خاطره هایی که هنوز زنده مانده اند
با شروع مسابقه های مقدماتی جام جهانی ، ناخودآگاه اذهان به سمت اتفاقات سالهای نه چندان دور سوق پیدا می کند.
افتخاری ، به اختصار از اوضاع و احوال آن روزهای تیم ملی می گوید: بعید به نظر می رسد حماسه ملبورن بار دیگر در تاریخ فوتبال ایران تکرار شود. این ماجرا یک دوره طولانی بود که از سوریه آغاز شد و در استرالیا خاتمه یافت.
در طول مسیر ، تیم ملی با افت و خیزهای فراوانی روبه رو شد که البته همگی را باید به تقدیر و جبر زمانه نسبت داد. تیم ملی در کوران برگزاری رقابت های مقدماتی جام جهانی 98 فرانسه چندین بار شانس مسلم صعود را به دست آورد که هر بار به دلایلی این موضوع تحقق نیافت.
نخستین شانس ما به بازی برگشت مقابل عربستان ربط پیدا می کند ، در حالی که عقربه های ساعت ورزشگاه شهر ریاض به دقیقه 90 بازی نزدیک می شدند، سانتر از جناح راست بازیکن سیه چرده حریف با دخالت مهاجم این تیم یک گل برای میزبان به دنبال داشت تا ایران 3 امتیاز حساس را به حریف تقدیم کند. در مرحله بعدی نیز چین موفق شد عربستان را متوقف کند که این موضوع شانس صعود ما را بار دیگر افزایش داد. فردای دیدار تیمهای عربستان و چین ، تیم کشورمان در دوحه با قطر مسابقه داشت.
همه بازیکنان شب در اتاقهایشان بازی عربستان با چین را تماشا کردند و بلافاصله پس از تساوی دو تیم به لابی هتل آمدند و جشن گرفتند. سرمربی وقت تیم ملی محمد مایلی کهن بود. وی که از این ماجرا خوشحال بود به ابراهیمی ، مسوول تدارکات تیم ملی گفت به هر یک از بازیکنان 200دلار هدیه بدهد. مایلی کهن قصد داشت بازیکنانش را با روحیه ای مضاعف به میدان بفرستد.
قطری ها در بازی رفت که در تهران برگزار شده بود ، نتیجه را 3 بر صفر به ایران واگذار کرده بودند و بظاهر همه چیز برای صعود ما مهیا بود، اما نمی دانم چرا تیم ملی در بازی برگشت حال و هوای دیگری داشت. انگار تیم را جادو کرده بودند. من این نگرانی را در چهره بازیکنان حس می کردم.
شاید حساسیت مسابقه ، اضطراب را در تیم ما حاکم کرده بود. عده ای بر این باور بودند که در غذای تیم ما چیزی ریخته بودند ولی این شایعه به اثبات نرسید یا اگر چنین چیزی واقعیت داشت ما متوجه آن نشدیم.
با توجه به پیروزی قاطع در بازی رفت ، احتمالا بازیکنان ما فکر می کردند برد در دوحه نیز برایشان آسان خواهد بود. در هر صورت ما دومین شانس صعود به مرحله نهایی جام جهانی را نیز از دست دادیم تا در ادامه ، کار به مراتب سخت تر بشود. اگرچه تیم ملی در شرایط ایده آل قرار داشت ، اما با برنامه ریزی دقیقی که قطری ها برای ما انجام دادند ، شکست آنها در دوحه بسیار مشکل بود.
در روز مسابقه رفتارهای غیرورزشی برگزارکنندگان و بازیکنان کنار داوری یکجانبه دست به دست هم دادند تا روحیه بازیکنان ایران خراب شود. خاطرم هست هر بار که بازیکنان قطری دست به خشونت می زدند ، داور بی تفاوت از آن می گذشت ولی با کوچکترین برخورد بازیکنان ما، قاضی میدان دست به جیب می شد.
ناظر مسابقه به طور مرتب و بدون دلیل به مایلی کهن اعتراض می کرد. این ناظر به عناوین مختلف سعی بر آن داشت تا حواس سرمربی تیم ایران را از شرایط بازی پرت کند و تمرکز را از کادر فنی ایران می گرفت.
من به چشم خودم دیدم بازیکن قطری روی خداداد عزیزی خطای عمد انجام داد و با دست به صورت عزیزی زد ، اما وقتی خداداد اعتراض کرد در کمال تعجب همگان داور به او کارت نشان داد.
این داور اگر کریم باقری را به خاطر خطای غیرعمد اخراج کرد حداقل می بایست 5 بازیکن حریف را که دست به خشونت عمدی زده بودند از زمین اخراج می کرد. پس از پایان بازی حتی عده ای از طرفداران قطر با پرچم عربستان وارد زمین شدند تا به جشن و پایکوبی بپردازند.
