دلم می خواست یک فوتبالیست می شدم

در ورزش ما، ورزشکاران استثنایی وجود داشته اند که اعتبار و محبوبیت آنها اعتلای رشته ورزشی را به همراه داشته است در جامعه ای که فعالیت های ورزشی بیشتر رشته ها تحت الشعاع یکی ، دو رشته مانند فوتبال قرار می گیرد

کد خبر: ۷۰۰۱

براستی اوجگیری و افتخار آفرینی ورزشکاران دیگر رشته ها در سایه تبلیغات آن "یکی ، دو" رشته کمرنگ و کم اثر جلوه می کند در چنین شرایطی ، تنها در سایه درخشش ورزشکاران استثنایی ، ورزش های مظلوم و بی ادعا از زیر سایه رشته های خاص بیرون آمده و اظهار وجود کرده اند بدون شک نام احتشام زاده در ورزش پینگ پنگ از اعتبار و منزلت خاصی برخورداراست . خانواده ای که از سالیان دور تاکنون با ورزش پینگ پنگ عجین شده اند و هر آن کس که با این رشته ورزشی سر و کاری دارد، بدون تردید با سوابق و افتخارات 3 نسل از خانواده احتشام زاده امیر )پدر( و دو فرزندش حمید و مجید آشناست.امیر احتشام زاده که بدون تردید پرافتخارترین پینگ پنگ باز کشورمان محسوب می شود، تنها ایرانی ای است که در جمع ستارگان پینگ پنگ آسیا و جهان توانسته کارنامه افتخارآمیزی کسب کند. پیروزی او بر تاناکای ژاپنی قهرمان جهان و همچنین برتری مقابل هازی کاوای ژاپنی که عنوان قهرمانی مسابقات جهانی 1966 را به یدک می کشید، به همراه عنوان سومی مسابقات آسیایی 1958 ژاپن حکایتی از کارنامه درخشان مرد اول ورزش تنیس روی میز می کند؛ راه افتخاری که فرزند خلف او یعنی مجید احتشام زاده طی 25 سال گذشته به شایستگی پیمود و بدرستی از افتخارات پدر حراست کرد. مجید از جمله ورزشکاران منظم و مقاوم در ورزش ما محسوب می شود که با وجود بی مهری ها، استوار و مداوم در صحنه قهرمانی ظاهر شد و در حالی محکوم به کناره گیری از عرصه قهرمانی و پیراهن تیم ملی شد که جای خالی او هنوز در جمع ملی پوشان احساس می شود. آنچه می خوانید، گفته هایی است از تجربیات25 ساله او در ورزش تنیس روی میز.بدون اغراق باید بگویم روزنامه جام جم جامع و کامل است و صفحات متنوع و پرمحتوایی دارد صفحه ورزشی این روزنامه با وجودی که محدود و کم است ، اما در همین شرایط تنگنا و محدود هم در عرصه خبررسانی و هم از جنبه تحلیل عملکرد خوبی داشته است به نظر من صفحه ورزشی جام جم این ظرفیت و جا را دارد که با وسعت بیشتری به ورزش بپردازد؛ البته همین که در صفحه اول روزنامه به ورزش بها داده شود و عکس و تیتر ورزشی هم در ویترین روزنامه جایگاهی دارد، نشان از آن است که مسوولان جام جم به ورزش نگاه ویژه ای دارند و این برای ورزش ما جای خوشبختی دارد که در یک روزنامه اجتماعی تا این حد ورزش جایگاه دارد در خانواده کاملا ورزشی رشد کردم البته باید بگویم بنده باتوجه به این که در یک خانواده کاملا ورزشی بزرگ شده ام ، از همان دوران نوجوانی در کنار ورزش کردن اخبار و رویدادهای ورزشی را از طریق نشریات ورزشی تعقیب می کردم و این علاقه مندی تا سال پیش هم ادامه داشت ؛ اما یک موضوع باعث شد تا حدودی روحیه و نظرم نسبت به انعکاس رویدادها و رای گیری ها تغییر کند و با وجودی که رابطه بسیار تنگاتنگی با نشریات داشتم ، ولی در یک سال گذشته به دلیل بی مهری ای که در حق من شد، از رسانه های ارتباط جمعی فاصله گرفتم.