صدای گفتمان سیاسی انتخابات

این سخن امام خمینی(ره) که خطاب به شاه فرمودند ما رادیو و تلویزیون را مهم‌ترین مرکز هدایت فکری و عملی جامعه می‌دانیم، بهترین خط مشی و رهنمون است برای برنامه‌سازانی که بخشی از رسالت حرفه‌ای خود را مبتنی بر آگاهی‌بخشی و شفاف‌نمایی فضای سیاسی جامعه می‌دانند.

ویژه برنامه انتخاباتی «فصل رویش» رادیو گفت‌وگو را می‌توان نمونه‌ای موفق در این میان دانست. این برنامه که از چند ماه پیش روی آنتن می‌رود، تلاش می‌کند صدای گفتمان انقلاب اسلامی را به گوش مخاطبان برساند.

همان‌گونه که رهبر معظم انقلاب بر دفع حداقلی و جذب حداکثری در انتخابات نهم مجلس تاکید داشتند، رادیو گفت‌وگو نیز در این حوزه، کاری با اقلیت‌های سیاسی ندارد و تنها مجالی را برای بیان افکار، اهداف و آرایش سیاسی گروه‌های تابلودار و شناخته شده مهیا می‌کند.

فصل رویش تا جایی که مقتضیات رسانه ملی حکم می‌کند، برنامه‌ای است برای همه طیف‌های سیاسی بی‌آن که به تریبونی برای تبلیغات جناحی خاص بدل شود.

از جمله نقاط قابل توجه در این برنامه گفت‌و‌گوهای بی‌پرده میان سران و نمایندگان احزاب مختلف و مجریان این برنامه است؛ به گونه‌ای که ابهامات موجود در فضای انتخابات را رصد و بر دریافت پاسخی شفاف و بی‌غرض از سوی نمایندگان طیف‌های مختلف پافشاری می‌کند.

برخی خطرات که ممکن است در فضای امروز جامعه، انتخابات پیش‌رو را تهدید کند و اساسا از دید برخی شبکه‌های تخصصی در رسانه ملی دور بماند، از جمله دغدغه‌های اصلی فصل رویش است.

شاید دلیل این توجه و جزئی‌نگری را بتوان متاثر از فضای باز مباحث در رادیو گفت‌وگو دانست. اما نمی‌توان از این واقعیت چشم پوشید که تا برنامه‌ساز به صورت دغدغه‌مند به ارائه موضوع و تحلیل محتوا نپردازد، نمی‌توان انتظار شفاف‌نمایی را از او داشت.

این در حالی است که برخی بیان واقعیات را منجر به ایجاد شبهه از سوی رسانه می‌دانند؛ اما نباید فراموش کرد مخاطب تشنه شنیدن واقعیات آن هم از زبان رسانه خودی است و فصل رویش رادیو گفت‌وگو چند گام موثر در آشتی مخاطب با فضای انتخابات برداشته است.

مباحث روز انتخابات، یعنی عدم حضور برخی لیست‌های اصلاح طلبان و نیز خط مشی‌ها و اهداف متفاوت جبهه پایداری و اصولگرایان که مهم‌ترین بحث موجود در فضای انتخاباتی مجلس است، بی‌هیچ خودسانسوری در فصل رویش مورد بررسی قرار می‌گیرد.

این برنامه در کنار وی‍‍‍‍ژگی‌های مثبتی که بخش اعظمی از آن وام گرفته از فضای برنامه‌سازی در رادیو گفت‌وگوست، به واسطه برخی ضعف‌های ساختاری و نیز مدت زمان یک ساعته برنامه، مجال پرداختن به جزییات را از دست می‌دهد و گفت‌وگوها بسرعت پایان می‌یابد.