رمز موفقیت وزنه‌برداری معلولان

ما در لندن واقعا نتیجه درخشان و بی‌نظیری کسب کردیم، قهرمانی پارالمپیک آن هم با کسب چهار مدال طلا کار کوچکی نبود، چرا که در پارالمپیک 2008 پکن و 2004 آتن تنها دو مدال طلا کسب کرده بودیم و این رشد صددرصدی واقعا ارزشمند بود و حاصل زحمات خود، مربیان و فدراسیون را گرفتیم. شک نکنید که این موفقیت به هیچ عنوان تصادفی نبود و در یک سال منتهی به اعزام به لندن زحمت زیادی کشیدیم. چند​ مرحله اردوهای بیست و سه روزه که با استراحت‌های یک هفته‌ای همراه بود را با جدیت تمام پشت‌سر گذاشتیم. البته آخرین اردوی ما به دلیل همزمانی با ماه مبارک رمضان 47 روز به طول انجامید و در شهرهای رشت، قزوین و میگون تمرینات پرفشاری انجام دادیم و از همه اینها مهم‌تر روح وحدت و یکدلی بود که در بین همه اعضای تیم وجود داشت. روحیه‌ای که همه ما را به سمت کسب مدال طلا سوق می‌داد.

ما در یک سال گذشته و حتی پیش از آن در اردوهای آماده‌سازی به حدی با هم صمیمی شدیم که نمود این صمیمیت را در روزهای مسابقه​ در لندن به خوبی می‌دیدیم. تک‌تک اعضای تیم با همه وجود می‌خواستند طلا بگیرند و از موفقیت هم خوشحال می‌شدند و در ناراحتی‌ها نیز یار و غمخوار خویش بودند. چون احساس رفاقت و برادری بین ما به اوج خود رسیده بود. دلیل این مساله هم هدفی بود که برای خود تعریف کرده بودیم. از روز آغاز اردوهای آماده‌سازی با توجه به اهمیت بازی‌ها و همچنین حساسیتی که نسبت به کشور میزبان وجود داشت همه سعی و تلاش خود را به کار گرفتیم تا برای قهرمانی بحنگیم، اتفاقی که در نهایت رخ داد و از بابت آن بسیار خوشحالیم.

گلایه‌ها بحق بود. جایی که همه سر و کار ما با فولاد سرد است، لازم بود اردوهای تدارکاتی بانشاط‌تر دنبال شده و با در نظر گرفتن برنامه‌های تفریحی مناسب روح‌مان شاد شود، اتفاقی که بنا به هر دلیل نیفتاد. با وجود این فارغ از شرایط اردوهای آماده‌سازی، سختی‌ها را به جان خریدیم تا به هدفمان برسیم.

راستش من هدفی برای خودم در لندن ترسیم کرده بودم که بر مبنای آن می‌خواستم علاوه بر کسب مدال طلا، رکورد پارالمپیک را نیز به نام خود ثبت کنم. پیشتر در رقابت‌های جهانی آیواز رکورد 5/203 کیلوگرم را به نام خودم ثبت کرده بودم، اما متاسفانه اسفند سال گذشته در جریان تمرینات از ناحیه آرنج دچار آسیب‌دیدگی شدم و این آسیب‌دیدگی  تا مرداد همچنان اذیتم ‌کرد و به همین دلیل نتوانستم وزنه 203 کیلویی را در لندن لیفت کنم و در نهایت با همان 196 کیلو قهرمان شدم.

سیامند رحمان با دو بدشانسی هنگام وزنه زدن مواجه شد، اول این که هر ده وزنه‌بردار این دسته در گروه A با هم به رقابت پرداختند و در نتیجه فواصل زمانی وزنه زدن برای سیامند رحمان طولانی شد و از طرف دیگر اعتراض وزنه‌بردار کره‌ای و بازیبنی فیلم وزنه زدن او توسط داوران باعث شد فاصله وزنه دوم و سوم سیامند به 20 دقیقه برسد، همین مساله باعث شد بدن او سرد شود. واقعا تنها دلیل این مساله سرد شدن بدن سیامند بود وگرنه او در تمرینات وزنه 310 کیلویی را هم لیفت ‌کرده بود.

مطمئنا در وزنه‌برداری به عنوان یک رشته سنگین سن و سال بسیار مهم است، اما خوشبختانه من فعلا این توان را در خودم می‌بینم که همچنان به صورت حرفه‌ای وزنه‌برداری را ادامه دهم، در نتیجه فعلا قصد خداحافظی ندارم و امیدوارم بتوانم باز هم با کسب مدال‌های ارزشمند، دل مردم کشورم را شاد کنم.