پهلوانی با تختی جان گرفت

پهلوان محمود خوارزمی (پوریای ولی)

در هفدهم دیماه 1346 این شعر پهلوان پوریای ولی درباره فرزند خلف پهلوانی و فتوت ، جوانمردی و گذشت مصداق یافت و جهان پهلوان غلامرضا تختی ، پوریای زمانه که در برابر نامردی سر فرود نیاورده بود ، به نامردی جان باخت تا نامش به مردی و مردانگی باقی بماند و پهلوانی جان گیرد و ریشه بدواند و در دنیای آن زمان که فریب بود و نیرنگ ، ریا بود و تزویر و نامرادی بود و نامردی ، مردانگی محو نشود و جلوه گر شود. آنچه تختی را جاودانه کرد، عقاید خاص غلامرضایی بود که سختیهای زمانه را در عنفوان جوانی چشید و آبدیده شد. او وقتی قهرمان شد و مدال بر گردن آویخت ، تعبیر دیگری درباره دریافت مدال داشت . او معتقد بود وقتی در بالای سکوی قهرمانی هستی ، باید بیشتر گردن خم کنی تا مدال به گردنت بیاویزند و تختی از این مرحله افتادگی و گذشت را تجربه کرده بود. ترس از خدا ، متابعت شرع ، خلقی پسندیده ، جهدی دایم ، مستوری از حرام و صفات دیگری را که بر 12 ستون پهلوانی نوشته شده است ، در نظر داشت . زیبایی کلام او را وقتی با یک خاک در برابر عصمت آتلی به پیروزی نرسید و مدال المپیک را از کف داد ، می توان دریافت : مدال طلا تو چنگم بود ، انداختم آتلی برداشت. مفت چنگش. مبارک زن و بچه اش باشد. یاد جهان پهلوان تختی گرامی باد. مراسم سی وهفتمین سالگرد درگذشت او ، امروز بر سر مزارش در ابن بابویه برگزار می شود.