ستاره‌های عشق پلی استیشن

آنها عاشق پلی ‌استیشن هستند و اصولا تنها تفریحی که زمان زیادی از وقتشان را می‌گیرد، همین بازی پلی‌استیشن است.

اکثر فوتبالیست‌ها نه به کتاب خواندن علاقه‌ای دارند، نه تماشای فیلم برایشان جذابیت خاصی دار‌د. آنها فقط دوست دارند «جوی استیک» یا همان دستگیره پلی‌استیشن را به دست بگیرند و با هیجانات یک فوتبال مجازی بالا و پائین بپرند.

حتی آن دسته از فوتبالیست‌هایی که سعی می‌کنند بخشی از روز خود را با کتاب خواندن سپری کنند هم عاشق پلی‌استیشن هستند. بارزترین نمونه از این طیف مجتبی جباری است، کسی که بین هواداران استقلال، به دلیل شکل بازی‌اش به بازیکن پلی‌استیشنی معروف است.

جالب آن‌که مغز متفکر تیم استقلال هم، بخشی از موفقیتش را مدیون بازی با پلی‌استیشن می‌داند: «همیشه دوست داشتم بازی خود را از جایگاه ویژه تماشا کنم، ولی هیچ‌وقت چنین چیزی امکان نداشت، اما پس از این‌که بازی با پلی‌استیشن را یاد گرفتم، فهمیدم همان لحظه که در زمین بازی می‌کنم، می‌توانم بازی خودم را هم از دوربین‌های تلویزیونی ببینم.»

البته یکی دیگر از دلایل علاقه جباری به بازی پلی‌استیشن را باید در مصدومیت‌های طولانی و مکرر او جستجو کرد. او هر زمان که به دلیل آسیب‌دیدگی خانه‌نشین شد، دلتنگی‌های فوتبالی‌اش را با بازی پلی‌استیشن جبران کرد تا الان یک پلی‌استیشن‌باز حرفه‌ای باشد.

درست مانند آندرانیک تیموریان. آندو را هم دوستانش به عنوان یک پلی‌استیشن‌باز فوتبالی می‌شناسند.

علاقه این هافبک ارمنی به پلی‌استیشن به حدی است که وقتی به‌دلیل مصدومیت در نیم‌فصل دوم لیگ یازدهم خانه‌نشین شد، برای آن‌که جالی خالی حضورش در زمین را کمتر احساس کند، فقط یک چیز را انتخاب کرد؛ بازی با پلی‌استیشن: «روزهای اول مصدومیتم چون از خانه نمی‌توانستم بیرون بروم و باید استراحت مطلق می‌کردم، پلی‌استیشن شده بود صمیمی‌ترین دوست من. از صبح که بیدار می‌شدم پلی‌استیشن بازی می‌کردم تا شب!»

اصولا پلی‌استیشن تفریح اکثر بازیکنان مصدوم فوتبال است تا بواسطه آن در زمان خانه‌نشینی هم از فوتبال دور نباشند.

البته آندرانیک از همان روزهایی که در فولام بود و هنوز رابطه‌اش با بازیکنان صمیمی نشده بود، عاشق پلی‌استیشن شد و تنهایی‌اش را با فوتبال بازی کردن پای تلویزیون پر می‌کرد.

در جمع استقلالی‌ها مهدی امیرآبادی یکی دیگر از اساتید پلی‌استیشن است که بیشتر اوقات فراغتش را با بازی فوتبال پای تلویزیون پر می‌کند.

علاقه امیرآبادی به پلی‌استیشن به حدی است که خودش می‌گوید حتی برخی شب‌ها خواب پلی‌استیشن می‌بیند. تیم‌های مورد علاقه‌اش هم استقلال در لیگ ایران و بارسلونا در اروپا هستند.

آرش برهانی، میلاد میداوودی و سیدمهدی رحمتی، دیگر استقلالی‌هایی هستند که کم و بیش در فوتبال پلی‌استیشن ادعا دارند.

در این میان حساب برهانی را باید از دو تای دیگر جدا کرد چراکه این مهاجم آنقدر در بازی پلی‌استیشن سابقه دارد که به قول خودش، خیلی از گل‌هایی که می‌زند پلی‌استیشنی شده است.

در اردوی پرسپولیس هم یکی از طرفداران پروپاقرص بازی پلی‌استیشن ابراهیم شکوری است. خودش می‌گوید سعی می‌کند زیاده‌روی نکند، اما به هر حال هر وقت به برادرش که یکی از گیم باز‌های حرفه‌ای است می‌رسد، همه چیز به بازی پلی‌استیشن ختم می‌شود.

