شوق شهاب برای پرواز

یکی از امتیازات این بخش، طراحی خوب و کارگردانی منسجم و قابل باور سکانس‌هایی است که شهید عباس بابایی(شهاب حسینی) در پایگاه هوایی، پرواز‌های مختلف را در شرایط گوناگون تجربه می‌کند.

آنهایی که با دنیای تصویر آشنا هستند، می‌دانند که تصویربرداری نماهای هوایی کار ساده‌ای نیست و نیازمند برنامه‌ریزی و شناخت کافی از شرایط است.

البته سینما و تلویزیون ایران در این زمینه تجربیات خوبی دارد. ازسال 73 که شهریار بحرانی فیلم «حمله به اچ سه» را ساخت سینمای ایران نشان داد هرچند شاید از نظر فنی و تجهیزات سینمایی چندان غنی نباشد اما می‌تواند با خلاقیت، سکانس‌های هوایی و جنگی را به خوبی طراحی کند.

این خلاقیت در فیلم دوئل و سکانس‌هایی که جنگنده‌های عراقی ریل قطار و ایستگاه راه‌آهن خرمشهر را بمباران می‌کنند به اوج خود رسید.

اما در این فیلم‌ها و آثاری مانند پرواز خاموش و حتی سریال سیمرغ باید به این نکته توجه داشت که در این آثار انفجار و صحنه‌های جنگی مانند یک حامی از سکانس‌های پرواز حمایت می‌کردند. اما تا این‌جای قصه شوق پرواز هنوز جنگ آغاز نشده و عباس جوان دارد سیاه‌مشق‌های پرواز را تمرین می‌کند.

سیاه‌مشق‌هایی که مدام در پرونده او برایش نمره 20 به ثبت می‌‌رسانند. نمره‌های بیستی که تشویق فرمانده‌ها را به همراه دارد، اما باعث غرور عباس نمی‌شود و شهاب حسینی به زیبایی تمام این فروتنی و البته ایمان به خدا را بعد از هر پرواز به نمایش گذاشته است.

سکانس‌های پرواز در سریال شوق‌پرواز اهمیت ویژه‌ای دارند چون این سکانس‌ها و طراحی آنهاست که برای بیننده بزرگی و توانایی‌های شهید بابایی را به اثبات می‌رساند.

جواد نوروزبیگی، تهیه‌کننده شوق پرواز درباره نحوه تصویربرداری سکانس‌های پرواز و این‌که آیا برای گرفتن این نماها از پرده‌آبی استفاده شده است یا نه به خبرنگار جام‌جم گفت: تمام پلان‌های پرواز به صورت واقعی تصویربرداری شده‌اند و برای هیچ‌کدام از آنها از پرده آبی استفاده نشده است.

وی درباره دلیل عدم استفاده از این شیوه گفت: برای واقعی جلوه دادن سکانس‌های پرواز که محور اصلی داستان شوق‌پرواز است از پرده آبی استفاده نکردیم. البته در برخی از نماها از تمهیدات رایانه‌ای برای بهتر شدن تصویر استفاده شده است.

وی با ذکر این نکته که هنوز هم تصویربرداری نماهای هوایی در پایگاه‌هایی مانند پایگاه اصفهان ادامه دارد، گفت: برخی از نماها را تصویربردار سریال گرفته است، اما برای گرفتن برخی نماها مانند کابین خلبان یا سوخت‌رسانی به هواپیماهای در حال پرواز و... دوربین کوچکی در اختیار خلبان قرار گرفته و به او توضیح داده شده که چه نماهایی باید گرفته شود و او هم نماهای مورد نیاز را تهیه کرده است.

نه یدالله صمدی(کارگردان) و نه نوروزبیگی و نه بقیه عوامل سازنده سریال شوق‌پرواز، خلبان نیستند و از روش‌های پرواز هم اطلاعات تخصصی ندارند، اما نماهای هوایی شوق ‌پرواز منسجم و برای بیننده قابل قبول است.

نوروزبیگی درباره مشاورانی که با گروه سازنده همکاری داشته و دارند، گفت: چند خلبان ورزیده و کاربلد از ابتدای نوشتن فیلمنامه به عنوان مشاور در کنار گروه قرار داشتند و در زمان دکوپاژ(نمابندی) هم به کارگردان مشاوره می‌دادند. ما برای آنها توضیح می‌دادیم که می‌‌خواهیم مثلا فلان نما یا سکانس چنین باشد و آنها مشاوره‌های لازم را برای چگونگی گرفتن نماها به ما می‌دادند.

سریال‌هایی مانند شوق پرواز، درباره اشخاص حقیقی است و نمی‌توان داستان‌های فرعی زیادی را به آنها اضافه کرد اما سکانس‌های قابل قبول پرواز، صداگذاری خوب و تخصصی و البته بازی بسیار گرم و باورپذیر شهاب حسینی، شوق پرواز را به اثری دیدنی تبدیل کرده است. بعد از هر پرواز، چهره حسینی چنان حس پرواز دارد که انگار او سال‌هاست در آسمان‌ها، پریدن را تجربه می‌کند.

طاهره آشیانی - گروه رادیو و تلویزیون