بررسی تاثیرات تلویزیون بر سینما

از نظر فنی ، میان سینما و تلویزیون تفاوت بسیار است ، اما آنچه به مخاطبان هر دو ارائه می شود، یکی پرده ای است که در هر ثانیه 24 تصویر را روی آن حرکت می دهند یا بهتر بگوییم می تابانند تا احساس حرکتی را در ذهن بیننده ایجاد کنند.

کد خبر: ۳۹۲۸۵

دیگری قشر شیشه ای است که تصویر آن از لکه های نورانی کوچکی که بسیار فرار است شکل می گیرد و تصویری متحرک را ایجاد می کند.
در سینما، تماشاگر بلیت می خرد و در سالن می نشیند و با تاریک شدن سالن در محیطی تا حدی هیپنوتیزه فیلمی می بیند که تمامی ذهن او را فرا می گیرد.
تنها دغدغه او در سالن سینما مزاحمت کنار دستی اوست که احتمالا آجیل یا پفک می خورد و صدای آزاردهنده یا خش و خش ایجاد شده ، او را آزرده خاطر می سازد؛ اما تلویزیون بدون نیاز به محل تاریک ، نور خود را برای ارائه تصویر تحمیل می کند. اصلا احتیاجی نیست که تمام حواس تماشاگر متوجه تلویزیون باشد.
او در حال بازی با بچه هایش یا خوردن غذا و حتی خواندن روزنامه می تواند تلویزیون ببیند. تلویزیون را می توان میان خانواده و با فراغ خاطر تماشا کرد در حالی که در سینما کنار افراد ناشناس فیلم می بینیم.
در سینما، موضوع فیلم عمدتا داستانی است که از پیش تهیه و تدوین شده است ؛ ولی در تلویزیون علاوه بر برنامه ها و فیلمهای از پیش تولید شده ، برنامه هایی هنگام وقوع ارائه می شوند چه به صورت استودیویی مثل مسابقه ها و سرگرمی یا در محل حادثه مثل مسابقه های فوتبال یا مراسم و تشریفات رسمی و چنین اتفاقی اصلا نمی تواند در سینما رخ دهد.
جالب این است که بسیاری از هنرمندان سینمایی به شرکت در برنامه های تلویزیونی تمایل دارند. تا از خود سخن بگویند، زیرا این امکان در سینما وجود ندارد. معمولا تلویزیون مشحون از تصاویر Closeupاست (نمای درشت) در حالی که در سینما عمدتا تصاویر (Long shot نمای دور) استفاده می شود و این موضوع به دلیل وسعت پرده و جایگاه آن است.
حال اگر فیلمهای سینمایی از تلویزیون پخش شوند، این مساله در پرده محدود تلویزیون مشکل ایجاد خواهد کرد. شاید به همین دلیل است که مشتاقان سینما از پخش فیلمهای سینمایی از تلویزیون چندان راضی نیستند و اصلا برای دیدن آن در صفحه کوچک از خود تمایلی نشان نمی دهند.
خوب است بدانید زمانی که تلویزیون آغاز به کار کرد و برنامه های آن همه گیر شد، تلویزیون را کسانی زودتر خریدند که بیشتر سینما می رفتند.
تلویزیون می تواند به دلیل عرصه وسیع موضوعی ، قالبی و نوع برنامه ها با تبلیغ برای فیلمهای سینمایی ، اطلاعات فنی و دقیقی از وضعیت تولید فیلمها در اختیار علاقه مندان قرار دهد.
بعکس سینما نمی تواند برای تلویزیون تبلیغ کند؛ ولی از آنجا که سطح برنامه های داستانی تلویزیونی از وضعیت خاصی برخوردار است ، اگر قرار باشد در سینما فیلمهایی در حد برنامه تلویزیونی تهیه شود هیچ استقبالی از آن صورت نخواهد گرفت.
در سینما باید تولیداتی تهیه کرد که مولف باشد و اگر سینما در مواجهه و مقابله با تلویزیون بخواهد ادامه حیات دهد حتما از فیلمسازان مولف استفاده کند.
تلویزیون با ارائه پشت صحنه های برنامه های خویش قصد دارد زحمات سازندگان خویش را به نوعی به سمع و نظر بینندگان خویش برساند، اما ارائه پشت صحنه های فیلمهای سینمایی که در اصل برای آموزش فیلمسازی در دانشگاه ها و دانشکده های سینما تهیه شده از ابهت و اهمیت کار سینمایی می کاهد.
تلویزیون با ارائه فیلمهای مطرح و نقد آن می تواند شیوه چگونه دیدن و بهتر دیدن را به مخاطبان علاقه مند آموزش دهد تا هنگام دیدن فیلمهای سینمایی یا دیدن برنامه های تلویزیونی از سلاح مطلوب چگونه دیدن بهره گیرند و لذت بیشتری ببرند.
در فرانسه دلیل استقبال و موفقیت سینماها و سینه کلوب ها بررسی شد و به این نتیجه رسیدند که در مدارس ابتدایی و متوسطه سینما و هنر و صنعت آن مطرح می شود و کودکان و نوجوانان که معمولا اوج روآوری شان به سینما در سنین 16تا 25 سالگی است از ویژگی های هنری و فنی این صنعت آگاه می شوند و به همین دلیل ، دست اندرکاران سینما نیز که می دانند با تماشاگران آگاه مواجه هستند مسولانه تر انجام وظیفه می کنند، پس با آشتی تلویزیون و سینما می توان چنین زمینه ای را فراهم کرد تا با آگهی و آگاهی دادن ، از این صنعت که در حال حاضر در کشورمان از اوج و افول زیادی برخوردار است حمایت کرد و سینماداران نیز که از سوی دیگر نگران صنف خویش از عدم استقبال تماشاگران هستند، با امنیت خاطر بیشتری به تولیدات هر چه بیشتر و بهتر بپردازند و برای ادامه حیات بیشتر به فکر تولید و جذب تماشاگر باشند تا تامین اقتصادی از راه افزایش قیمت بلیت.