تیم‌های مورد علاقه‌اش هم بارسلونا و اینتر هستند. شکوری از آن دست بازیکنانی است که معتقد است پلی‌استیشن بازی کردن در‌ آنالیز و باز شدن ذهن یک فوتبالیست تاثیر‌ مثبت دارد.

یکی دیگر از حرفه‌ای‌های پلی‌استیشن در جمع قرمزها حسین بادامکی است که به قول شکوری هیچ‌کس حریفش نمی‌شود.

البته به لحاظ کسوت علی کریمی عنوان با سابقه‌ترین پرسپولیسی پلی‌استیشن‌باز را یدک می‌کشد و به نوعی در اینجا هم بازوبند کاپیتانی به دست او بسته شده.

لژیونرها هم از این قاعده مستثنی نیستند. زندگی در کشوری غریب و با مردمانی که هیچ‌یک زبان مادری‌ات را نمی‌فهمند، ناخودآگاه هر فوتبالیستی را به سمت و سوی بازی پلی‌استیشن می‌کشاند.

دو نفر از لژیونرهای ایرانی که اصطلاحا خوره پلی‌استیشن هستند الان در اسپانیا به سر می‌برند؛ مسعود شجاعی و جواد نکونام.

نکونام که بین فوتبالیست‌ها به خواندن کتاب‌های روان‌شناسی و انجام تمرینات یوگا شهره است، پلی‌استیشن را بهترین تمرین ذهنی برای یک فوتبالیست می‌داند.

او که همیشه دنبال شبیه‌سازی یک مسابقه فوتبال در ذهنش است «جوی استیک» به دست می‌گیرد تا در پلی‌استیشن دنبال تمرینات ذهنی خودش بگردد.

البته مسعود شجاعی که این روزها دوران نقاهت را سپری می‌کند، بیشتر از جواد نکونام که فیکس ترکیب اوساسوناست پلی‌استیشن بازی می‌کند.

با این حال اگر این دو بازیکن به خانه یکدیگر بروند اولین کاری که می‌کنند روشن کردن پلی‌استیشن است. هر دو خوب بازی می‌کنند، اما خود مسعود می‌گوید: «معمولا این من هستم که برنده می‌شوم.»

در بین لژیونرهای فعلی فوتبال ایران، ایمان مبعلی هم در پلی‌استیشن دست کمی از مسعود شجاعی ندارد. خودش می‌گوید: «تمام بازیکنان ایرانی در امارات برای پلی‌استیشن سر می‌شکنند و من رقیب سرسخت همه آنها هستم.»

حسین کعبی هم که زمانی لژیونر بود، به تاسی از دوست صمیمی خود، ایمان مبعلی عاشق بازی پلی‌استیشن است.

البته حسین از آن دست فوتبالیست‌هایی است که هیچ وقت سعی نکرده علاقه‌اش را به این بازی کامپیوتری پنهان کند: «زمانی در خانه من فقط یک دستگاه تلویزیون ال‌سی‌دی بود و یک دستگاه پلی‌استیشن. البته در خانواده ما همه عاشق پلی‌استیشن هستند و همیشه بین من و برادرم رقابت داغی وجود دارد. شاید باور نکنید اما یکی از لذت‌های من در پلی‌استیشن شکست دادن برادرم است.»

در بین لژیونرهای فوتبال ایران باید از محمدرضا خلعتبری و هادی عقیلی هم به عنوان دیگر طرفداران پروپاقرص بازی پلی‌استیشن یاد کرد.

عقیلی زمانی که در سپاهان بود، با محسن بنگر کری شدیدی در پلی‌استیشن داشت و الان هم در قطر، پای ثابت وسایل شخصی‌اش، یک کنسول بازی پلی‌استیشن است.

از نفوذ پلی‌استیشن در علایق فوتبالی‌ها همین بس که پای این کنسول بازی حتی به بیانیه‌های فوتبالی ما هم کشیده شده است؛ آنجا که محمد مایلی‌کهن، علی دایی را آقا قلدره خطاب کرد و در انتقاد از سرمربی وقت تیم ملی گفت: چرا بازیکنانی مثل محمد نصرتی با 50 بازی ملی دیده نمی‌شوند، اما آنهایی که در خانه خود در قبرس مشغول پلی‌استیشن هستند به تیم ملی دعوت می‌شوند؟!

اشاره مایلی‌کهن به فریدون زندی بود. فریدون هم یکی از آن پلی‌استیشن‌بازهای تیر است که می‌گویند در زمان سرمربیگری برانکو ایونکوویچ، هیچ کس در اردوی تیم ملی حریفش نبود.

