جواهری به نام اعتماد به نفس
عباس صمیمی این بار هم حذف شد، مثل المپیک. صمیمی که امسال می خواست با صعود به فینال مسابقه های دوومیدانی قهرمانی جهان 2005 فنلاند، نتیجه المپیک را هم جبران کند، به دور بعد صعود نکرد.
او روز شنبه هفته گذشته در اولین شب مسابقه های قهرمانی جهان با بقیه پرتابگران دیسک رقابت کرد. نفر اول پرتاب دیسک ایران در اولین پرتاب خود 59متر و 21سانتی متر انداخت. دومین پرتابش را خطا کرد و در سومین پرتابش دیسک پس از مسافت 60متر و 25سانتی متری روی زمین نشست.
او که در استارت لیست با رکورد مرحله اول لیگ یعنی 63متر و 38سانتی متر نفر دوازدهم بود، پس از دور مقدماتی هم با رکورد 60متر و 25سانتی متر باز هم نفر دوازدهم دسته 13نفره اش ماند تا در جمع 12نفر صعود کننده به فینال نباشد.
صمیمی این بار هم سناریوی همیشگی حذف در دور مقدماتی را تکرار کرد. آن هم در هلسینکی ؛ جایی که جارد روم امریکایی با رکورد 62متر و 72سانتی متر آخرین نفری بود که جواز حضور در فینال را گرفت.
این اولین بار نبود که او در مسابقه های جهانی به فینال نمی رسید. صمیمی پیش از این در مسابقه های دانشجویان جهان سیسیل ایتالیا در سال 1997، مسابقه های جهانی 1999اسپانیا و المپیک 2004آتن هم نتوانسته بود فینالیست شود؛ هر چند همیشه رکوردهای پرتاب دیسک ایران را در مسابقه های آسیایی و خارج از ایران زده است ، اما در مسابقه های جهانی موفق نبوده تا دوباره همه بر مشکل روحی او انگشت بگذارند.
به نظر آنها که عباس را از نظر فنی جزو 12نفر اول پرتابگران دیسک دنیا می دانند، تنها مشکل او این است که نمی تواند خودش را با شرایط مسابقه های سطح بالای دنیا وفق دهد. به همین خاطر کم می آورد.
اما خودش همیشه مشکل تکنیکی را تنها دلیل کم آوردنش عنوان می کند. به نظر فیروزی ، دارنده مدرک درجه 2بین المللی مربیگری در پرتاب دیسک ، صمیمی این بار مشکل تکنیکی نداشت : صمیمی در پرتاب هایش مشکل تکنیکی نداشت.
مشکل تکنیکی برای پرتاب های 64-5 متر پیش نمی آید. او به خاطر عادت نداشتن به مسابقه ها در رقابت های سطح بالا و کنار پرتابگران تاپ دنیا، با مشکل روبه رو می شود.
صمیمی که قرار است با بنامهای دنیا مسابقه دهد نباید در لیگ و مسابقه های جایزه بزرگ آسیا و رقابت های پیش پا افتاده شرکت کند. او برای رقابت با جهانی ها باید در مسابقه های سطح بالا حاضر شود تا در مسابقه های جهانی و المپیک اعتماد به نفس داشته باشد. ما نباید فراموش کنیم که مسابقه دادن در رقابت های سطح بالای جهانی با مسابقه دادن در مسابقه هایی با سطح پایین خیلی با هم فرق دارند.
مثل این که کسی در جوی شنا کند و در استخر مسابقه دهد. عباس هم اگر در شرایطی مثل مسابقه های جهانی کنار پرتابگران بنام دنیا مدام پرتاب کند، آن وقت کم نمی آورد.
دکتر عیدی علیجانی ، سرپرست تیم دوومیدانی 2نفره ایران ، فنلاند هم حذف عباس صمیمی را یک مساله طبیعی در مسابقه های جهانی می داند. او که از پرتاب صمیمی راضی است می گوید: «یک مساله طبیعی است. آن هم در مسابقه های جهانی. هوا سرد است و این مساله روی کار عباس هم بی تاثیر نبود. او هم مثل خیلی های دیگر انداخت.
