اعتقاد راسخ به نیروهای جوان

چهاردهمین رئیس فدراسیون والیبال کشورمان ، بار دیگر انتخاب شد. در مجمعی که با حضور روسا و نمایندگان هیاتهای استان ها و ارگان های ذی ربط برگزار شد، یزدانی خرم 38رای از 39 رای ماخوذه را به خود اختصاص داد و آن یک رای هم مربوط به

کد خبر: ۵۸۵۴۶

شخص یزدانی خرم بود که ممتنع به صندوق ریخته شد.
آرایی که به نام وی ارائه شده در واقع رای اعتمادی بود که به تلاشهای 15 ساله قدیمی ترین رئیس فدراسیون والیبال کشور داده شد. او از سال 68 تاکنون بر مسند ریاست فدراسیون والیبال تکیه زده و کار و کار و کار بی پایان را برای اعتلای والیبال ایران سرلوحه برنامه هایش قرار داده است. این که والیبال کشورمان چگونه به این مرحله رسیده تکرار مکررات است ؛ اما آنچه باید باشد ، بحثی است که ریشه در ایده ها و آرمان های جامعه والیبال کشور دارد. اینک که والیبال ایران در جمع مثلث مدعیان قاره کهن قرار گرفته است ، بار توقعات افزون تر از گذشته بر شانه های مسوولان توپ و تور سنگینی می کند.
اهالی والیبال حتی حفظ موجودیت کنونی را نمی پذیرند ، چرا که درجازدن با ذات ورزش مغایرت دارد ، اما رسیدن به قله های بلند هم به آسانی میسر نخواهد شد. یزدانی خرم طی 15 سال اخیر هیچ گاه از کمبود بودجه سخن نگفته است ، چرا که به عنوان یک مدیر صنعتی راه پول درآوردن را بلد است ، بنابراین وقتی پول باشد همه افکار متوجه برنامه ریزی می شود. از نگاه جامعه والیبال ، فدراسیون کنونی نمی تواند با طرحهایی که بوی کهنگی می دهند ، به توفیقات قاره ای خود ادامه دهد. ژاپن ، کره و چین با سرعت برق حرکت می کنند و برای رهایی از کمند ایران ، به انواع و اقسام برنامه های رایانه ای ، روی آورده و با بهره گیری از مدرن ترین نرم افزارها و سخت افزارها راهکارهای نوینی را پی گرفته اند و ما برای این که در باد موفقیت ها نخوابیم باید همپای آنها حرکت کنیم. دعوت از نیروهای جوان ، تحصیلکرده و برنامه ریز موجب پویایی بیشتر این تشکیلات خواهد شد.

حدود 30 سال پیش پروفسورمیلوسلاو ایم ، رئیس قبلی کمیته مربیان جهان گفته بود والیبال ایران روزی کنار 10 تیم برتر جهان قرار می گیرد

تربیت جوانان کنار مردان سال دیده و باتجربه ، قوام و استحکام افزون تری به برنامه ریزی هایی که باید با اتکائ به نیروهای جمعی تدوین شود ، خواهد داد. تغییرات یا تحولات اساسی در کمیته های آموزش ، مربیان ، برنامه ریزی و حتی مسابقه های فدراسیون از الزامات حرکت به سوی تعالی است.این را از آن نظر می نویسیم که اهالی توپ و تور در مکالمات و مذاکرات خود با ما به عنوان یک رسانه فراگیر ، خواهان انعکاس نیازها شده اند. ما به نیروهای جوان ایران اعتقاد راسخ داریم. حدود 30 سال پیش پروفسور میلوسلاو ایم ، رئیس قبلی کمیته مربیان جهان در سفری به تهران اعلام کرده بود که والیبال ایران روزی کنار 10 تیم برتر جهان قرار خواهد گرفت و حالا ما هم به این باور نزدیک شده ایم ، اما فدراسیون جهانی که با تفکرات مردان بزرگی چون جشنوکوف ، ایم ، هالوی ، شومان و... والیبال را در زمره مطرح ترین ورزشهای جهان قرار داده است ، اکنون خانه تکانی کرده و به پتانسیل های جوان روی آورده است.
هدف این نیست که آنانی را که با فدراسیون کنونی همراه بوده اند، کنار بزنیم. تلاش ما ایجاد جوی تازه و نوجو در این ورزش است.

نشانه های امید

خوشبختانه نمونه این نوگرایی را می توان با دعوت از ملی پوشانی که به مرز بازنشستگی رسیده اند ، به چشم دید. فراخوانی بازیکنانی چون ایرج مظفری که از نوادر فنی والیبال ما بوده اند، به عنوان یکی از دستیاران پارک کی وون ، سرمربی کره ای تیم ملی ، موجی از خوشحالی را در والیبال پراکنده است که از این پس اشخاصی روی نیمکت مربیگری تیمهای ملی خواهند نشست که وزن و شان ملی دارند.مردان جوانی که پیراهن تیم ملی را به تدریج از تن درمی آورند و برای روزهایی دوره می بینند که پارک کی وون و ست کوویچ از ایران می روند و ما باید در قبال حقوقی که به آنها پرداخته ایم ، مربیانی را برای هدایت ملی پوشان آتی تربیت کنیم که به اصطلاح ورزشیان ، این کاره باشند. مثل هر پدیده نویی که وارد جامعه می شود و میدان دادن به بازیکنان ملی پوش که خاک زمینهای ورزشی را خورده اند و تجارب زیادی را زیر نظر مربیان ایرانی و خارجی کسب کرده و از طریق حضور در مسابقه های مهم آسیایی و جهانی آبدیده شده اند، مخالفانی هم دارد و حتی برخی ها اصرار بر به کارگیری ملی پوشان را سهم خواهی تعبیر کرده اند ، اما منافع ملی حکم می کند از این اقدام سازنده فدراسیون والیبال پشتیبانی کرده و یادآور شویم ، کارهای بزرگ ، مردان بزرگ می خواهد.
تاریخ نشان داده است هرگاه امور مهم را به دست آدمهای کوچک سپرده اند ، سستی و سقوط بر آن مستولی شده است.

رسالت واقعی

والیبال برتر باشگاه های کشور با انجام 551 ست بازی به دور پلی آف رسید. از غربال 18 تیم ، صنام ، پیکان ، پگاه ، پاس ، سایپا، آذرپیام ، برق و پتروشیمی وارد دور پایانی شدند. مسابقه های این تیمها به صورت رفت و برگشت حذفی انجام خواهد شد. تجربه تازه ای که هیجان مسابقه ها را بالا برده و شرایط جدیدی را در والیبال کشور اعمال کرده است.
3 تیم شهرستانی در محاصره 5 تیم تهرانی کار دشواری خواهند داشت ، اما افسوس بزرگ اینجاست که قطبهای بزرگ والیبال خیز در حسرت ورود به پلی آف مانده اند. گنبد، تبریز، مازندران ، کرمانشاه و خراسان راه به جمع بزرگان نبردند. این نشان می دهد لیگ نتوانسته رسالت واقعی خود را ایفا کند.
زندگی اصلی والیبال ما باید ریشه در مناطق والیبال خیز کشور داشته باشد. نبود گنبد واقعا جای تاسف دارد. گنبدی ها امسال موجودیت فردی خود را از دست داده اند. چند بازیکن شاخص این تیم به برق تهران و گل شهر سیرجان ، راه آهن مشهد پیوسته اند و طبیعی است در روزگاری که پول حرف اول را می زند؛ حفظ ستاره ها با جیب خالی به آسانی ممکن نمی شود. حالا که بحث بند «چ» و این حرفهاست و رئیس فدراسیون والیبال به عنوان دبیر بند «چ» زمینه هایی را برای سرمایه گذاری موسسه ها، وزارتخانه ها و...فراهم آورده است ، امیدواریم اولویت با سرزمین هایی باشد که والیبال در آن ریشه تاریخی دارد، بویژه از قدیم گفته اند که زمین شوره سنبل برنیارد.