برانکو از جمله مربیانی بود که مخالفتی با پلی‌استیشن بازی کردن ملی‌پوشان نداشت و در ساعاتی که تیم تمرین نداشت و برنامه خاصی هم در کار نبود، با اشتیاق می‌نشست پای تلویزیون و رقابت پلی‌استیشنی شاگردانش را تماشا می‌کرد.

مهدی مهدوی‌کیا خاطره خوبی در این زمینه دارد: «آن زمان تقریبا نصف بیشتر بچه‌ها با این تفریح موافق بودند و دو به دو با هم بازی می‌کردند. هیجانش هم به این خاطر بود که معمولا سر غذا، موقع تمرین، در اتوبوس و... همه‌اش بین بازیکنان کل‌کل و کری‌خوانی برای بردن در پلی‌استیشن بود.

یک بار که بچه‌ها دو به دو با هم بازی کردند، بارسلونای کریمی و میلان زندی به فینال رسیدند و در حضور برانکو که از این تفریح بچه‌ها خوشش می‌آمد با هم بازی کردند که در آخر فریدون توانست با نتیجه 2 بر یک علی را شکست بدهد.»

سوای آن‌که از آن تاریخ به بعد پلی‌استیشن، کم و بیش یک پای ثابت اردوهای تیم ملی فوتبال بوده است، در سایر رشته‌ها هم علاقه ورزشکاران به بازی پلی‌استیشن کتمان‌ناپذیر است.

در این میان شاید بارزترین مصداق را در وزنه‌برداری بتوان جستجو کرد؛ آنجا که روزنامه‌ها از قول حسین رضازاده نوشتند یکی از دلایل کنار گذاشته‌شدن حسین توکلی از سرمربیگری تیم وزنه‌برداری جوانان این بود که با شاگردانش در اردو پلی‌استیشن بازی می‌کرد و البته این جواب از حسین توکلی که چه فرقی می‌کند، پینگ‌پنگ یا پلی‌استیشن؟ من که خلافی نکردم!

البته این عشق و علاقه به پلی‌استیشن فقط مختص ایران نیست. شاید بد نباشد بدانید که یکی از حاشیه‌های مربوط به «رونالدینیو»ی برزیلی، شایعه‌ علاقه وی به بازی پلی‌استیشن بود.

به‌طوری که در زمان مسابقات جام جهانی 2006 یکی از روزنامه‌های انگلیسی علت باخت تیم برزیل را نادیده گرفتن دستور منع ارتباط با اعضای خانواده در طول بازی‌ها توسط رونالدینیو و علاقه زیاد او به بازی FIFA اعلام کرد. آنها مدعی شدند که او شب‌ها تا دیروقت پلی‌استیشن 2 بازی می‌کرد.

البته رونالدینیو بعدها که تب آن جام جهانی فروکش کرد، به علاقه زیادش به این بازی اعتراف کرد و گفت: «واقعیت این است که در بسیاری از شب‌ها دوستانم به خانه من می‌آیند و بعد از صرف شام تا آخر شب فیفا بازی می‌کنیم.»

چهار سال پس از جام جهانی آلمان هم این هلندی‌ها بودند که در زمان برگزاری جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی، استفاده از پلی‌استیشن را در اردوی تیم ملی این کشور ممنوع کردند. این تصمیم را برت فن مارویک، سرمربی هلند برای برقرار‌کردن نظم و انضباط بیشتر در اردوی تیمش گرفت.

اگر کمی از هیجانات پلی استیشن بازهای معروف که اصولا آماتور خطاب می‌شوند فاصله بگیریم، با دنیای واقعی‌تر این فضای مجازی آشنا می‌شویم؛ آنجا که همه ساله جمعیتی بالغ بر نیم‌میلیون نفر به صورت آنلاین در سراسر جهان با هم بازی می‌کنند، تا 24 بازیکن برتر دنیا زیر نظر فدراسیون جهانی فوتبال و با هزینه خود فیفا، در یکی از شهرهای دنیا دور هم جمع شوند و در حضور هزاران تماشاگر تکلیف قهرمان سال پلی‌استیشن جهان را مشخص کنند.

اولین دوره جام جهانی بازی‌های مجازی یا همان World Cyber Games که با حرف اختصاری (WCG) در بین گیم بازهای دنیا معروف است، سال 2000 با حضور 174 شرکت کننده از 17 کشور دنیا در کره‌جنوبی برگزار شد.

