دنیای بچه ها «رنگین‌کمانی» است

از آغاز فعالیت‌تان در زمینه بازیگری بگویید. آیا این آغاز از برنامه‌های کودک بود؟

ابتدا فعالیتم را در زمینه تئاتر برای کودکان شروع کردم که فکر می‌کنم اولین آن هم تئاتر «در پوست گربه» بود تا این که سال‌ها بعد به شبکه یک آمدم و در جنگ بعد از خبر با هوشنگ هدایتی کارم را ادامه دادم.

از کودکی. از همان زمان ارتباط خوبی با بچه‌ها داشتم و دائم با بچه‌های همسن و سال خودم بازی می‌کردم و همین عشق و علاقه را با خودم به دنیای بعد از کودکی‌ام آوردم و در کارم از آن استفاده کردم.

خیر. من این ژانر را بشدت دوست دارم و فکر می‌کنم در موقعیت طنز راحت‌تر می‌توانم با مخاطبم ارتباط برقرار کنم.

همیشه از خودم می‌پرسیدم چرا با بالا رفتن سن، آدم دچار افسردگی و بی‌حوصلگی می‌شود، بنابراین وقتی برای اولین بار این نقش به من پیشنهاد شد، سعی کردم یک پیرمرد پرانرژی و بذله‌گو را به نمایش بگذارم که خب این اتفاق افتاد و خیلی هم مورد استقبال قرار گرفت؛ پس در این نقش باقی ماندم که بسیار هم از آن راضی هستم.

خیر به هیچ عنوان استاندارد لازم را ندارند. به نظر من کار کودک به روان‌شناس مخصوص نیاز دارد. حتی گاهی خود من هم از نوشته‌هایی که به دستم می‌دهند تا بخوانم هیچ چیز نمی‌فهمم وای به حال کودکان. به هر حال متاسفانه آن طور که باید به این مساله اهمیت نمی‌دهند و برنامه‌ها را باری به هر جهت می‌سازند که این کار در نهایت به نفع بچه‌ها و مخاطبان نیست. از طرفی باید بگویم کار کودک ساختن اصلا راحت نیست و نسبت به کار بزرگسال زمان و دقت بیشتری می‌طلبد و متاسفانه به برنامه‌های کودک کمترین اهمیت را می‌دهند.

خیلی چیزها جایشان خالی است،‌ مثل موسیقی. قبلا بچه‌ها خیلی خوب شعرهایی را که ما در برنامه‌هایمان می‌خواندیم، حفظ می‌کردند (البته به واسطه خواندن عروسک‌ها)‌ اما حالا همان موسیقی و اشعار هم از برنامه‌های ما حذف شده که من علتش را نمی‌دانم. اما امیدوارم در آینده به این مساله توجه بیشتری ‌شود،‌ چون بچه‌ها دنیای موسیقی را دوست دارند و خیلی خوب با آن ارتباط برقرار می‌کنند.

سال 84 از طرف امیر قمیشی (تهیه‌کننده)‌ برای بازی در این مجموعه دعوت شدم. البته ابتدا فقط حدود 10 روز مهمان برنامه بودم، اما پس از آن قرار شد به طور دائم در آن حضور داشته باشم.

بله، گاهی این اتفاق برایم افتاده، اما از نظر مخاطبان و حتی عوامل سازنده برنامه‌های طنز، این نقش جای کار دارد، بنابراین گویا این پیرمرد حالاحالاها باقی است.

بله، خوشبختانه از همان اول بچه‌ها این نقش را باور کردند و دوست داشتند.

امیدوارم، اما در حال حاضر ما همین جوری کار می‌کنیم بدون این که از مباحث روان‌شناسی استفاده کنیم، اما شاید در تابستان اتفاقات خوبی بیفتد.

خیر. برای من که خیلی شیرین است. حتی بارها شده بعد از اتمام برنامه بچه‌ها بسختی از استودیو رفته‌اند.

گریه می‌کردند و می‌گفتند می‌خواهیم پیش دایی باشیم.

بله، چون به هر حال بزرگ‌ترها هم مخاطب برنامه‌های کودکان هستند. بنابراین همیشه سعی می‌کنم هر دو مخاطب را راضی نگه دارم.

کارم را در رادیو با برنامه «قند و نمک» که محمود شهریاری مجری‌اش بود، شروع کردم. البته ابتدا تجربه زیادی نداشتم، ولی به مرور جایم را پیدا کردم. بعد از آن هم در برنامه جمعه ایرانی به تهیه‌کنندگی سعید توکل فعالیتم را ادامه دادم که به نظرم این برنامه یکی از جذاب‌ترین برنامه‌های رادیوست و دوست دارم این برنامه‌ تا سال‌های سال ادامه داشته باشد.

اتفاقا پیشنهادهای زیادی در این زمینه دارم، اما به این فکر می‌کنم که این تیپ یعنی دایی را خراب نکنم. دوست دارم همین جوری دست نخورده باقی بماند.

طبیعتا خیلی فرق می‌کند، چون در رادیو همه چیز در بیان خلاصه می‌شود و تمام حس‌ها را باید از طریق صدا انتقال داد، ولی در تلویزیون این طور نیست و عواملی مانند دوربین، صدابرداری، گریم و... به کمک بازیگر می‌آیند تا او راحت‌تر نقش را ارائه کند.

رنگین‌کمان همان دنیای دوست‌داشتنی بچه‌هاست.