ادامه هراس‌های ژوبین

زمانی که مجموعه تلویزیونی «وفا» از شبکه سه پخش می‌شد، کمتر کسی چهره نقش مقابل هانیه توسلی (وفا)، یعنی ژوبین را می‌شناخت. ژوبین سریال وفا همان پوریا پورسرخ پرکار تلویزیون و سینمای امروز است.

کد خبر: ۵۱۸۵۳۹

او از آن بازیگرانی است که پس از اتمام تحصیلات تکمیلی در رشته دکترای فیزیولوژی گیاهی به بازیگری روی آورده.

در کودکی هیچ علاقه‌ای به بازیگری نداشته و عاشق ورزش بوده. مدتی هم به ورزش کیوکوشین که یکی از سبک‌های کاراته است پرداخته و فوتبال بازی کرده است.

قبل از شروع فعالیت هنری در سینما نیز به عنوان خبرنگار در نشریات هنری و اجتماعی از جمله دنیای جوانان مشغول به‌ کار بوده و همزمان در یک شرکت تبلیغاتی در دبی نیز فعالیت می‌کرد.

او پس از آشنایی اتفاقی با محمدحسین لطیفی برای بازی در مجموعه‌های «فرار بزرگ» و «وفا» دعوت شد و به این صورت پا به عرصه بازیگری گذاشت.

پورسرخ در رمضان همان سال باز هم در مجموعه‌ای از لطیفی با نام «صاحبدلان» ایفای نقش کرد. اما اوج بازی پورسرخ را می‌توان بازی او در فیلم سینمایی «روز سوم» دانست که این بار هم لطیفی کارگردانی آن را برعهده داشت.

پورسرخ در این فیلم از پس خلق یک نقش متفاوت برآمده بود و با گریم متفاوتی که داشت، توانست مصائب و نگرانی‌های یک رزمنده را بخوبی به بیننده منتقل کند.

بعد از آن او در سریال‌های دیگری از جمله «سقوط آزاد» و «رستگاران» نیز ایفای نقش کرد و اکنون در سریال «دختران حوا» نقش بهزاد را بازی می‌کند.

جدای از تلاش زیاد پورسرخ برای پیمودن سریع پله‌های ترقی، چیزی که در بازی‌های او زیاد دیده می‌شود، همان درجا زدن در مهارت‌هایی است که پورسرخ را در برخی از نقش‌هایش ماندگار کرد.

ژوبین در سریال وفا، باید هراس را به بیننده منتقل می‌کرد، اما تکرار این نقش در سریال‌هایی که نیاز به القای این همه هراس ندارد، کم‌کم او را در یک نقش کلیشه‌ای تثبیت کرد. خودش هم در جایی اعتراف کرده که «اصولا آدمی با ریتمی تند است و این موضوع در نوع حرف زدنش نیز تاثیر گذاشته است».

اما طبیعی است که نباید نوع حرف زدن یک بازیگر در نقش‌هایش نفوذ کند و آنها را تحت تاثیر قرار دهد؛ همان اتفاقی که برای برخی از نقش‌های پورسرخ افتاده است.

او در سریال دختران حوا نقش پسرخاله دختری را بازی می‌کند که دست روزگار او را به خلافکاری کشانده‌ و پورسرخ همچون قهرمانی بر سر راه او حاضر می‌شود و دائما برای او نقش بزرگ‌تر را بازی می‌کند.

بازی او زیادی شلوغ است. دائما پرش دارد و مخاطب حس می‌کند که پورسرخ گاهی برای تمام کردن یک دیالوگ، نفس کم می‌آورد! نوع نگاه کردن او، چهره نگرانش، نحوه راه رفتن مغرورانه‌اش و حتی بی‌تابی ذاتی این بازیگر، گاه در حوصله بیننده نمی‌گنجد. گریم تقریبا یکسان پورسرخ ـ با مدل موی خاص او ـ و هیکل ورزشکارانه‌اش شاید تکراری بودن نقش‌های این بازیگر جوان را بیشتر به چشم می‌آورد.

هر چند که به قول خودش «یک فرمول نانوشته به من این نشانی را می‌دهد که بازیگران که - در سن من- با یک چهره ثابت در فیلم‌های مختلف ظاهر شده‌اند بیشتر مورد اقبال قرار گرفته‌اند» اما در یک نگاه کلی به آثاری که پورسرخ در آنها ایفای نقش کرده نشان می‌دهد این بازیگر اگر تصمیم به ماندن در این حرفه را دارد باید روی انتخاب و ایفای نقش‌هایش بیشتر تمرکز کند و هراسان عمل نکند.