نگاه هفته

همه آن اتفاق‌های خوب

یک: موفقیت خندوانه در مواجهه با مخاطب نشان داد که هنوز از ظرفیت‌های رسانه آنچنان که باید استفاده نکرده‌ایم. برند‌سازی نکرده‌ایم و از برندی که احیانا می‌سازیم آن‌گونه که شایسته است حمایت نکرده‌ایم. خندوانه نشان داد که می‌توان با شناخت درست از مصالح رسانه و توجه به نیازهای واقعی مردم، مخاطب را بیش از اینها با خود همراه کرد و حتی تا آنجا پیش رفت که یک برنامه تلویزیونی را به سبد نیازهای فرهنگی مخاطب وارد کرد.

کد خبر: ۸۴۶۰۸۱

باور کنید در زمانه کنونی با آن حجم از رسانه‌های رقیب، این حجم از موفقیت چیز کمی نیست‌. اصلا هم اتفاق کمی نیست که یک برنامه بدرخشد و این درخشش آن‌قدر ادامه داشته باشد تا همه ـ از هر طیف و جناح و مسلکی ـ به وجودش و موفقیت‌اش اعتراف کنند. خب البته خندوانه واقعا چنین موفقیت‌هایی را به دست آورده است و حالا مخاطب سختگیر ایرانی متوقع شده که بیشتر و بهتر در اختیارش قرار گیرد که بی‌هیچ رودربایستی باید گفت حق هم دارد، چراکه برنامه خندوانه چنین ظرفیتی دارد و اتاق فکر پویا و فعالش بیش از اینها می‌تواند برنامه را پیش ببرد. همه تلاش اتاق فکر خندوانه این بوده که این برنامه علاوه بر داشتن شیرینی معمول، قند مکرر نشود و هر قسمت با قسمت قبلی خود تفاوت قابل اعتنایی داشته باشد، به همین دلیل ساده است که سازندگان برنامه کوشیده‌اند جذابیت و غافلگیری را از برنامه نگیرند. بله! درست است رازی که خندوانه را سر پا نگه داشته به نظر همین دو کلمه ناقابل می‌آید یعنی: «غافلگیری و جذابیت». سازندگان به‌خوبی توانسته‌اند برنامه‌ای بسازند که علاوه‌بر این‌که توازن چشمگیری دارد، همیشه مثل یک درام غیرقابل پیش‌بینی مخاطب را منتظر یک اتفاق نگه می‌دارد. یک چیز عجیب و غریب که قرار است روی آن استیج قرمز رنگ اتفاق بیفتد که اسم دیگرش می‌تواند تعلیق باشد، موتور محرکه‌ای که باعث می‌شود بسیاری از آثار موفق سینما یا تلویزیون را با همه هیجانی که دارند دنبال کنیم و لذت ببریم. حالا که دارید این نوشته را می‌خوانید خندوانه دیگر پخش نمی‌شود، اما با این حجم از بازتاب‌هایی که این برنامه تلویزیونی در جامعه داشته باید امیدوار باشیم سری بعدی این برنامه قوی‌تر از گذشته روی آنتن بروند و ما همین‌طور از دیدن آن لذت ببریم. دعا کنیم که این‌طور بشود.

دو: خیلی خوب است که شبکه‌های مختلف صدا‌وسیما به موضوع مهمی مثل سینما واکنش نشان داده و تلاش می‌کنند فراز و فرودهای هنر هفتم را در کشور زیر ذره‌بین ببرند. وقتی شبکه سه سیما بعد از مدت‌ها سری جدید هفت را با همه حرف و حدیث‌هایش روی آنتن فرستاد، خیلی از دوستداران سینما خیالشان راحت شد که دوباره می‌توانند برنامه مورد علاقه‌شان را از تلویزیون ببینند. آن هم با اجرای کارگردانی که به شکل خودجوشی علایق و سلایق عجیب و غریبی دارد و این را می‌شود در این چند برنامه جدیدی که روی آنتن فرستاده، فهمید. بهروز افخمی در سری جدید هفت تلاش کرده متفاوت‌تر از سری قبل باشد و انصافا باید گفت تا اینجا توانسته به میزان قابل توجهی متفاوت باشد. او هم در ساختار و هم در محتوا نوع دیگری از برنامه‌سازی را عرضه کرده است. واکنش‌هایی هم که در این مدت به برنامه او شده نشان داده که اولا برنامه او دیده شده و ثانیا جسارتی که او در طرح مسائل مربوط به سینما داشته به اندازه قابل ملاحظه‌ای نیز موثر افتاده است. به‌جز هفت، شبکه چهار سیما نیز یک برنامه سینمایی روی آنتن فرستاده که آن هم مانند هفت، از یک کارگردان سینما به‌عنوان مجری سود می‌برد. امیرشهاب رضویان با برنامه سینما چهار تلاش کرده برنامه شسته رفته‌ای روی آنتن بفرستدکه باید منتظر ماند و دید که برنامه رضویان تا چه اندازه مخاطب جلب می‌کند.