قتل همسر در توهم شیشه‌ای

چند سال با همسرت زندگی کردی؟

تقریبا 17 سال با هم زندگی کردیم، او زن خوبی بود، من لیاقتش را نداشتم. ای‌کاش به جای او من می‌مردم.

نمی‌دانم چه بگویم. زنم زن خوبی بود. من بودم که مشکل داشتم. نباید به او مشکوک می‌شدم. نمی‌دانم چرا این کار را کردم.

این اواخر خیلی با من تندی می‌کرد و می‌گفت که من را دوست ندارد و من لیاقت زندگی با او را ندارم. نمی‌دانم چرا این‌کار را می‌کرد.

نه، کار خاصی نمی‌کرد. اما چون با من دعوا می‌کرد فکر کردم حتما با کسی رابطه دارد و به همین خاطر هم با هم دعوا داشتیم. او فکر می‌کرد من دیوانه شده‌ام و مرتب هم به من می‌گفت تو دیوانه‌ای.

من فکر می‌کردم زنم با چند سارق رابطه دارد و مرتب این موضوع در ذهنم بود و آزارم می‌داد.

راستش من نمی‌دانم چرا این‌جوری شد. من او را با کسی ندیده بودم، اما نمی‌دانم چرا به او مشکوک بودم.

نه، مدتی بود که این‌طور شده بودم. زنم هم به همین خاطر ناراحت بود.

بله، مدتی بود که شیشه مصرف می‌کردم. زنم می‌گفت شیشه دیوانه‌ات کرده، اما من فکر می‌کردم که زنم برای این‌که پنهانکاری کند این حرف را می‌زند.

آن زمان فکر نمی‌کردم که زنم حرفش درست است، اما حالا می‌بینم که او راست می‌گوید. این من بودم که زندگی خوبمان را رها کردم.

من بچه‌هایم را دوست داشتم، آنها را اذیت نمی‌کردم، اما آنها همیشه از مادرشان حمایت می‌کردند و من ناراحت می‌شدم، ولی اذیتشان نمی‌کردم.

من نیت بدی نداشتم. اگر او را دعوا می‌کردم به خاطر این بود که خطا نکند و یاد بگیرد چطور باید زندگی کند. من نمی‌خواستم کاری کنم که آزار ببیند.

نیمه‌شب بود که همسر و دخترم بیدار شدند تا سحری بخورند، آنها می‌خواستند روزه بگیرند. من به دخترم گفتم دزد آمده. او هم موضوع را به مادرش گفت.

فکر می‌کردم طبقه بالای خانه ما دزد آمده و باید از بچه‌هایم مراقبت کنم. به همین خاطر هم موضوع را به دخترم گفتم، البته بعدش به پلیس هم زنگ زدم و گفتم که دزد به خانه ما آمده است، اما قبل از این‌که ماموران بیایند من زنم را کشتم.

از او خواستم همراهم بیاید، اما نمی‌آمد. می‌گفت می‌ترسد. فکر می‌کردم دروغ می‌گوید و می‌خواهد مرا تنها بگذارد. به همین خاطر هم با چاقو کشتمش.

آن زمان فکر می‌کردم زنم با کسی رابطه دارد. بعد که فکر کردم دزد آمده با خودم گفتم حتما دزدهایی که به خانه آمده‌اند همان کسانی هستند که با زنم رابطه داشته‌اند.

وقتی به زنم گفتم بیا به من کمک کن، نیامد و من هم پیش خودم گفتم حتما او از این دزدها خواسته به خانه ما بیایند و من را بکشند، به همین خاطر هم فرصت را مناسب دیدم و او را کشتم.

بله، این‌کار را کردم، برای این‌که زنم مقاومت کرد و نیامد. من هم مطمئن شدم که او این‌کار را کرده است. برای همین هم نگذاشتم مقاومت کند و او را روی زمین کشیدم.

دخترم ریزنقش است، نتوانست این‌کار را بکند، اما جیغ می‌کشید و کمک می‌خواست و التماس می‌کرد که مادرش را رها کنم.

نتوانستم، اصلا کارهایم دست خودم نبود. اصلا فکر نمی‌کردم کارم اشتباه است. فکر می‌کردم زنم به من خیانت کرده است.

وقتی که او را روی زمین کشیدم، دم در راهرو که رسیدیم دیگر زورم نرسید، خم شدم و ضربات چاقو را به بدنش زدم. درست نمی‌دانم چقدر طول کشید و من چند ضربه زدم، اما یادم هست آنقدر زدم که بدنش غرق در خون شد.

بله. او همه این لحظه‌ها را تماشا می‌کرد و با گریه و التماس از من می‌خواست که دیگر تمام کنم، اما من اصلا متوجه نبودم که دارم کار اشتباهی می‌کنم.

وقتی که دیگر نفس نکشید من هم دست از ضربه زدن برداشتم.

همسایه‌ها با پلیس تماس گرفتند و گفتند که چه اتفاقی افتاده و بعد از چند دقیقه هم پلیس آمد و من را بازداشت کرد.

وقتی مواد را ترک کردم، فهمیدم که هرچه در مورد زنم فکر می‌کردم اشتباه بود. من و همسرم با سختی زیادی با هم ازدواج کردیم. من عاشقش شده بودم و خانواده‌اش من را دوست نداشتند. به همین خاطر هم مخالفت می‌کردند. آنقدر به خواستگاریش رفتم که پدرش قبول کرد، اما اعتیادم باعث شد تا عشق زندگی‌ام را از بین ببرم. زنم پاکدامن بود، من اشتباه می‌کردم.

راستش به سختی می‌گذرانم. به آینده هیچ امیدی ندارم و می‌دانم که عاقبت خوبی در انتظارم نیست. هیچ‌وقت صورت وحشت‌زده همسرم را وقتی که داشتم با چاقو به او ضربه می‌زدم فراموش نمی‌کنم. خیلی پشیمانم، اما دیگر به آینده فکر نمی‌کنم و دلم می‌خواهد بمیرم. چیزی که من را تا به حال زنده نگه داشته نگرانی از سرنوشت فرزندانم است. دخترم در سن بلوغ است و روزهای سختی را می‌گذراند. او تنهاست، در حالی که می‌توانست هم پدر داشته باشد و هم مادر، اما کاری که من کردم باعث شد هردوی ما را از دست بدهد.

من از آنها عذرخواهی می‌کنم و درخواست دارم حلالم کنند و ببخشند، اما نه به این خاطر که اعدام نشوم. فقط می‌خواهم آنها من را ببخشند. اگر بدانم آنها بچه‌هایم را بزرگ می‌کنند و مراقبشان هستند قسم می‌خورم که از مرگ نمی‌ترسم و برای این‌که انتقام فرزندشان را از من بگیرند، آماده‌ام. حتی شاید خودم زودتر از مجازات خودم را بکشم. من آینده‌ای ندارم و تا زمانی که بمیرم باید این عذاب را تحمل کنم. هرچه زودتر بمیرم زودتر به آرامش می‌رسم.

اگر این اتفاق می‌افتاد نه به سمت مواد می‌رفتم و نه زنم را می‌کشتم و نه خیلی اشتباهات بزرگ دیگر که در زندگی‌ام کرده‌ام را مرتکب می‌شدم. من از گذشته‌ای که دارم خیلی شرمنده‌ام.

مرجان لقایی