چرا دستکش به دست ششدانگ نداریم؛

آخرین نقطه دفاعی هر تیم که مامور محافظت از قفسه توری است ، برای هر باشگاهی وزنه ای قابل اطمینان و اتکا به شمار می آید.
کد خبر: ۴۸۴۵۶
فوتبال ما زمانی به دروازه بان های ششدانگش می بالید که هر کدام عنصری قابل اطمینان بودند و صد البته مایه فخر.
اگر بخواهیم مثال بزنیم می توانیم از عزیز اصلی ، ناصر حجازی ، منصور رشیدی ، کیوان نیک نفس ، مهدی عسگرخانی ، وازگن صفریان ، کریم بوستانی ، رضا قفلساز، محمدرضا کربکندی ، حسین راغفر، حافظ طاحونی ، ناصر نبوی و خیلی های دیگر نام ببریم.
یادم می آید زمانی که حشمت مهاجرانی با تیم ملی نوجوانان امارات به تهران آمده بود، بحث داغ دروازه بانی در حضور دوستان مطبوعاتی با وی مطرح شد. حشمت خان می گفت ، باور کنید برخی مواقع 7 یا 8 دروازه بان یکدست در لیگ تخت جمشید حضور داشتند که برای گزینش آنان و انتخاب دو سنگربان برای تیم ملی ، روزها و ساعتها فکر می کردیم و با مشکل مواجه می شدیم.
از دو دهه پیش تاکنون خیلی ها به عنوان مرد شماره یک در باشگاه ها آمدند و رفتند که عابدزاده را در این میان می توان به عنوان یک دستکش به دست ششدانگ در تیم ملی قلمداد کرد. متاسفانه اکنون کار به جایی رسیده که دست به دامان سنگربان های خارجی شده ایم که به زعم اهل فن ، برخی از آنان در قواره یک دروازه بان استاندارد و اکتیو نیستند.
جورج توپولوویچ ، کمیل سوسکو، ساشا ایلیچ ، میروسلاو هیل ، آرمناک پطروسیان ، ماسیس عزیزیان و ساشا رادیوویچ از جمله نفراتی هستند که در حال حاضر در لیگ ما به عنوان آخرین نقطه دفاعی فعالیت می کنند.
نکته قابل مداقه این است که تیمهای ما در کادر فنی خود از مربی دروازه بان ها سود می برند، اما این که چرا این دسته از معلمان وطنی نتوانسته اند حداقل یک سنگربان ششدانگ تربیت کنند، عجیب و غیرقابل هضم می نماید.
انزو بیرزوت ، نظریه پرداز بزرگ فوتبال ایتالیا و سکاندار تیم ملی این کشور در جام جهانی 1982 که تیمش را به مقام قهرمانی رهنمون کرد همواره از دینوزوف به عنوان یک دروازه بان شجاع و کاپیتان جسور یاد می کرد و او را در توفیق شامخ این تیم تاثیرگذار می دانست.
تاریخ فوتبال جهان تا به حال دروازه بان های چالاک بسیاری به خود دیده که هر کدام در کامیابی تیمهای ملی و باشگاه ها، نقش انکارناپذیری داشته اند. سپ مایر، لئویاشین ، گوردون بنکس ، فلیکس ، پت جنینگز، ری کلمنس ، رینات ، داسایف و پیتر شیلتون را می توان در زمره بهترین های جهان قلمداد کرد که از توانایی بالایی برخوردار بودند و کمتر مهاجمی بود که جرات می کرد برای آنان خط و نشان بکشد.
به هر حال ، نگرانی مربیان از بابت دروازه بان تازگی ندارد و سالهاست که از این حیث دلشوره داریم. طبعا این نقطه تاریک به تیم ملی هم سرایت می کند به طوری که اکنون نمی توان به راحتی از میرزاپور به عنوان یک سنگربان قابل اطمینان نام برد یا این که با قاطعیت فرد دیگری را جانشین او کرد.