ورزش همواره در خانواده من به عنوان یک اصل ضروری وجود داشته و بیشترین بحثهای خانوادگی ما حول و حوش ورزش است و این ، نشان از آن دارد که ورزش و ورزش کردن در میان اعضای خانواده ما جایگاه ویژه ای دارد. بویژه در ورزش تنیس روی میز که انگار این ورزش در خانواده ما موروثی است و طی 50 40 سال گذشته راکت در میان نسلهای مختلف خانواده ما دست به دست گشته است.از14 13 سالگی به ورزش روی آوردم . از آنجایی که پیش از من پدرم و سپس حمید برادر بزرگترم در ورزش تنیس روی میز فعالیت داشتند و افتخارات ارزشمند و قابل توجهی کسب کرده بودند، من هم ناخودآگاه به سمت این ورزش جذب شدم حضور پدر و برادر قهرمان در خانه باعث شد تا من هم به راه قهرمانی تنیس روی میز کشیده شوم در خانه ما بهترین تفریح ، بازی پینگ پنگ بود و یکی از دلایل و عواملی که در پیشرفت و اوجگیری من در این رشته موثر و دخیل بود، تمرین و بازی با پدر و برادرم بود.جالب است بدانید که من بر اثر علاقه ذاتی و تمرین های مستمری که انجام دادم ، خیلی زود صاحب پیراهن تیم ملی شدم و در همان سنین جوانی یعنی هفده سالگی برای اولین بار در مسابقات جهانی هندوستان به عضویت تیم ملی تنیس روی میز در آمدم . پوشیدن پیراهن تیم ملی برای هر ورزشکاری بزرگترین هدف و موفقیت محسوب می شود؛ اما حفظ آن کار ساده ای نیست . من در سایه استمرار و پشتکار25 سال از پیراهن تیم ملی دفاع کردم و در مسابقات مختلف جهانی، آسیایی و المپیک شرکت کردم.25 سالی که عضو تیم ملی بودم ،5 دوره به مسابقات جهانی اعزام شدم .11 دوره در مسابقات قهرمانی آسیا شرکت کردم ، یک بار نیز در مسابقات تنیس روی میز بازی های آسیایی 1990 پکن به میدان رفتم و در آخرین باری که به همراه تیم ملی در مسابقات برون مرزی شرکت کردم ، حضور در المپیک سیدنی بود که برای من افتخار و تجربه بزرگی به شمار میآید.در هر ورزشی ، ورزشکاران استثنایی وجود دارند که می توان از آن جمله در دو و میدانی به تیمور غیاثی ، در وزنه برداری به نصیری و نامجو اشاره کرد که این ورزشکاران سابقه و قدمت قابل توجهی در عرصه قهرمانی و کسب افتخار دارند سابقه طولانی و افتخارات ارزشمند بعضی از ورزشکاران باعث می شود که آن رشته ورزشی را با نام قهرمان پرسابقه و محبوب آن رشته بشناسند.بنده اگر به مدت 25 سال پی در پی سابقه عضویت در تیم ملی را داشتم ، دلیل بر آن نیست که سایر حریفان ضعیف بودند؛ بلکه من برای تداوم قهرمانی و حفظ پیراهن تیم ملی ریاضت فراوانی را متحمل شدم و از بسیاری از موقعیت ها و امتیازات مناسب چشم پوشی کردم و تمام توان و تلاش خود را در حیطه ورزش تنیس روی میز به کار گرفتم.یکی از برنامه هایی که در دوران قهرمانی در دستورکار من قرار داشت ، استمرار در تمرینات بود به حدی که باید بگویم هیچ بازیکنی به اندازه من تمرین نمی کرد؛ در حالی که حریفان من هفته ای 3 روز تمرین می کردند؛ اما من هر روز تمرین می کردم . با این نظر مخالف هستم که بودن من باعث حذف بازیکنان جوان شده و یا مانعی برای بروز استعدادهای جوان بوده است . جوانها باید بدانند تمرین به صورت تناوب آنها را به موفقیت نمیرساند.