استعدادهای ورزش را دریابیم

آیا ورزش ما علمی شده است یا این که ما خبر نداریم و الان سال‌هاست که به صورت برنامه محور پیش می‌رود؟ هیچ کدام.

البته نه این‌که قهرمانان ما و مربیان‌شان از علم روز دنیا فاصله دارند یا مدیران ما هیچ برنامه‌ای برای موفقیت ندارند و موفق می‌شوند؟ نه! برای رسیدن به افتخاری چون کسب مدال المپیک، هم باید برنامه داشت و هم باید همگام با علم روز دنیا پیش رفت.

اما وقتی به جدول توزیع مدال‌ها نگاه می‌کنیم و می‌بینیم کشورهایی علمی‌تر و با برنامه‌تر از ایران هستند که حتی نیمی از مدال‌های قهرمانان ایرانی را به دست نیاورده‌اند، یک نتیجه گیری تازه، از این موفقیت عایدمان می‌شود.

بدون شک ورزش در کشورهایی چون اسپانیا، دانمارک، سوئد، آرژانتین و پرتغال علمی‌تر از آنچه در ایران هست، پیگیری می‌شود.

مدیریت ورزشی هم در این کشورها غالبا آکادمیک‌تر از آن چیزی است که در ایران شاهدش هستیم، اما کاروان ورزشی ایران با کسب چهار مدال طلا، پنج نقره و یک برنز در میان 15 کشور برتر جهان قرار می‌گیرد و آنها در بهترین حالت، همچون اسپانیا و دانمارک فقط دو طلای المپیک را به دست می‌آورند کشوری نظیر پرتغال هم فقط صاحب یک مدال نقره می‌شود.

این تفاوت فاحش نشانگر ظرفیت بالایی است که در ایران وجود دارد اما در بسیاری از کشورهای دنیا نیست. ظرفیتی که کسب 10 مدال المپیک شاید نتیجه شناسایی کمتر از 10 درصد استعدادهای آن باشد.

اغراق نیست اگر بگوییم کشوری چون اسپانیا با آن امکانات گسترده ورزشی، اگر فقط نیمی از استعدادهای موجود در ایران را داشت، در المپیک پا به پای آمریکا، چین، بریتانیا و روسیه مدال کسب می‌کرد.

پس ما هم می‌توانیم در ورزش دنیا آقایی کنیم؛ به‌این شرط که استعدادهای پرشمار جامعه جوان و نوجوان کشور را دریابیم و در باد موفقیت تاریخی که در المپیک‌2012 لندن به دست آورده ایم، نخوابیم.