قدم‌ زدن‌ روی ‌برف‌

خیلی‌ها با چنین تجربه‌های ناخوشایندی کوهپیمایی را کنار می‌گذارند و حتی دیگران را از رفتن به کوه بر حذر می‌دارند. واقعیت این است که کوه در ایجاد چنین مشکلاتی کمترین تقصیر را دارد و کوهپیمایی نیز مانند هر فعالیتی، آداب مخصوص خود را دارد که وقتی رعایت نشود ایجاد مشکل می‌کند. همچنین داشتن عینک ضدآفتاب در روزهای برفی بخصوص وقتی بعد از یک شب برفی آفتاب طلوع می‌کند و محیط از همیشه روشن‌تر است برای حفظ سلامت چشم‌ها ضروری است. حرکت در کوهستان پوشیده از برف در روزهای آفتابی اگر بدون عینک انجام شود، می‌تواند به برف‌کوری بینجامد.

این بیماری در اثر تابش نور زیاد و زخم شدن قرنیه چشم ایجاد می‌شود و می‌تواند آسیب‌های جدی‌تر چشم را در پی داشته باشد.

نکته مهم این است که استفاده از عینک تیره‌ای که کیفیت لازم را ندارد، بدتر از عینک نزدن است و احتمال برف کوری را بالا می‌برد.

نکته دیگر این است که در روزهایی که بعد از بارش برف، هوا صاف و سرد می‌شود، گاه مسیر یخ می‌زند. در این شرایط باید از کرامپون که وسیله‌ای فلزی با دندانه‌های تیز برای بستن زیر کفش کوه است، استفاده کرد تا بتوان در یخ قدم زد.‌ اما دومین اصل در کوهپیمایی زمستانی، حرکت در مسیرهای مناسب است. برای مثال برای ساکنان تهران، مسیرهای کلک‌چال و ولنجک که به شکل جاده طراحی شده‌اند، در روزهای برفی پیشنهاد مناسبی است و مسیرهای دربند به شیرپلا یا دارآباد به تازه‌کارها توصیه نمی‌شود.

اصل سوم در کوهپیمایی روزهای برفی، حرکت در قالب گروه‌های کوهنوردی و پرهیز از تکروی است. گرچه این توصیه در تمام فصول مصداق دارد، ولی در فصول سرد رعایت آن حیاتی است و تک‌روی می‌تواند منجر به اتفاقات ناگوار شود. البته یادمان باشد که این توصیه مختص کم‌تجربه‌ها نیست بلکه کوهنوردان با سابقه هم بارها در صعودهای زمستانی به دلیل تکروی در توفان گرفتار شده و در برف کوهستان به سکوت ابدی پیوسته‌اند.

رضا کریمی