در25 سال گذشته نمی توانید یک مربی را پیدا کنید که بگوید مجید احتشام زاده بازیکن بی نظمی بوده و یک دقیقه دیر به تمرین آمده است.اگر بخواهم به عوامل موفقیت در عرصه قهرمانی اشاره کنم ، باید بگویم نظم و انضباط، تمرینات بی وقفه ، علاقه مندی و دیدن فیلم های آموزشی و آشنا شدن با تکنیک روز عوامل زنجیره واری هستند که یک قهرمان را به اوج می رساند و باعث استمرار در قهرمانی او می شود هر رشته ورزشی با جوانگرایی و میدان دادن به بازیکنان جوان زنده می ماند؛ اما در این میان نباید بسادگی از تجارب گرانقدر پیشکسوتان گذشت بدون شک حضور قهرمانان باسابقه و پیشکسوت در هر فدراسیون و ورزشی یک غنیمت به شمار می آید و باید فدراسیون ها بستر مناسبی برای استفاده جوانها از تجربیات قهرمانان گذشته مهیا کنند در این میان ، جوانها باید بدانند با تمرینات متناوب به موفقیت نمی رسند و موفقیتهای آنها تداوم نخواهد داشت.شهرت زیاد برای زندگی مفید نیستاز این که 30 سال از بهترین روزهای عمرم را از سال 1350 تا1380 صرف و وقف ورزش تنیس روی میز کرده ام ، به هیچ وجه راضی نیستم.با وجودی که می دانم شهرت زیاد برای زندگی کردن فایده ای ندارد و یک ورزشکار در هر شرایطی احتیاج به آرامش دارد، اما دلم می خواست یک فوتبالیست می شدم ؛ چون در کشور ما و در حیطه ورزش همه چیز به فوتبال ختم می شود؛ البته من مخالف فوتبال و فوتبالیست ها نیستم و دوستان بسیار خوبی از ورزش فوتبال دارم ؛ ولی منظورم این است که توجه زیاد از حد به فوتبال نباید مسوولان را از دیگر رشته های ورزشی غافل کند.وقتی مسابقات تنیس روی میز بین المللی دهه فجر را از تلویزیون تماشا کردم ، واقعا از برنامه ریزی فدراسیون تنیس روی میز متعجب شدم در حالی که فدراسیون تنیس روی میز مدعی است که می خواهد روی جوانها سرمایه گذاری کند و به همین دلیل از حضور من در مسابقات استقبال نمی کند، با کمال تعجب دیدم بازیکنی به نام اصغر عاصی با55 سال سن که در40 سال گذشته یکی از حریفان پدرم بود، در این رقابت ها شرکت کرد و نکته ای که باعث حیرت همگی شد، این که ایشان با شیوه ای دفاعی که امروزه در دنیای پینگ پنگ منسوخ شده است، عنوان قهرمانی دهه فجر را به دست آورد.متاسفانه هر چه از قدمت مسابقات بین المللی دهه فجر می گذرد، سطح کیفی این مسابقات رو به افول می گذارد؛ در حالی که در سالیان گذشته بازیکنانی از کشورهای صاحب نام تنیس روی میز جهان مانند چین ، ژاپن ، روسیه ، رومانی ، کره ، لهستان در این مسابقات شرکت می کردند؛ اما امسال 3 تیم ضعیف بحرین ، ازبکستان و کویت به عنوان میهمان در رقابتها حضور داشتند.فدراسیون تنیس روی میز نباید با عنوان جوانگرایی دست رد به سینه قهرمانان با تجربه و پیشکسوتان این رشته بگذارد؛ در حالی که حضور و دعوت از آنها می تواند تجربیات گرانقدری را برای حرکت رو به رشد در اختیار نسل جوان قرار دهد.امیدوارم مسوولان فدراسیون تنیس روی میز و همچنین مقامات دستگاه ورزش تکلیف قهرمانان و پیشکسوتان تنیس روی میز را روشن کنند که آنها در چه جایگاهی قرار دارند. آیا پایان یافتن دوران قهرمانی به منزله قطع رابطه پیشکسوتان و قهرمانان گذشته با فدراسیون است یا این که فدراسیون باید زمینه همکاری و در اختیار گذاشتن تجربیات گرانقدر آنها را به نسل جوان مهیا کند.