بچه ها وسیله تزیین صحنه نیستند

غروب که می شود برنامه های مخصوص کودکان تلویزیون هم خاتمه می یابد و بچه ها گاهی همپای بزرگ ترها می نشینند تا سریال خانوادگی پایان شب را تماشا کنند.

کد خبر: ۵۲۰۴۲

سریالی که شاید یک یا 2 کودک هم در آن حضور داشته باشند اما این حضور آنقدر پررنگ نیست که در پیشبرد قصه موثر باشد. براستی چرا کودکان در اغلب سریال های داستانی ایرانی نقشی تزیینی و دکوری دارند؛ فرهاد توحیدی ، فیلمنامه نویس تلویزیون و سینما در این باره می گوید: نه تنها بچه ها بلکه خیلی چیزهای دیگر در فیلمهای سینمایی و سریال های تلویزیونی جنبه تزیینی دارند ، مثل شغل و حرفه شخصیت ها. مثلا شخصیت اول مرد ، مهندس است یا خانم ، دکتر است اما این شخص و حرفه هیچ کمک یا تاثیری در پیشبرد فیلم ندارد. مینو فرشچی هم از فیلمنامه نویسانی است که در یکی ، 2 سال گذشته نام او را در سریال های تلویزیونی بیشتر می بینیم. او در گفتگو با خبرنگار ما سریال های ایرانی را به 2 گروه تقسیم کرد ؛ سریال هایی که برای کودکان ساخته می شوند و مجموعه هایی که مخصوص بزرگترهاست ، اما کودکان هم در آنها حضور دارند. در سریال های دسته دوم چون برای کودکان تعریف و جایگاه مشخصی در نظر گرفته نشده است ، کودکان بیشتر جنبه تزیینی دارند و حضور آنها کمرنگ است . فرهاد توحیدی معتقد است این قضیه بیشتر متوجه فیلمنامه نویسان و کارگردانانی است که درام را نمی شناسند و بیشتر می خواهند رفع تکلیف کنند بنابراین فکری برای کاربرد دراماتیک شخصیت های فیلم یا سریال نمی کنند. توحیدی در ادامه سخنان خود نقل قولی از چخوف می آورد: «اگر روی صحنه تئاتر تفنگی را روی دیوار آویزان می کنید ، در یکی از پرده ها این تفنگ باید شلیک کند وگرنه نباید آن را روی دیوار بگذارید». نویسنده فیلمنامه «بچه های خیابان» می افزاید ، تمام شخصیت های سریال که بچه ها هم می توانند جزو آنها باشند باید در خدمت قصه قرار گیرند و اگر در پیشرفت آن سهمی نداشته باشند ، باید حذف شوند. مینو فرشچی معتقد است تمام سریال هایی که از تلویزیون پخش می شوند ، مناسب کودکان نیستند ، برخی از این سریال ها براساس خشونت و یا مسائل دیگری پیش می روند که تماشای آنها برای کودکان بدآموزی دارد. نویسنده سریال «بدون شرح» بر این باور است که مجموعه های تلویزیونی باید برای گروههای مختلف سنی درجه بندی شوند و ساعات پخش معینی داشته باشند. فرشچی می گوید در کشورهای پیشرفته تر که در برنامه ریزی های تلویزیونی نگاهی جامعه شناسانه تری دارند ، یک سری برنامه تلویزیونی در ابتدای شب پخش می شود که کودکان در آنها حضور دارند اما این حضور خنثی نیست و کودکان به عنوان یک عضو خانواده در پیشبرد قصه موثر هستند. این سریال ها بیشتر جنبه آموزشی و سرگرمی دارند و خشونت یا بی بندوباری را ترویج نمی کنند. توحیدی سخنان خود را با ذکر این نکته پایان می دهد که بچه ها نباید فقط به صرف این که خانواده ای را شکل می دهند در یک سریال یا فیلم حضور داشته باشند. برای «بودن» آنها باید طراحی منسجم صورت گیرد و آنها جایی در «درام» داشته باشند و قصه را پیش ببرند.