سریال های موفق در ماه شادی های معنوی

شما بعد از افطار مخاطب کدام یک از سریال هایی بودید که به مناسبت همین ماه تولید شدند؛.«اگه بابام زنده بود» همایون اسعدیان که این بار بعد از سریال خیلی جدی «بچه های خیابان»

کد خبر: ۵۱۷۶۹

دوباره به فضای طنزآمیز و فانتزی آثار قبلی اش برگشته نظرتان را بیشتر جلب کرده یا «کمکم کن» قاسم جعفری که یک بار دیگر با این سریال بلافاصله بعد از «تب سرد» ، میزان شناخت خودش و گروهش را از ذائقه مخاطب در معرض قضاوت گذاشته؛ شاید هم دل باخته فضای جاهل ها و کلاه مخملی های «رسم عاشقی» شده اید و یا نه ، شیفته سرگذشت آقا ماشاءالله و اصلان «خانه به دوش» تا بالاخره بفهمید سودای دور و دراز سفر به مالزی بر سر خشایار خان مستوفی سریال زیرآسمان شهر چه خواهد آورد. ماه رمضان کم کم به روزهای پایانی اش نزدیک می شود و سریال های مناسبتی این ماه هم آخرین قسمت های خودشان را پشت سرمی گذارند. بنابر این حالا می شود از منظر دیگری به رقابت اینها با یکدیگر و همین طور موضوع تولید سریال به مناسبت این ماه نگاه کرد. مهرزاد دانش ، منتقد سینما و تلویزیون که مخاطب «خانه به دوش» و چند قسمتی از «کمکم کن» بوده ، با این که موقعیت زمانی مناسب را عامل مهمی برای جلب تماشاگر می داند ، کار رضا عطاران را از بقیه موفق تر ارزیابی می کند و عقیده دارد: «خانه به دوش» نقطه عطف کارهای عطاران تا به حال است و گرچه نقاط ضعفی هم دارد، نشان دهنده پختگی اوست . این منتقد اضافه می کند: «مسائلی مثل تقابل فقر و غنا ، عدالت اجتماعی و آسیب پذیری های اقتصادی که فرد را مجبور به مهاجرت می کنند، خیلی خوب نشان داده شده ، علاوه بر این در این کار سعی شده گلچینی از طنز موقعیت ، کلامی و بزن بکوب انتخاب و ارائه شود. ضمن این که نه سعی شده طنز خیلی روشنفکرانه باشد و نه خیلی عامیانه . موقعیت قابل باوری ترسیم شده که ما به ازای آن را در جامعه زیاد دیده ایم . برای همین آقا ماشائالله و خانواده اش آن قدر برایمان آشنا هستند که انگار با آنها نشست و برخاست کرده ایم البته این اواخر ، سریال به موقعیت های فانتزی روآورده که شاید خنده آفرین باشند ، ولی در قیاس با کلیت کار ناهم خوان و ناهمگونند. این شاید به این برمی گردد که سریال باید در بیست و چند قسمت ساخته شود و سازندگان ناچارند به چنین تمهیداتی دست بزنند». محمد شکیبی نیز منتقد دیگری است که «خانه به دوش» و «رسم عاشقی» را در جلب رضایت مردم موفق تر می داند. مجید اوجی نیز با وجود این که مخاطب همه سریال های ماه مبارک نبوده ، با توجه به بازتاب ها «خانه به دوش» را از بقیه موفق تر ارزیابی می کند. با این حساب می شود گفت امسال «خانه به دوش» گوی سبقت را از بقیه رقبایش ربوده است. همه اینها در حالی است که محمد شکیبی ، اصل و اساس رقابت را میان شبکه های تلویزیونی چندان به رسمیت نمی شناسد: «استقبال مردم از یک سریال و رقابت میان آنها در صورتی معنا و مفهوم واقعی خودش را پیدا می کند که همه آنها در یک ساعت پخش شوند و مردم سریال مورد علاقه شان را از میان آنها انتخاب کنند اما با این روش ، سریال بد و خوب یا پربیننده و کم بیننده از نظر مخاطب فرق چندانی با هم ندارند. چون در ساعت پخش منحصربه فرد هستند اما مهرزاد دانش عقیده دارد: «فکر می کنم امسال این 4 سریال در کنار هم ترکیب خوبی را ایجاد کرده بودند. سالهای قبل یا تکیه برکارهای مذهبی بود یا طنز ولی امسال این جور نیست و هر کس با هر ذائقه ای می تواند با این مجموعه ارتباط برقرار کند». اگر چه ممکن است بسیاری با پخش حجم بالایی از سریال ها و برنامه های نمایشی در این ماه مخالف باشند ، اما این مساله طرفداران و موافقان خودش را دارد. دانش با اشاره به همین مساله می گوید: «تهیه و تولید سریالهای مناسبتی حدودا 10 سالی است که شروع شده ، قبل از آن در مناسبتهای خاص و ماه رمضان ، شبکه ها برنامه های عادی شان را قطع می کردند تا به فضای معنوی این ماه لطمه نخورد ولی الان خوشبختانه به این نتیجه رسیده اند که نیازی به انجام این کار نیست . محمد شکیبی نیز همچون مهرزاد دانش معتقد است : «من با پخش این سریال های طنزآمیز خیلی موافقم . در کشورهای مسلمان ، رمضان مساوی با جشن و شادی است و این سیاست چند سالی است که در صداوسیما هم اعمال می شود. مردم ما هم مثل بقیه به شادی های مشروع نیاز دارند ولی تلویزیون نباید تمام انرژی اش را برای همین ماه صرف کند و در بقیه سال با چنته خالی حرکت کند.» تم یا موضوع تحول ، تم غالب سریال هاست که به مناسبت ماه مبارک رمضان ساخته می شوند. از این نظر دست سازنده ها از قبل برای مخاطب رو شده و همه می دانند که قرار است آدم منفی داستان متحول شود و به یک آدم خوب و سر به راه تبدیل شود. این وسط تنها چیزی که مهم است و باعث جلب مخاطبان می شود نحوه گفتن این مساله است. به هر حال ماه رمضان امسال و سریال های ویژه اش با همه نقاط ضعف و قوتشان رو به پایان هستند. ولی ، آیا سفارش دهندگان و تولیدکنندگان از همین حالا به ماه رمضان سال آینده فکر می کنند؛ این سوالی است که برای رسیدن به جوابش باید یک سال صبر کرد.