اسماعیل اردلان ، دروازه بان سابق راه آهن و اکباتان تهران هم اکنون به عنوان مربی در تیم سپاهان فعالیت می کند. این مربی جوان تاکنون دروازه بان های خوبی را تربیت کرده که از جمله آنها می توان به ارشاد یوسفی ، مهدی واعظی ، میثاق معمارزاده و حسن رودباریان اشاره کرد.
اردلان با تاکید بر این که در تیمهای پایه به مساله دروازه بانی ، عنایت ویژه نمی شود، گفت : من به دروازه بان های وطنی ایمان دارم و مطمئنم اگر در تیمهای پایه ، کار ریشه ای به خوبی انجام شود دیگر به دروازه بان های خارجی نیازی نخواهیم داشت.
وی می گوید: باور دارم اگر به مساله مربی دروازه بان ها توجه بیشتر شود، دروازه بان های خوبی در لیگ برتر شکوفا خواهند شد که حتی توانایی بازی در اروپا را هم داشته باشند. یک بار، یک دوره کلاس پیشرفته دروازه بانی در تهران برگزار شد که من از آن درسهای خوبی گرفتم ، اما متاسفانه این کلاسها مستمر نیست.
ما حتی حاضر هستیم با هزینه خود به اروپا برویم و دوره های آموزشی و حرفه ای را از نزدیک طی کنیم. اردلان می افزاید: مربیان دروازه بان ها در ایران در زمره زحمتکش ترین و دلسوزترین مربیان به شمار می آیند که تشنه یادگیری هستند.
البته من فیلمهای آموزشی را به طور منظم می بینم و به تجزیه و تحلیل آن می پردازم و از طریق سایتهای اینترنتی مسائل را دنبال می کنم ، اما پیشنهاد می کنم کمیته آموزشی فدراسیون فوتبال درخصوص برپایی کلاسهای پیشرفته در تهران با حضور مدرسان کارآمد اروپایی همت کند.
اردلان می گوید: برخی دروازه بان های ایرانی از نفرات خارجی که در لیگ برتر بازی می کنند، بهتر هستند. آنها به حمایت بیشتر نیاز دارند. باید رقابت ایجاد شود چه در عرصه ملی و چه در باشگاهی. من مثالی بزنم ، در تیم ملی آقای فخرالدین داوود بگوویچ تنها به میرزاپور بها می دهد و اصلا به رقابت اهمیت نمی دهد.
نمی خواهم خدای ناکرده به شخصیت میرزاپور کوچکترین خدشه ای وارد شود؛ اما پرسش من این است که چه زمان باید به رحمتی و رودباریان و امثالهم میدان داد؛ وقتی این دو سنگربان به بازی گرفته نشوند، دچار بی انگیزگی می شوند که دودش به چشم باشگاه ها می رود.
اردلان در پایان به این نکته اشاره کرد که باید به امثال وحید طالب لوها اهمیت داد، زیرا این دسته از جوانان آتیه دار در صورت حمایت می توانند پشتوانه های خوبی برای تیم ملی ما باشند.
اما اگر بنا باشد در تیم ملی یا باشگاه ها فقط به یک فرد خاص توجه شود، اصل رقابت به شعار تبدیل می شود که این خود یک معضل بزرگ خواهد بود.