوهی تنها خانم قصابی به‌شمار می‌رود که در اتحادیه قصابان، پرونده کاری دارد.