در المپیک سنت‌شکنی می‌کنم

تکواندو همیشه در خانه ما بوده و هست، به همین خاطر شاید یادم نباشد اولین‌بار کی به سمت این ورزش رفتم، اما پنج ساله بودم که همراه پدر و مادرم به تمرینات تکواندو در سالن هلال‌احمر می‌رفتم. اوایل در حد بازی و تمرین بود، اما کم‌کم متوجه شدم که در این زمینه استعداد دارم و به طور حرفه‌ای تمریناتم را شروع کردم و یادم هست که اولین مدال را سال 79 در وزن منهای 22 کیلوگرم خردسالان در قهرمانی کشور گرفتم که طلا بود.

شاید باور نکنید، اما از همان بچگی آرزو داشتم که روزی جای کسانی باشم که در این مسابقات مهم بازی می‌کنند. بعدها فهمیدم المپیک، میدان بزرگی است که بهترین ورزشکاران دنیا در آن حاضر می‌شوند، میدانی که حضور در آن و بعد هم موفقیت در آن، آرزوی هر ورزشکاری است. حالا که به این موفقیت رسیدم به نوعی آرزوی دوران کودکی‌ام برآورده شده و هیچ چیز بهتر از این نیست.

هفت سال است و به طور مستمر در تمرینات و اردوهای مختلف حضور داشتم.

این مسابقات آسیایی یک فرق بزرگ با دوره‌های قبلی داشت و آن این که انتخابی المپیک بود، همین موضوع باعث شده بود تا همه با تمام قوا در آخرین مرحله رقابت برای گرفتن سهمیه المپیک حاضر شوند که خوشبختانه توانستم از آمادگی بالای خود در مصاف با حریفان بهره گرفته و طلا بگیرم و مهم‌تر از آن راهی المپیک شوم.

برنامه‌ریزی فدراسیون هم همین بود، ما اردوهای منظم و کاملی داشتیم، تمرینات سخت و فشرده‌ای را پشت سر گذاشتیم، اما به هر حال شرایط مسابقات، قرعه و حریفان هم تعیین‌کننده هستند، من در مورد خودم می‌توانم بگویم که حتی قبل از مسابقات پیش‌بینی می‌کردم سهمیه بگیرم، چون هم از حریفان شناخت داشتم و هم تجربه بین‌المللی داشتم و علاوه بر این واقعا عزم خودم را جزم کرده بودم که این دوره هر طور شده به المپیک راه پیدا کنم.

من تا همین جا راه خیلی سختی را طی کردم، هفت ماه پشت سر هم و مداوم در اردو بودیم حتی دو روز آخر هفته که تعطیل بود من در خوابگاه می‌ماندم چون خانواده‌ام شهرستان بودند. از درس و تفریح و هر چه فکر کنید گذشتم، نه فقط برای این که در المپیک نام من هم در کاروان ورزشکاران ایران باشد، البته این هم مهم است، اما تمام سعی من این است که حضور شایسته‌‌ای در بازی‌های «لندن 2012» داشته باشم، این که من با مدال طلای آسیا به المپیک می‌روم، برای اولین بار است که در ورزش بانوان اتفاق می‌افتد و همین به من انگیزه و امید می‌دهد تا حداقل در نتیجه‌گیری در المپیک هم سنت‌شکنی کنم و اتفاق جدیدی را رقم بزنم. البته امیدوارم و هدفی جز این ندارم.

خدا را شکر نسبت به سال‌های قبل خیلی بیشتر به تکواندو توجه می‌شود، دیدگاه حاکم در خود فدراسیون به گونه‌ای است که هیچ فرقی بین مردان و زنان قائل نیست، یعنی همه امکانات ما برابر است که امیدواریم در میدان مسابقه و عمل هم بتوانیم پاسخ این اعتماد را بدهیم.

ببینید بیشتر مسابقات مهمی که تکواندوکاران ما واگذار می‌کنند با فاصله کم معمولا در راند طلایی و با اختلاف یک امتیاز است. اغلب این طوری است و همین موضوع نشان می‌دهد که ما با ایده‌آل از نظر فنی فاصله زیادی نداریم، فقط باید کمی بیشتر از این خودمان را باور کنیم.