منصور رشیدی : جای کلاسهای پیشرفته خالی است
منصور رشیدی ، مربی دروازه بان های باشگاه سایپا تهران ، در سالهای دور یکی از سنگربان های نامدار ما در عرصه ملی و باشگاهی بود که درخشش او در سطح ملی سبب شد رشیدی را به عنوان شجاع ملی معرفی کنند.
رشیدی درباره فقدان دروازه بان های پویا در باشگاه ها می گوید: به اعتقاد من ، آموزش یک اصل مهم است که باید برای مربیان دروازه بان ها به شکل مستمر صورت گیرد.
به این صورت که فدراسیون فوتبال از مدرسان کارآمد دعوت به عمل آورد تا در طول سال ، کلاسهای پیشرفته در ایران برگزار کنند یا این که مربیان وطنی در کلاسهای مطرح اروپایی حضور یابند و به دانش و تجربه خود بیفزایند.
وی در ادامه می گوید: یک تیم خوب اگر دروازه بان بد داشته باشد، تیرش به سنگ می خورد و عکس این حالت نیز صادق است.
بارها دیده شد که یک دروازه بان آماده ، نقش موثری در توفیق تیمش داشته است ؛ بنابراین در انتخاب دروازه بان باید حساسیت به خرج داد و بی گدار به آب نزد. اما صحبت های رشیدی زمانی جالب و شنیدنی می شود که از استخدام دروازه بان های خارجی در لیگ برتر می گوید: برایم خیلی جالب است.
افرادی به عنوان سنگربان اصلی جذب می شوند که حتی در قواره دروازه بان های وطنی هم نیستند. من نمی دانم باشگاه ها طبق چه قاعده و ضابطه ای ، به استخدام این دسته از دروازه بان ها مبادرت می کنند.
آیا در این زمینه مطالعه و کنکاش می شود یا این که آنها با دست زدن به ریسک این کار را می کنند. 4سال پیش فردی به نام کاستلینی از ایتالیا در تهران کلاس آموزشی تشکیل داد. باور کنید من در این کلاس هیچ چیز تازه ای نیاموختم.
چه خوب است مدرسانی به ایران دعوت شوند که شناخته شده باشند و بتوانند موثر واقع شوند. در غیر این صورت برپایی این گونه کلاسها باری به هر جهت خواهد بود و ثمری نخواهد داشت.


رضا قفلساز: باشگاه ها مقصرند
رضا قفلساز، همدوره حجازی ها، رشیدی ها، بوستانی ها و... است که در باشگاه پاس یک مهره قابل اتکا بود و نقش مهمی در دو بار قهرمانی این تیم در لیگ تخت جمشید داشت.
دیدگاه های دروازه بان پیشین فوتبال ما خواندنی است. او می گوید: متاسفانه در باشگاه ها به مساله دروازه بانی آن طور که باید و شاید اهمیت نمی دهند. مساله اصلی در مدارس فوتبال است.
به این صورت که بچه ها بیشتر تمایل دارند بازی کنند و کمتر به دروازه بانی علاقه نشان می دهند. از سوی دیگر در تیمهای ملی و باشگاه ها بحث رقابت نیست و دروازه بان دوم ، به فردی بیکار تبدیل می شود که این خود سبب می شود رقابت محلی از اعراب نداشته باشد.
مساله ای که به اعتقاد من باید در اولویت قرار گیرد این است که مربیان دروازه بان ها در باشگاه ها می بایست پیش از شروع فعالیت ، حتما کلاسهای پیشرفته را طی کنند و مدرک سطح بالا داشته باشند. وی می افزاید: این که ما دست به دامان دروازه بان های معمولی خارجی می شویم و نمی توانیم 3 دروازه بان یک سطح در تیم ملی داشته باشیم ، به ضعف خودمان بر می گردد.
چه خوب است که مربیان دروازه بان ها قبل از آن که کار خود را در باشگاه ها آغاز کنند مدتی به اروپا بروند و تمرین های تیمهای صاحب نام را از نزدیک ببینند. هیچ دروازه بانی نمی تواند مربی خوبی باشد مگر آن که دوره های پیشرفته مربیگری را طی کند تا بتواند به عنوان یک معلم فعال ، کارش را انجام دهد.
یقین دارم اگر این حرکت سازنده در دستور کار قرار گیرد، می توانیم حجازی ها، عابدزاده ها و رشیدی های بسیاری را تربیت کنیم و تحویل تیمهای ملی بدهیم و از همه مهمتر این که نیازی به دروازه بان های خارجی نخواهیم داشت. وقتی در چهارگوشه کشورمان این همه استعداد اعلا وجود داشته باشد، نباید به خارجی ها متوسل شویم.
این مسائل به غفلت باشگاه ها بر می گردد، اگر سازندگی را فراموش نکنیم و به آموزش توجه داشته باشیم بسیاری از معضلات فعلی رفع خواهد شد.


