... آن چه یافت می نشود آنم آرزوست...

دکتر عبدالحمید احمدی / رییس انجمن ورزشی نویسان ایران

در این روزهای زمستانی، تا دلتان بخواهد بازار گلایه و شکایت داغ است. همه از هم توقع دارند و کسی هم حاضر به کوتاه آمدن نیست.
توصیه به دیگران برای خوب حرف زدن و درست رفتار کردن فراوان، اما دریغ از یک تشر به خود!
معلوم نیست در کدام بیراهه ای قرار گرفته ایم و قرار است از کدام ناکجا آبادی سر درآوریم. هیچ کس حاضر به ذره ای کوتاه آمدن نیست و پرخاشجویی و عصبانیت در رفتار و کلام سکه رایج در مراودات اجتماعی و ورزشی شده است. دوستی و رفاقت کمرنگ، و ریا و تظاهر همراه با تملق و دروغ به صورت باور نکردنی فراوان و رایج. جالب این که به هیچ کس هم برنمی خورد و کمتر احساس مسئولیتی هم در این باره از سوی نهادهای مسئول و از مقامات دست اندرکار و صاحبان قلم و گفتار و رسانه دیده می شود.
چه بیماری خطرناکی است این سازگاری با هوای آلوده! و چه وحشتناک است عادت به تنفس و زندگی در آن، که بدون هشدار قربانی می گیرد. خشک و تر هم برایش تفاوتی ندارد. مثل یک بلای آسمانی!
کاش کمی در خود تامل کنیم و ببینیم که هیبت فردی مان به چه چیز شبیه شده است. آیا هنوز با مختصات انسان مطابق هستیم و در مسیر زندگی، به سمت تکامل انسانی حرکتی داریم؟ و خوب است دراین باره مثل دقت و موشکافی در باره دیگران، کمی اصرار به خرج دهیم. آیا همه چیز دارای نورم طبیعی است؟ خشم، نفرت، کینه، حسد، بغض، دروغ، ریا، کم فروشی، غیبت، بدخلقی، تقلب، نارو زدن، خیانت، تنفر و... صفت هایی از این دست در حد دوز مجاز هستند؟ وضعیت نقطه مقابل چگونه است؟ از محبت، صفا، صمیمیت، نوع دوستی، خوشرویی، مهرورزی، اعتماد، صداقت، راستگویی، امانتداری، عشق، ایمان، اخلاق، مروت، جوانمردی، و ... ذخیره ای باقی مانده است و می توان روی آن حسابی باز کرد؟
در رفتارها و مراودات اجتماعی کدام یک از صفات مثبت یا منفی زودتر و بیشتر خرج می شوند؟ و کدام شان از سکه رایج تری برخوردارند؟
آن چه که در اطراف خود می بینیم و می شنویم بسیار جای تامل و گاهی تاسف دارد. اگر متهم به ناامیدی نشویم به نظر می رسد در فضا و مسیری که برای خود ساخته ایم شیب و جهت حرکت، از بار منفی بیشتری برخوردار است و به همان نسبت داریم فاصله خود را نسبت به وضعیت مثبت دور می کنیم. و این یعنی هشداری برای سقوط!
برمبنای قاعده "آگاهی و مسئولیت" کاش آنان که به دلیل "بزرگی" خود در جایگاه "بزرگترها" قرار گرفته اند و آنان که به دلیل پست و منصب خود قرار است "بزرگی" کنند بیش و پیش از پرداختن به دیگران و یا نواختن دیگران، ابتدا به خود پرداخته و کمی و گاهی نیز خود را بنوازند تا شاید از این طریق اوضاع و شرایط و آینده پیش رو را کمی امیدوارکننده تر ببینیم.
اگر کنترل آلاینده های هوایی که تنفس می کنیم مهم است و گاه برای مقابله با غلظت آن تصمیماتی اتخاذ می شود، خوب است که کمی بیشتر به فکر آلاینده هایی باشیم که فضای عمومی و انسانی جامعه را تحت الشعاع خود قرار می دهند و اگر به واقع برای آن نگران هستیم، براحتی از کنار آلوده کننده های آن که ممکن است در وجود یا رفتار و کردار خودمان باشد عبور نکنیم. فضای امروز ورزش در این باره نیاز به تهویه ای جدی و اساسی دارد و باید پذیرفت که همه از بزرگ و کوچک، به ویژه بالادستی ها و مسئولیت دارها و کسوت دارها و رسانه ای ها در فضا و هوایی که برای ورزش ساخته ایم و متاسفانه این روزها کمتر بوی خوشی از آن به مشام می رسد سهیم هستیم. در این باره، کاستی ها را متوجه دیگران ساختن و تقصیر را به گردن دیگران انداختن، فقط پاک کردن صورت مسئله است...