حتی آنها که 66متر رکورد داشتند هم در دور مقدماتی 60متر انداختند و حذف شدند، مسابقه ها، جهانی هستند و در این مسابقه ها همیشه این مسائل وجود دارد. به نظر من پرتاب 60متر و 25سانتی متری عباس خوب بود.
من که راضی ام. به نظر خیلی ها عباس صمیمی ، پرتابگر مسابقه ای نیست ، برخلاف احسان حدادی ، به همین علت در مسابقه هایی با این سطح کم می آورد؛ اما فیروزی حرف دیگری می زند. او همه چیز را ختم به شرایط مسابقه نمی داند.
به نظر مشکلات دیگری هم وجود دارد که باعث می شود ورزشکاری مثل عباس صمیمی در مسابقه های جهانی نتیجه نگیرد: بزرگترین مشکل ، نداشتن مربی است. آن هم موقع مسابقه ، این مساله آسیب جدی به ورزشکار می زند. ورزشکاری که در سطح جهانی است وقتی مربی بالای سرش نباشد، خیلی ضرر می کند.
دوومیدانی امروز دیگر ورزشکار بدون مربی را قبول ندارد. صمیمی چند سال است که بدون مربی ، هر طور که دلش می خواهد تمرین می کند، اگر او مربی داشت ، برنامه اش را طوری تنظیم می کرد که پیکش ، لیگ نباشد و در هلسینکی به اوج برسد تا بتواند رکورد بالای 63متر داشته باشد.
اما ما هنوز هم یک زمین پرتاب استاندارد نداریم. در حالی که تمرین در زمین غیراستاندارد و مسابقه در زمین استاندارد تاثیر زیادی بر نتیجه ای که پرتابگر می گیرد، دارد. تا زمانی که مشکل زمین استاندارد حل نشود، در مسابقه های جهانی مشکل داریم.
این مشکلات دوومیدانی ایران است. غیر از صمیمی هر ورزشکار دیگری هم که باشد در مسابقه های جهانی همین وضعیت را دارد. عباس ، تنها پرتابگر دیسک آسیا نبود که در هلسینکی حذف شد.
بلکه هر دو رقیبش یعنی ووتائوفوی چینی که رکورد 64متر و 28سانتی متر را دارد و ویکاس گودای هندی که رکورد 64متر و 69سانتی متر را به اسم خودش ثبت کرده نیز از فینال مسابقه های جهانی جا ماندند.
ووتائو که 64متر و 28سانتی متر بهترین رکوردش در سال 2005محسوب می شود در هلسینکی 61متر و 75سانتی متر در پرتاب اول انداخت ، پرتاب دومش را خطا کرد و در پرتاب سوم نیز بهتر از 57متر و 54سانتی متر نینداخت تا جایی بین 12نفر صعودکننده نداشته باشد؛ اما ویکاس گودای هندی که بهترین رکوردش امسال 64متر و 69سانتی متر بود، وضعیت بهتری نسبت به 2رقیبش داشت.
او پرتابی کمتر از 61متر و 66سانتی متر نداشت. در پرتاب دوم 62متر و 4سانتی متر را ثبت کرد و در آخرین پرتاب 61متر و 90سانتی متر انداخت تا سومین آسیایی باشد که حذف می شود.
سجاد مرادی ، دومین نماینده ایران در مسابقه های دوومیدانی قهرمانی جهان 2005هلسینکی فنلاند است. مثل المپیک ، او در ماده 800متر می دود. سجاد که در دوره قبل ، مسابقه های 2003پاریس را از دست داده و در المپیک نتیجه خوبی نگرفته است ، می خواهد به قول خودش در هلسینکی به فینال برسد؛ چراکه احسان مهاجر شجاعی در مسابقه های 2003پاریس به نیمه نهایی رسید.
او برای این که هیچ وقت دوست ندارد نفر دوم باشد، این بار می خواهد تنها دونده ایرانی باشد که به فینال مسابقه های جهانی راه یافته است : «هیچ وقت دوست ندارم پشت سر کسی باشم.
