وقتی یک صفر از جلوی چکمان پاک شد

مردم همیشه سرمایه معنوی بزرگ قهرمانان در مسیر افتخارآفرینی بوده‌اند و قهرمانان به عشق مردم و در پاسخ به محبت‌های آنها در بدترین شرایط هم مدال‌آوری و افتخارآفرینی را بعنوان یک وظیفه انجام داده‌اند، ولی در عین حال، نباید شرایط به گونه‌ای باشد که افتخارآفرینان ورزشی پس از پایان دوران قهرمانی خود برای زندگی به مشکل برخورد کنند.

آنچه روشن است متاسفانه اغلب قهرمانان و مدال‌آوران ورزش ما پس از طی‌کردن دوران قهرمانی و مدال‌آوری خود در ورزش به مشکل برخورد کرده‌اند که مسوولان باید برای پیشگیری و رفع آن تمهیداتی به عمل آورند.

از جمله این تمهیدات، اعطای پاداش‌ به منظور تجلیل از مدال‌آوری‌های باارزش قهرمانان است؛ کاری که می‌تواند با اعطای امتیازاتی تکمیلی توسعه یابد.

از جمله این‌که مثلا طول زمانی که یک ورزشکار در خدمت تیم ملی کشورش انجام وظیفه کرده است جزو سوابق بیمه‌ای او منظور گردد تا آن ورزشکار مثلا در 70 سالگی به سن بازنشستگی نرسد یا این‌که ورزشکاران مدال‌آور تا سقف 200 هزار تومان از پرداخت قبوض برق، آب و گاز معاف شوند البته لازمه اعطای چنین امتیازهایی، پیشنهاد کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش به مجلس و تصویب آن در خانه ملت است.

مسلما با چنین رویکردی، تجلیل از مدال‌آوران و قهرمانان ورزشی فعلی بسیار مفید و لازم است، ولی در عین حال نباید مدال‌آوران دیروز این آب و خاک نیز فراموش و در مشکلات زندگی به حال خود رها شوند؛ چون در گذشته‌ای نه‌چندان دور، ضابطه‌ای برای اعطای جوایز و پاداش به مدال‌آوران وجود نداشت و هر از گاهی وعده و وعیدهایی به قهرمانان داده می‌شد که اغلب با گذر زمان، کم و بیش به فراموشی سپرده می‌شد.

به عنوان مثال به یاد می‌آورم وقتی پس از گذشت 12 سال، نخستین مدال المپیکی ایران را در المپیک 1988 سئول به دست آوردم مسوولان وقت، قول تخصیص یک واحد مسکونی را به من دادند که البته در عمل، من آن واحد را به قیمت بیش از سه میلیون تومان خریداری کردم که از آن مبلغ، دو میلیون و 700 هزار تومان را خود پرداخت کردم و تنها چندصد هزار تومان باقیمانده را مسوولان محترم پرداختند.

چهار سال بعد از آن، در المپیک بارسلون نیز قرار شد به دارنده مدال طلا هفت میلیون تومان، نقره چهار میلیون تومان و برنز مقداری کمتر پرداخت شود، ولی در عمل وقتی به همراه برادران خادم (بعنوان دیگر مدال‌آوران آن المپیک) چک جوایزمان را دریافت کردیم، ابتدا خوشحال شدم چون تصور کردم به من ـ که صاحب مدال نقره شده بودم ـ به مثابه یک قهرمان طلایی هفت میلیون تومان پرداخت شده است، ولی با دقت بیشتر دیدم وجه چک، یک صفر از هفت میلیون تومان کم دارد و تنها 700 هزار تومان است! بنابراین رو به برادران خادم کردم و این موضوع را تذکر دادم که ابتدا امیر، آن را باور نکرد؛ ولی بعد رسول، آن اتفاق را تصدیق کرد!

به هر حال، امروز شاید من، امیر و رسول خادم با مشکلی جدی رو‌به‌رو نباشیم، ولی مدال‌آوران و افتخارآفرینان زیادی هستند که پا به سن گذاشته‌اند و نیازمند توجه جدی‌تر مسوولان هستند.