وقتی‌به‌نظر رئیس‌جمهوربی‌توجهی شد

موضوعی که البته رییس‌جمهور محترم به خوبی ضرورت آن را تشخیص داد، ولی افسوس که با برگزاری انتخاباتی آنچنانی و تهدید برخی برای باز کردن پای فیفا به دخالت در امور داخلی فوتبال ایران و پیرو آن عقب‌نشینی وزیر ورزش از مواضع اصولی دولت، هوای فوتبال عوض نشد تا علی کفاشیان که پیش از این اعلام کرده بود رییس تحمیل شده به فوتبال ایران است، تحمیلی بودنش زمان بر شود.

شرایط بد فوتبال ایران در حالی است که هر چند هم بخواهند ظواهر آن را رنگ و لعاب بزنند، باز هم زشتی‌های آن که نتیجه ضعف‌های مدیریتی و سیاست‌های غلط به اجرا گذاشته است از یک جا بیرون می‌زند تا رشته‌ای که سالانه 500- 400 میلیارد تومان خرج روی دست ورزش ایران می‌گذارد، به جای تزریق انرژی‌های مثبت به جامعه، با تبعات منفی خود باعث دردسر ورزش ایران شود.

جدا از تمام ناکامی‌هایی که طی چند سال اخیر به نام فوتبال ایران نوشته شده، بحران فرهنگی فوتبال وضعیت تیره و تاری را به تصویر کشیده است که هیچ‌کس نمی‌تواند چشمان خود را بر آنها بسته و با بی‌تفاوتی از کنار آن عبور کند.

هر چند که در این عرصه تمام کاسه و کوزه‌ها بر سر تماشاگران شکسته می‌شود، اما یقینا آنان نیز معلول اوضاع و احوال فوتبال کشور هستند و نمی‌توان با انداختن توپ به زمین اندک هواداران متعصب تیم‌ها که بعضا پا را از مرز انصاف فراتر گذاشته و داور، بازیکن، مربی و تماشاگر حریف و خودی را مورد فحاشی قرار می‌دهند، صورت مساله بحران فرهنگی فوتبال را پاک کرد.

هر چند که در این زمینه تنها نمی‌توان انتزاعی اندیشید و به‌طور مسلم بخشی از این بی‌فرهنگی‌ها در محیط‌های ورزشی خارج از فرهنگ جامعه نیست، اما براستی باید پرسید که چرا مسوولان فوتبال و ورزش طی این سال‌ها نخواسته‌اند قدمی عاجل برای متعادل نمودن فضای فرهنگی فوتبال بردارند.

جدا از آن‌که امکانات خوبی برای حضور تماشاگران در محیط ورزشگاه‌ها فراهم نیست و به‌طور معمول نیز برخوردی خوب با آنان صورت نمی‌گیرد، بروز مسائلی چند در این فوتبال،‌آنان را در فضای ورزشگاه‌ها به پرخاشگری سوق می‌دهد و چاره‌ای نداریم جز آن‌که بین خواست عمومی هواداران و دوستداران فوتبال با عملکردها و نتایج حاصله در این رشته تطبیق لازم را به‌وجود آوریم.

شاید از این منظر نیز بود که محمود احمدی‌نژاد، رییس‌جمهور پیش از انتخابات فدراسیون، صحبت از ضرورت تغییر و تحولات بنیادین در فوتبال ایران به میان آورد تا همه به عوض شدن فضای مدیریتی فوتبال امیدوار شوند.

اما وقتی منافع ملی فوتبال برای خیلی‌ها در اولویت قرار نمی‌گیرد و اولویت را در حضور خود جستجو می‌کنند، نتیجه هم این می‌شود که نگاه حداقلی در فوتبال اجازه بروز توانایی‌ها و استعدادها را نمی‌دهد تا در رشته‌ای که حداقل می‌توانیم با توسعه امکانات سخت‌افزاری آن حرف اول را در سطح فوتبال قاره بزنیم، ‌اسیر افکار کوچکی باشیم که قدرت کار کردن با مدیران بزرگ را ندارند.

هر چند که فعلا باید با آشی که برای فوتبال پخته‌اند ساخت، اما دیروز صدای یکی از مدیران فوتبال درآمد تا او که به گفته خودش در انتخابات یک ماه قبل فوتبال، به استقلال فدراسیون رای داده بود، فدراسیون کفاشیان را متاثر از جریاناتی بداند که از بیرون به وی خط می‌دهند.

هر چند که صحبت‌های دیروز محمد رویانیان مدیر عامل پرسپولیس را تا حدود زیادی می‌توان واکنشی احساسی به پیامدهای شکست 0- 3 به داماش گیلان و کسر 2 امتیاز از امتیازهای تیمش دانست، اما حرف این است که فوتبال بدون یک نگاه جامع توسعه‌ای نمی‌تواند به جایگاه حقیقی خویش دست یابد.

محمد عباسی، وزیر ورزش نیز که پنداری سیاست «مدارا» با وضعیت موجود را در پیش گرفته، باید به جای جلوس عیدانه و پذیرش روسای فدراسیون‌های راه یافته به المپیک به همراه مربیان و اعضای تیم‌های ملی‌شان با وقت قبلی، از اردوهای مختلف تیم ملی بدون کمترین تشریفاتی بازدید کند تا به‌درستی و شفاف در جریان کم و کاستی‌های ورزش قرار گیرد.

بی‌شک فوتبال نیز از این وضعیت مستثنی نیست و وزیر ورزش نباید اجازه دهد عده‌ای با سوء‌مدیریت، شان و جایگاه این رشته را نزد افکار عمومی پایین آورند.

حجت‌الله اکبرآبادی - دبیر گروه ورزش