آن زمان 2000 FIFA یکی از 5بازی کامپیوتری جام جهانی بود و از آن سال تاکنون، همه ساله، با تولید نسخه جدید بازی کامپیوتری فیفا، این بازی یک پای ثابت رقابت‌های سالانه جام جهانی بازی‌های مجازی بوده است.

جام جهانی بازی‌های کامپیوتری تا سال 2003 در کشور کره جنوبی برگزار شد، که البته با وجود افزایش تیم‌های شرکت‌کننده تا 45 کشور، خبری از ایران در این رقابت‌ها نبود، اما سال 2004 و در پنجمین دوره (WCG)، که به میزبانی آمریکا برگزار شد تیم ملی بازی‌های رایانه‌ای ایران برای اولین بار حضور در جام جهانی را تجربه کرد.

گیم‌باز‌های ایرانی تا سال 2007، چهار بار دیگر هم در جام جهانی بازی‌های کامپیوتری شرکت کردند و امسال نیز پس از وقفه‌ای سه ساله، با حضور در کره جنوبی برای پنجمین بار با بهترین گیم‌بازهای دنیا رقابت کردند.

در کنار این رقابت‌ها، جام جهانی فیفا هم از سال 2004 راه‌اندازی شد که یک برزیلی به نام تیاگو آزودو، در اولین دوره آن که فینالش در مقر فیفا واقع در شهر زوریخ برگزار شد، نامش را به عنوان اولین قهرمان تاریخ بازی فوتبال فیفا در جهان ثبت کرد.

سال 2005، لندن میزبان بود و یک انگلیسی به نام کریس بولارد عنوان بهترین فیفاباز جهان را به دست آورد. سال 2006 در آمستردام آندرس اسمیت هلندی قهرمان جهان شد.

سال 2008 پس از یک سال وقفه در برگزاری جام جهانی فیفا، این آلفونسو راموس اسپانیایی بود که در مرکز سونی شهر برلین و در حضور نزدیک به 20 هزار تماشاگر که یک رکورد بود، جام قهرمانی را بالای سر برد. در سال 2009 که فینال جام جهانی فیفا در بارسلونا برگزار شد، یک فرانسوی به نام بروس گرانک دستگره جام را به نشانه قهرمانی بالای سر برد.

در سال 2010، با حضور 775 هزار پلی‌استیشن‌باز از سراسر جهان رکوردی جدید در کتاب گینس به ثبت رسید و در نهایت هم این نناد استویکوویچ صربستانی‌الاصل آمریکایی بود که قهرمان جهان شد.

سال 2011 هم نوبت قهرمانی به یک پرتغالی 16 ساله به نام فرانسیسکو کروز رسید تا پس از کنار زدن بیش از 860 هزار رقیب از نقاط مختلف دنیا جایزه 20 هزار دلاری مسابقات لس‌آنجلس را از آن خود کند.

هرچند در تمام این هفت دوره گذشته هیچ پلی‌استیشن‌باز ایرانی موفق نشده به مرحله فینال 24 نفره جام جهانی فیفا صعود کند، اما این‌طور هم نبوده که دست پلی‌استیشن بازهای ایرانی از کسب مدال و افتخار کوتاه بماند.

سیدداوود خوئی، پلی استیشن باز جوان خراسانی درسال 2009 به عنوان تنها نماینده ایران در بازی فوتبال فیفا، راهی بازی‌های آسیایی داخل سالن ویتنام شد و با پیروزی بر نماینده چین در فینال، توانست اولین نشان طلای آسیا را به نام یک ایرانی به‌دست بیاورد.

دو سال قبل از آن و در بازی‌های آسیایی داخل سالن ماکائو هم میثم حسینی، بازیکن تیم ملی بازی‌های رایانه‌ای ایران تا فینال فیفا 2007 صعود کرد و با شکست مقابل حریف چینی‌اش، صاحب اولین نشان نقره یک پلی‌استیشن‌باز فوتبالی در ایران شد.

مهم‌ترین افتخاری که یک فیفا‌باز ایرانی در جام جهانی بازی‌های سایبری به دست آورده به مسابقات آذر امسال در بوسان کره جنوبی برمی گردد که مرتضی منتظرالظهور برای اولین‌بار از گروهش صعود کرد تا نامش در جمع 16 فیفاباز برتر مسابقات سال 2011 مطرح شود. او در یک هشتم نهایی به کای فولین آلمانی باخت و جالب آن‌که همین بازیکن، در نهایت عنوان قهرمانی رقابت‌های فوتبال جام جهانی بازی‌های سایبری سال 2011 را به دست آورد.