این در حالی است که هر سال در ایام نوروز با ترافیک فیلمهای کمدی مواجه بودیم و تهیهکنندگان اینچنینی برای عرضه آثارشان سر و دست میشکنند.
فقر تولیدات طنز و کمدی فقط منحصر به سینما نمیشود و ردپای آن را در دیگر عرصهها همچون ادبیات، شعر، مطبوعات و سریالهای تلویزیونی میتوان جستجو کرد. این روزها وقتی کنترل به دست، جلوی تلویزیون مینشینیم و فهرست شبکهها را بالا و پایین میکنیم، نشانی از یک شخصیت یا اتفاق بامزه در سریالها نمیبینیم. همه سریالهای این روزها لحنی جدی دارند و هیچکدام در گونه کمدی جای نمیگیرند.
سریال بالهای خیس به مسائل اجتماعی میپردازد و مجموعه مادر، نگاهی به اتفاقات دفاع مقدس دارد. سریال پروانه داستانش را در بستر سیاست روایت میکند و سریال مهرآباد نیز در قسمتهای اولیهاش طنزآمیز نشان نداده است. در نشست خبری سریال مهرآباد نیز فیلمنامهنویس سریال گفت متن این کار جنس خاصی از کمدی است و قرار نیست به شیوه متعارف مردم را بخندانیم.
در شبکههای تامینی نسل دوم نیز بجز چند سریال کمدی قدیمی مثل ساختمان پزشکان خبری از کارهای مفرح نیست.
این اتفاق در حالی رخ میدهد که چند ماه پیش سریال طنز پایتخت 2، ماموریت خنداندن و شادکردن مخاطبان را بخوبی به انجام رساند و فضای بانشاطی را برای مردم فراهم کرد، اما این اتفاق ادامه پیدا نکرد و زنجیره سریالهای کمدی در میانه ماه فروردین با اتمام این سریال قطع شد. اگر بخواهیم ریشه این مشکل را به صورت عمیق شناسایی کنیم، به مباحثی چون دشواری ساخت کارهای کمدی، پایین بودن آستانه تحمل برخی اقشار، کمبود فیلمنامههای جاندار و خیلی چیزهای دیگر برمیخوریم.
طنز خوب، طنزی است که بر لبان مخاطب لبخند بنشاند، در سرش ایجاد فکر کند و دل او را به درد بیاورد. رسیدن به چنین طنز اصیلی هر کارگردانی از عهدهاش برنمیآید.
با این حال تلویزیون با وجود همه این موانع در ساخت کارهای طنز در برخی دورهها موفق ظاهر شده است، اما این موفقیت مستمر و دنبالهدار نبوده است. اکنون چند سریال در دست تولید در فهرست کارهای نمایشی شبکههای مختلف به چشم میخورد. سریالهایی چون خروس (سعید آقاخانی)، دودکش (محمدحسین لطیفی) و پژمان (سروش صحت) که جزو کارهای طنز هستند، در ماههای آینده در جدول پخش تلویزیون گنجانده میشوند.
احتمالا در فصل تابستان و پاییز چند سریال کمدی همزمان به نمایش درمیآیند و کفه کارهای کمدی سنگین میشود. اگر در چیدمان جدول پخش شبکهها دقت بیشتری صورت گیرد، بین گونههای مختلف نمایشی تعادل و توازنی برقرار میشود و کارهای کمدی جای مطلوب خودشان را در جدول پیدا میکنند. یادمان باشد که حضور سریالهای مفرح در تمام طول سال (بجز روزهای خاص) از الزامات این چیدمان است و نباید مورد غفلت واقع شود.
احسان رحیمزاده / گروه رادیو و تلویزیون
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم