قصد کشتن داریوش را نداشتم

چه مدتی بود که با مادر داریوش زندگی می‌کردی؟

حدود 6 ماه. من او را صیغه کرده‌ بودم.

بله. آنها باهم زندگی می‌کردند.

خانواده من ماجرا را می‌دانستند، اما خانواده مادر داریوش از این موضوع خبر نداشتند.

او زنی مطلقه بود، می‌توانست برای خودش تصمیم بگیرد. این که او چرا خانواده‌اش را باخبر نکرد به من مربوط نمی‌شد. او خانه‌ای جداگانه گرفته ‌بود و ما باهم زندگی
می‌کردیم.

بله، ما باهم زندگی می‌کردیم.

نه آنها مخالفتی نکردند. من مدتی آن زن را صیغه کردم تا 7 سالگی پسرش تمام شود و قرار بود بعد از 7 سالگی بچه را به پدرش بدهند، در این صورت مادر داریوش زنی آزاد بود و من می‌توانستم با او ازدواج کنم، دلیلی هم نداشت که پدرم یا اعضای خانواده‌ام با این ازدواج مخالفت کنند.

من او را نمی‌زدم، فقط تنبیه‌اش می‌کردم.

می‌خواستم ادبش کنم، به هرحال شوهر مادرش بودم.

مادر داریوش زن مهربانی بود و هیچ ‌وقت بچه را کتک نمی‌زد. البته من هم این کار را نمی‌کردم، فقط 2 بار او را زدم.

نه این‌طور نیست، من یک یا 2 بار او را زدم. اگر زخمی داشته به من مربوط نمی‌شود.

نمی‌دانم، کار من نبود.

فکر می‌کنم یکبار عصبانی شدم و این کار را کردم.

من یکبار او را زدم، چون شب‌ها جایش را خیس می‌کرد. به او گفتم نباید این کار را بکند.

نمی‌دانم چرا اینقدر اذیت می‌کرد، او لجبازی می‌کرد و مادرش را اذیت می‌کرد. فحش‌های خیلی بدی یاد گرفته‌ بود و مرتب آنها را تکرار می‌کرد.

نه این‌طور نیست. کسی که واسطه آشنایی ما بود، به مادر داریوش گفته‌ بود من مامور دولت هستم و می‌توانم همسرم را در یکی از سفارتخانه‌های ایران در خارج از کشور مشغول به کار کنم. او دروغ گفته‌ بود و مادر داریوش آن را باور کرده‌ بود.

چون عمل قلب کرده‌ بودم و یکبار هم دزد من را زده ‌بود به همین خاطر همیشه گاز فلفل با خودم حمل می‌کردم، دستبند را هم همین‌طوری خریده ‌بودم.

نه، نداشتم.

غیرمجاز خریدم. نه به خاطر این‌که کسی را بترسانم یا کار خلافی بکنم. همین‌طوری خریدم.

نه من هیچ حرف خلافی به او نزدم، دروغ می‌گوید.

بله درست است، چیزی نگفتم اما خودش هم از من چیزی نپرسید.

نه دروغ است.

مادر داریوش خانه را رهن کامل کرده ‌بود و اجاره خانه نمی‌داد، اما در هزینه‌های خانه من کمکش می‌کردم.

نه پولی نمی‌دادم، اما خرید می‌کردم. هر‌بار که به خانه‌اش می‌رفتم دست پر می‌رفتم و خورد و خوراکم را در آن خانه تامین می‌کردم.

من نمی‌خواستم داریوش بمیرد، با او بدرفتاری هم نمی‌کردم، او را مثل پسر خودم می‌دانستم و یکبار او را کتک زدم که این اتفاق افتاد.

داریوش آنقدر مرا دوست داشت که هفته‌ای 2 بار با من به لواسان می‌آمد و خوش می‌گذراندیم. ما رابطه خوبی داشتیم.

عصبانی شدم و دست خودم نبود. من او را مثل بچه خودم دوست داشتم و فکر نمی‌کردم که این ضربات باعث مرگ او می‌شود.

داریوش شب‌ ادراری داشت و آن شب هم جایش را خیس کرده‌ بود.

بیدار شدم و دیدم که مادر داریوش در حال تمیز کردن اوست. برای این‌که تنبیهش کنم گفتم دیگر نباید بخوابی.

بچه عصبانی شد و به من فحش داد. یکی توی دهنش زدم البته با پشت دست، بعد دوباره آمدم رد شوم دوباره فحش داد. 2 بار با پشت دست به دهنش زدم که سرش به دیوار برخورد کرد و از دماغش خون آمد.

داریوش همیشه خون‌دماغ می‌شد، مادرش او را بلند کرد که دماغش را بشوید، بچه دوباره از حال رفت و به زمین افتاد.

نه این‌طور نیست من خیلی نگران داریوش بودم. بلافاصله با اورژانس تماس گرفتم و آنها را خبر کردم. قلب بچه از کار افتاده ‌بود، ماساژ قلبی دادم و او را زنده کردم، اما می‌دانستم مرگ مغزی شده ‌است، چون دستانش شل شد و افتاد. من نگران داریوش بودم به تهدید و این چیزها هم فکر نمی‌کردم.

او بیشتر نگران خانواده‌اش بود که از وجود من مطلع نشوند. دروغ می‌گوید بیشتر به فکر خودش بود تا من.

من هیچ دفاعی از خودم ندارم، فقط می‌گویم داریوش را دوست داشتم و اگر بعد از مرگش خودم را مخفی کردم به این دلیل بود که از مادر و پدر داریوش خجالت می‌کشیدم. از آنها درخواست دارم که من را ببخشند و گذشت کنند.

من نمی‌خواستم داریوش را بکشم، فقط می‌خواستم کاری کنم که او دیگر شب‌ ادراری نداشته ‌باشد.

داریوش مثل بچه من بود. دوستش داشتم و برایم مهم بود که مودب باشد. اگر فحش‌های بد نمی‌داد و مودب رفتار می‌کرد که من او را نمی‌زدم. باور کنید من این بچه را خیلی دوست داشتم.

نه دروغ است، همسایه‌ها که از زندگی من خبر نداشتند.

من خیلی پشیمانم و از پدر داریوش می‌خواهم در تصمیمش تجدیدنظر کند.

شاید داریوش را بیشتر از او دوست نداشتم، اما قسم می‌خورم او را مثل بچه خودم می‌دانستم.