اسماعیل اردلان: رقابت نیست
اسماعیل اردلان ، دروازه بان سابق راه آهن و اکباتان تهران هم اکنون به عنوان مربی در تیم سپاهان فعالیت می کند. این مربی جوان تاکنون دروازه بان های خوبی را تربیت کرده که از جمله آنها می توان به ارشاد یوسفی ، مهدی واعظی ، میثاق معمارزاده و حسن رودباریان اشاره کرد.
اردلان با تاکید بر این که در تیمهای پایه به مساله دروازه بانی ، عنایت ویژه نمی شود، گفت : من به دروازه بان های وطنی ایمان دارم و مطمئنم اگر در تیمهای پایه ، کار ریشه ای به خوبی انجام شود دیگر به دروازه بان های خارجی نیازی نخواهیم داشت.
وی می گوید: باور دارم اگر به مساله مربی دروازه بان ها توجه بیشتر شود، دروازه بان های خوبی در لیگ برتر شکوفا خواهند شد که حتی توانایی بازی در اروپا را هم داشته باشند. یک بار، یک دوره کلاس پیشرفته دروازه بانی در تهران برگزار شد که من از آن درسهای خوبی گرفتم ، اما متاسفانه این کلاسها مستمر نیست.
ما حتی حاضر هستیم با هزینه خود به اروپا برویم و دوره های آموزشی و حرفه ای را از نزدیک طی کنیم. اردلان می افزاید: مربیان دروازه بان ها در ایران در زمره زحمتکش ترین و دلسوزترین مربیان به شمار می آیند که تشنه یادگیری هستند.
البته من فیلمهای آموزشی را به طور منظم می بینم و به تجزیه و تحلیل آن می پردازم و از طریق سایتهای اینترنتی مسائل را دنبال می کنم ، اما پیشنهاد می کنم کمیته آموزشی فدراسیون فوتبال درخصوص برپایی کلاسهای پیشرفته در تهران با حضور مدرسان کارآمد اروپایی همت کند.
اردلان می گوید: برخی دروازه بان های ایرانی از نفرات خارجی که در لیگ برتر بازی می کنند، بهتر هستند. آنها به حمایت بیشتر نیاز دارند. باید رقابت ایجاد شود چه در عرصه ملی و چه در باشگاهی. من مثالی بزنم ، در تیم ملی آقای فخرالدین داوود بگوویچ تنها به میرزاپور بها می دهد و اصلا به رقابت اهمیت نمی دهد.
نمی خواهم خدای ناکرده به شخصیت میرزاپور کوچکترین خدشه ای وارد شود؛ اما پرسش من این است که چه زمان باید به رحمتی و رودباریان و امثالهم میدان داد؛ وقتی این دو سنگربان به بازی گرفته نشوند، دچار بی انگیزگی می شوند که دودش به چشم باشگاه ها می رود.
اردلان در پایان به این نکته اشاره کرد که باید به امثال وحید طالب لوها اهمیت داد، زیرا این دسته از جوانان آتیه دار در صورت حمایت می توانند پشتوانه های خوبی برای تیم ملی ما باشند.
اما اگر بنا باشد در تیم ملی یا باشگاه ها فقط به یک فرد خاص توجه شود، اصل رقابت به شعار تبدیل می شود که این خود یک معضل بزرگ خواهد بود.

رضا میرزاییان
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها