شعرهایی به کوتاهی عمر

سیمین دانشور سال‌ها پیش درباره منصور اوجی نوشته بود:«آیا پدر و مادرش که نام او را برگزیدند می‌دانستند که وارث دلسوختگی منصور حلاج خواهد شد و خواهد سرود؟» و گویا به قول بانوی داستان ایران، منصور از کودکی مهیا شده تا اوج بگیرد تا امروز از او با عنوان شاعری نامدار یاد شود، شاعری که بازهم به قول سیمین دانشور «به نیشابور و خیام بیشتر از حافظ و سعدی گرایش دارد» که می‌توان ردپای فکر و اندیشه این شاعران را در آثارش یافت. آنچه بیش از همه شعر اوجی را ویژه می‌کند ایجاز در شعر گفتن است. کلمات، ساده و آرام و به دور از زواید و درازگویی کنار هم می‌نشینند تا شعر او آفریده شود. مضامین شعرش بیشتر اجتماعی است و به طبیعت نگاهی بدیع دارد. او شاعر شعرهای کوتاه است و بهترین توصیف از شعرش در نام یکی از آثارش آمده:«شعرهایی به کوتاهی عمر.» «باغ شب»، «این سوسن است که می‌خواند»، «مرغ سحر»، «کوتاه مثل آه» «حالی است مرا»، «خوشا تولد و پرواز» و «شعرهای مصری» از جمله دفتر شعرهایی است که اوجی آفریده. او سال 1316 در شیراز متولد شد، شهری که امروز هم در آن ساکن است. از دانشگاه تهران لیسانس فلسفه، از دانشسرای عالی تهران در رشته علوم تربیتی فوق‌لیسانس و از دانشگاه شیراز در رشته زبان و ادبیات انگلیسی لیسانس گرفته است. اگرچه منصور اوجی اهل حضور در محافل نیست اما او امسال از مهمانان ویژه جشنواره شعر فجر بود. برگزارکنندگان جشنواره شعر فجر، امسال مراسمی برای تقدیر ویژه از این شاعر نامدار برگزار کردند و او جایزه‌اش را به کودکان سرطانی شیراز هدیه کرد.