مرد هزارچهره سینمای ایران

اکبر عبدی که سال‌ها بعد در سینما هم گام‌های موفقی برداشت و نقش‌های ماندگاری را رقم زد، امسال هم در جشنواره فیلم فجر توانست با رفتن به جلد شخصیت مادر رضا عطاران در فیلم «خوابم می‌آد» بار دیگر توانایی‌هایش را تثبیت کند و نگذارد سینمای کمدیِ فاخر و درست،از نفس بیفتد. جای شکرش باقی است سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل برای همین فیلم، به این هنرمند نامدار رسید تا تاییدی باشد بر تلاش و هنرنمایی‌اش در سینمای ایران. عبدی پیش از این یک بار دیگر برای فیلم «مادر» به کارگردانی زنده‌یاد علی حاتمی این جایزه را دریافت کرده بود. گرچه عبدی در سینما بازی خوب کم نداشته است و گاهی با داوری نابجا، جایزه‌ای که شایسته او بوده، به بازیگری کم‌تجربه و ضعیف رسیده است! هنوز خیلی از ما عشقِ فیلم‌ها، به نقش‌آفرینی عبدی در فیلم‌هایی از قبیل «هنرپیشه»، «دلشدگان»، «اجاره‌نشین‌ها»، «دزد عروسک‌ها» و... غبطه می‌خوریم.

اهمیت حضور و بازی اکبر عبدی در فیلم عطاران از آن‌روست که او برای دومین‌بار پس از «آدم‌برفی» (داوود میرباقری) در نقش یک زن ظاهر شده است. با این تفاوت که اینجا در خوابم می‌آد، عبدی به سبک و سیاق نمایش‌های تخت‌حوضی که برای نقش شخصیت‌های زن از بازیگران مردِ زن‌پوش استفاده می‌کردند، با گریم و پوششی متفاوت به قالب یک زن سالخورده درآمده تا علاوه بر این‌که تابوی همیشگی عدم تماس زن و شوهر و مادر و فرزند را در فیلم‌ها می‌شکند، با خلق موقعیت‌هایی مضحک بر بار کمیک اثر نیز بیفزاید. عبدی چنان در نقش مادر رضا خوش نشسته است که تا او را معرفی نکنید،کسی نمی‌تواند به سادگی تشخیص دهد این بازیگر همان اکبر عبدی خودمان یا اصلاً یک بازیگر مرد است. البته بنا بر شنیده‌هایی به نظر می‌رسد حضور عبدی در این نقش، نخستین بازی یک هنرپیشه مرد به جای یک شخصیت زن در سینمای جهان باشد و چنین چیزی تاکنون هرگز در هیچ فیلمی سابقه نداشتـه اسـت.ما نیز از این‌که عبدی دوباره پس‌از چند سال ایفای نقش در فیلم‌های بعضا ضعیف به روزهای اوج و شکوه هنری خود بازگشته، خرسندیم و امیدواریم این روند همچنان تداوم داشته باشد.