ستاره ماندن کار سختی نیست
برای بعضی ها که کارشان را خوب بلدند مهم نیست که خیلی توی چشم باشند مهم این است که حضور داشته باشند. تاثیر گذار و به یاد ماندنی. مهم این است که کارشان متفاوت باشد و کوچک و بزرگش اصلا مهم نیست.
مهم افتادن یک اتفاق خوب است در کارنامه کاری آدم. ستاره اسکندری یکی از این آدمهاست.
بازیگری که در مرز 30 سالگی بعد از چندین سال روی صحنه و مقابل دوربین بودن هنوز در انتخاب نقشهایش دقت و وسواس به خرج می دهد و خطر پذیرفتن نقشهای دوم و سوم را در برابر کلیشه نشدن می پذیرد.
ستاره اسکندری هر وقت حرفش پیش آمده گفته است که نوع نقش و جای کاری که دارد برایش مهم است نه کوتاهی و بلندی آن.
انصافا حسابی به حرفش عمل کرده است. او یک بازیگر صددرصد حرفه ای تئاتر است و بارها برای نقش های روی صحنه اش کاندید جوایز جشنواره ای شده است.
سریال «خانه شماره سیزده» اولین حضورش در تلویزیون بود. جلوی دوربین بودن او به سینما هم کشیده شده و اسکندری روزهای سال 83را مقابل دوربین فیلم سینمایی «شبانه» گذراند.
فیلمی که نقش اولش را هدیه تهرانی بازی می کند. این روزها او را می توانیم شنبه شب ها در سریال «عشق گمشده» ببینیم. در نقش مهربانو کلفت مهربان خانه پدری سیما. اینجا هم او از نقش اولی گذشته و نقش یک کارگر ساده و مهربان خانه را پذیزفته.
یک زن سنتی که از شوهرش حساب می برد و با ته لهجه شمالی اش همه محبتش را خرج خانم خانه می کند. ستاره اسکندری پرکارتر از این حرفهاست.
او پنج شنبه شب ها در «بیگانه ای میان ما» نقش زنی مبتلا به ایدز را بازی می کند که متهم به روابط نا متعارف است و انصافا مثل همیشه در نقشش راحت و روان و پذیرفتنی است.
چیزی به جشنواره فجر امسال نمانده است و مطمئنا خبرهای کار اسکندری به زودی می رسد و ادامه سریال های تلویزیونی در حال پخش هم ما را به توانایی های او در بازیگری مطمئن تر می کند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
