بیا هر ​کسی ​جای خودش باشد

تو دلم خندم گرفت از خودم که این همه سال کار می‌کنم، اما هنوز نتونستم پول درست و حسابی جمع کنم. یکدفعه دلم از زندگی گرفت. از نقش‌هایی که به سمت من هجوم آوردن و کارهایی که دارم انجام می‌دم.

دلم هوایی شد که برگردم به سال‌ها قبل. دیگه تو خونه بمونم و حیاط رو آب‌پاشی کنم. دلم هوای این رو کرد که از صبح منتظر همسرم باشم. کاش بچه من هم یکی یکدونه نبود و چند تا خواهر و برادر داشت و یک خونه حیاط‌دار داشتیم که...

تو همین فکر‌ها بودم که موبایلم زنگ خورد و از اون طرف گوشی بهم گفتن فردا شب بازهم باید شیفت بمونم.

درست است. من دیگر مثل مادربزرگم یک زن خانه‌دار نیستم و از صبح در خانه انتظار برگشتت را نمی‌کشم، شاید نتوانم هر روز ​غذای گرم خانگی درست کنم و هنر‌هایی مثل بافتنی و خیاطی و... را بخوبی ندانم، اما من هم یک زن هستم.

زنی که خبرنگار است، دکتر است، معلم است، مهندس است، ساعت‌های طولانی کار می‌کند حتی کنار ماشین‌آلات سنگین روزش را شب می‌کند، اما هنوز یک زن است.

من به دنبال یک مرد می‌گردم. من تو را می‌خواهم که سایه ات همیشه افراشته بر بالای خانه‌ام باشد. فرقی نمی‌کند اگر پول خانه را هر دو نصف به نصف داده باشیم. تو هنوز هم اقتدار گذشته را داری. اگر مرد باشی من هم دلم برای زن‌بودن تنگ می شود.

از بحث تکراری پول من یا پول تو خسته شده‌ام، از صدای زنگ موبایلت که همیشه حتی سرسفره غذا تو را می‌برد تا شرکت و اداره‌ات، خسته شده‌ام. می‌دانم تو هم از غذاهای نیمه آماده و همسر همیشه خسته‌ات خسته‌شده‌ای، اما هیچ کدام از ما نمی‌دانیم فرزندمان بیشتر از ما از خانه‌ای که دیگر جایی برای عشق‌ورزی و آرامش نیست، خسته شده است!

حضور بیشتر زن‌ها در عرصه تحصیل و کار، حضور کمتر مردها در خانه به دلیل مشکلات اقتصادی و از همه بدتر نقش‌های جنسیتی که این روزها در حال جابه‌جایی است و خیلی مواقع باعث افتخارمان هم شده، نه‌تنها باعث رشد فردی و خانوادگی‌مان نمی‌شود، بلکه به مرور زمان باعث خستگی و دلزدگی ما از محیطی می‌شود که نیاز به یک زن و یک مرد دارد. زن و مردی که هر کدام در جایگاه خود هستند. پس زنانگی‌مان را به بهانه مدرن‌شدن فراموش نکنیم، بگذاریم مردمان نیز مرد باشد. زندگی در این صورت زیباتر است.

ندا داوودی