دقیقا پس از همین بازی بود که تیم ملی دستخوش تغییراتی شد که مهمترین آن برکناری کادر فنی بود. شب پس از بازی مصطفوی ، رئیس فدراسیون فوتبال ، که همراه تیم ملی در قطر حضور داشت از من خواست به اتاقش بروم. او به من گفت همین امشب کادر مربیان را تغییر می دهم. وی عنوان کرد چاره ای جز این کار ندارد و باید به تیم ملی شوک وارد شود تا تیم از این حال و هوا خارج شود و با روحیه جدیدی پای به مسابقه ها بگذارد.
آقای مصطفوی نظر مرا درباره تصمیمی که گرفت جویا شد که در پاسخ به او گفتم موضوع را با هاشمی طبائ در میان بگذارید. مصطفوی هم پاسخ داد ، ممکن است هاشمی طبا از تصمیم من جلوگیری کند.
من هم در ادامه گفتم شما رئیس فدراسیون هستید و مسوولیت اصلی تیم ملی متوجه شماست. همان شب 5 نفر از بازیکنان تیم ملی نزد من آمدند و گفتند می خواهیم مسائلی را با آقای مصطفوی در میان بگذاریم.
من هم گفتم بهتر است به اتفاق نزد او برویم و صحبتهای شما را گوش کنیم. بلافاصله با رئیس فدراسیون فوتبال تماس گرفتم و همراه بازیکنان به اتاق مصطفوی رفتیم. مواردی که مطرح شد ، عمدتا از به بن بست رسیدن تیم ملی بود.
نمی خواهم وارد جزییات این بحث بشوم. می توان گفت بحثهای خانوادگی بود. فردای همه این اتفاقات تیم ملی از طریق شیراز به تهران آمد.ما را با یک اتوبوس به استادیوم آزادی بردند. داخل اتوبوس که بودیم مایلی کهن از همه بچه ها خداحافظی کرد و گفت اگر هرگونه خوبی یا بدی از من دیدید ، حلالم کنید و برای شما و تیم ملی آرزوی موفقیت دارم. او میان راه از بازیکنان جدا شد. صحنه غم انگیزی بود. همه بازیکنان ناراحت بودند و هیچ کس دوست نداشت چنین اتفاقی رخ بدهد.
مایلی کهن و دستیارانش (جهانپور و فریاد شیران) زحمات زیادی برای تیم ملی کشیدند. گفتنی ها درخصوص حواشی تیم ملی بسیار است. اگر بخواهم همه وقایع را تعریف کنم شاید به حجم یک کتاب قطور بشود. تب فوتبال نه تنها ایران ، بلکه کل منطقه خلیج فارس را گرفته بود. مسوولان نگران سرنوشت تیم ملی بودند. بدون شک اعتبار ورزش ما در گروی همین مسابقه ها بود. پیگیری نمایندگان مجلس شورای اسلامی درباره وضعیت تیم ملی ما را بر افزودن تلاش و جدیت اولیه دلگرم می کرد. تنور مسابقه ها هر روز داغ تر می شد و فوتبال به درون کانون خانواده ها نفوذ کرده بود.
دعاهای مردم مسائل و مشکلات را یکی پس از دیگری از پیش روی برمی داشت. به روز تاریخی هشتم آذرماه سال 1376رسیدیم. در مرحله اول من تصمیم گرفتم به استرالیا نروم.
پیش خودم فکر کردم دست مصطفوی را باز بگذارم تا باتوجه به این که کادر فنی را تغییر داد شاید نخواهد من به عنوان سرپرست کارم را ادامه بدهم. تیم ملی از تهران به دبی رفت تا از آنجا به استرالیا برود. بعدازظهر همان روز مصطفوی با من تماس گرفت و گفت فورا بیا به نشانی خیابان کردستان جنوبی «نبش سازمان ترافیک» من منتظرت هستم.
بلافاصله من به آنجا رفتم و داخل خودروی رئیس فدراسیون فوتبال نشستم. مصطفوی به من گفت چرا شما همراه تیم ملی نرفتی که پاسخ دادم دست شما را بازگذاشتم تا اگر کس دیگری مورد نظرتان باشد به جای من همراه تیم برود.
مصطفوی گفت شما هنوز هم از نظر ما سرپرست تیم ملی هستید و فورا خودتان را به تیم ملی در دبی برسانید. مرد اول فدراسیون یادداشتی به من داد که در آن نفراتی را که می بایست در روز مسابقه روی نیمکت تیم ملی می نشستند مشخص کرده بود.
سیدرضا افتخاری
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