همیشه اولی را دوست داشته ام. به همین علت این بار هم می خواهم فینالیست باشم».
رکورددار 800 متر ایران که 12روز زودتر از شروع مسابقه اش به هلسینکی رفته ، پیش از اعزامش تنها دغدغه اش این بود که بدنش آن طور که می خواهد، نباشد ؛ اما حالا از بدنش و تمرین هایش راضی است: «با این که روزهای اول بدنم خوب نبود، اما حالا بدنم خوب شده است و خوب هم تمرین می کنم. قول می دهم بهتر از همیشه بدوم.»
سجاد که امسال را خوب شروع کرده ، 3مدال طلا از جایزه بزرگ آسیا و یک مدال طلا از مسابقه بین المللی مجارستان گرفته است . آخرین رکوردش در سال 2005، 1/47/07 است. او با این رکورد میان تاپ رکوردهای 140دونده 800متری جهان ، صد و سی و سومین نفر است. به نظر خیلی ها برای سجاد هم همان اتفاق المپیک پیش می آید.
او در المپیک پس از حذف عباس صمیمی ، نفر هفتم دسته 8نفره اش شد. خیلی ها معتقدند نتیجه ای که عباس در مسابقه ها می گیرد تاثیر مستقیمی روی نتیجه سجاد دارد ؛ هر چند خودش به شوخی این مساله را تایید می کند، اما می گوید: «ربطی ندارد. حذف شدن عباس ربطی به من و نتیجه ام ندارد. من خوب می دوم. مطمئن باشید.»
رکورددار 800متر ایران در المپیک 2004آتن در حالی که در دسته اش نفر اول بود، در 200متر آخر مسابقه کم آورد. آن موقع هیچ کس فکر نمی کرد سجادی که همیشه استارتش را دور آخر مسابقه می زند، در دور آخر کم بیاورد و نفر هفتم گروهش باشد؛ سجاد که به قول خودش همیشه می خواهد اول باشد و سرآمد.
با این حال او می گوید در هلسینکی ، خاطره المپیک آتن را تکرار نمی کند. «در المپیک نمی دانستم چه کار باید بکنم ، اما حالا فهمیده ام که چطوری در مسابقه های مهم بدوم که کم نیاورم.» او که حالا رقبایش را هم دیده ، می داند همه آنها که در المپیک آتن بوده اند، حاضر هستند بجز هشام الغروج که به قول خودش مربی اینترنتی اش است.
با این حال برایش فرقی نمی کند. سجاد فقط می دود: «همه رقبایم را دیده ام ؛ البته هنوز نمی دانم در چه دسته ای قرار می گیرم ، چرا که استارت لیست ها یک شب پیش از مسابقه می آید. من هر 50دونده 800متر این دوره را دیده ام. همه المپیکی ها هستند. از آنها نمی ترسم. از بدنم می ترسم. می ترسم نتوانم خوب بدوم. برایم فرقی نمی کند که قهرمان جهان شوم یا نه ، هر چه در توان دارم ، رو می کنم. نمی خواهم مثل المپیک ناراحت از زمین بیرون بیایم.»
او هم مثل عباس صمیمی بدون مربی مسابقه می دهد، هر چند نبود مربی به قول همه به ضرر اوست ، اما سجاد دیگر به این مساله عادت کرده است : «من عادت کرده ام ، دکتر علیجانی هم هست.
حضور او از نظر روحی به من کمک می کند.» پرچمدار تیم ایران در مسابقه های دو و میدانی قهرمانی جهان فنلاند هم می خواهد امسال قهرمان 800متر آسیا شود. او می داند که در فنلاند نمی تواند مدالی بگیرد: «همه آرزو دارند، یک روزی پایشان به این مسابقه ها برسد.
قهرمانی جهان را نباید تمرین حساب کرد. من برای هر مسابقه ای جداگانه تمرین می کنم. همین طور برای قهرمانی آسیا.»
مهری رنجبر 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
