اسکات پولارد بازیکن پست سانتر در تیم پیرز هم به سبک و سیاق جکسون می گفت: «من فقط یک خواهش دارم ؛ حتما به میلر بد و بیراه بگویید! او را عصبانی کنید.
هر چه بیشتر و بدتر نامش را به زبان بیاورید، او بهتر بازی خواهد کرد.»
آنها که دوست دارند دلایل استوارتری برای درخشش میلر در «سر پیری » بیابند و برخوردی علمی با موضوع داشته باشند، می گویند برخی تدابیر فنی غلط در ترکیب باستون سبب ساز این ماجرا و روی دور افتادن میلر در بعضی بازیهای پلی اف بین 2تیم شده بود و نه تحریک شدن او و یا حرفهای محبت آمیز (!) تماشاگران.
یکی از آنها پال پی یرس بهترین گلزن سلتیکز بوده که گفته است: «ما در چند مورد اشتباه داشتیم و مهمترین آنها زمانی بود که در یکی 2بازی بین 2تیم به او اجازه دادیم در همان 3-2دقیقه اول مسابقه امتیازات حساس و خوبی را بگیرد.
یک مهاجم وقتی در ابتدای کار صاحب چنین پوئن هایی شود، روحیه می گیرد و دیگر نمی توان مانع او شد. عکس آن نیز صادق است و اگر در ابتدای وقت و یا کل کوارتر اول یک گلزن حرفه ای را مهار کنید، او تا پایان صاحب حرکت دلخواه و ریتم مورد نظرش نخواهد شد.
وظیفه ما است که در این گونه موارد میلر را مهار کنیم و نگذاریم او از همان آغاز سبد ما را چند بار بگشاید. اگر این کار را بکنیم ، او و هر مهاجمی در حد و سطح او دچار مشکل و فشار فکری و روحی و کم اثر می شود. بازی فیزیکی هم مورد نیاز است.
اگر قدری محکم با رقیب برخورد کنید، او خواه ناخواه مجبور است خودش را جمع و جور کند». با این حال پی یرس هم مثل بقیه معتقد و معترف بوده که میلر در آستانه و یک قدمی بازنشستگی نیز فوق العاده خوب کار کرده است. آنقدر خوب که نه سنش زیاد نشان داده و نه تصمیمش برای کناره گیری عقلایی.
مترجم : وصال روحانی
آتلانتا جورنال / 3 می