راهی دشوار ، فراروی ژیمناستیک ایران

در جمع ورزشهای سه گانه پایه ، ژیمناستیک ، اهمیت ، جذابیت و زیبایی های خاصی دارد که امروزه مورد توجه فراوان کشورهای دارای ورزش پیشرفته قرار گرفته است.

کد خبر: ۵۲۳۳۵

ژیمناستیک را می توان به نوعی مادر ورزشهای پایه دانست زیرا آموزش آن از زمانی شروع می شود که کودک خردسال چهاردست وپا حرکت می کند. دوره دبستان ، دوره استعدادیابی و شروع تمرینات جدی در مسیر قهرمانی است . از این رو می بینیم بسیاری از قهرمانان بزرگ جهان و المپیک در سنین نوجوانی و نهایتا پیش از 18 سالگی به اوج پختگی خود می رسند و چه بسا پیش از رسیدن به 20 سالگی بازنشسته می شوند. به علاوه برای پرداختن به دیگر ورزشها نخست باید مهارت های پایه ژیمناستیک را آموخت . با تعمق در مسیری که ژیمناستیک قهرمانی می پیماید ، آشکار است که ژیمناستیک ایران هنوز گامهای نخست خود را آن هم با تزلزل برمی دارد و سخت نیازمند حمایت است . در مسابقه های بین المللی رسمی ، دوومیدانی و شنای ما توفیق های پراکنده ای به دست آورده اند ، اما دست ژیمناستیک همواره خالی بوده است . شاید حضور قدرتهای برتر ژیمناستیک جهان در آسیا همچون چین ، ژاپن و کره ، عرصه ای برای درخشش ژیمناست های ایران فراهم نکرده است اما همین کشورها و چند کشور دیگر معیاری هستند برای این که بدانیم در ورزش پایه ژیمناستیک چقدر عقب هستیم و بویژه کاری گسترده و اصولی در مدارس که جایگاه اصلی ژیمناستیک هستند ، انجام نشده است . برگزاری یک دوره از مسابقه های جام جهانی ژیمناستیک در ایران که سال 2005 شاهدش خواهیم بود ، می تواند حرکتی مثبت برای پیشرفت ژیمناستیک ایران حتی به اندازه یک گام باشد زیرا این مسابقه ها زمینه رقابت قهرمانان ما را با شماری از ژیمناست های خوب دیگر کشورها فراهم می کند و آنها می توانند با ژیمناستیک نوین جهان از نزدیک آشنا شوند البته سطح مسابقه های جام جهانی آن هم در گروه (ب) همسطح مسابقه های رسمی آسیایی و جهانی نیست اما حرکت که آغاز شود ، می توان برای رسیدن به مقصد امیدوار بود؛ مقصدی که مطرح شدن در سطح بین المللی است. البته راه طولانی و دشوار است اما با برنامه ریزی ، مدیریت صحیح و نگاه و حمایت ریشه ای سازمان تربیت بدنی ، چشم انداز آینده روشن می شود.