راهی برای اعاده حیثیت اسپالتی

امسال هم به رغم گرمای غیرمعمولی که در مهر و آبان بر روسیه حاکم بود و دیر رسیدن یخبندان زمستانی به این کشور در همین زمان پایان گرفت و زنیت که در سال‌های اخیر احیا شده، با پیروزی صفر ـ 5 بر تیم روستوف در 2 هفته مانده به پایان مسابقات لیگ، قهرمانی خود را قطعی و نتایج 2 هفته پایانی را در این امر بی‌تاثیر کرد.

در روزی که 22 هزار تماشاگر در استادیوم پتروفسکی شهر سنت‌پترزبورگ گرد آمده بودند ، زنیت در برابر روستوف نمایش قدرت داد و جای حرف و بحثی را باقی نگذاشت. با در هم شکستن روستوف، برتری زنیت بر نزدیک‌ترین رقیبش در صدر جدول که زسکامسکوی معروف بود به 8 امتیاز رسید که طبعا فقط در دو دیدار باقیمانده قابل جبران نبود.

حتی روبین قازان پدیده روسی 2 فصل اخیر لیگ قهرمانان اروپا نیز نتوانست مانع از قهرمانی زنیت در فصل اخیر لیگ روسیه شود. زنیت که اولین قهرمانی‌اش را در لیگ روسیه به سال 2007 با مربیگری دیک ادووکات هلندی تجربه و آن را در سال 2008 تکرار کرد و طی 2 سال مربیگری وی جام یوفا را هم برد، در بازی با روستوف از آغاز تا پایان بر حریف برتری داشت و با این که تا دقیقه 40 نتوانست گلزنی کند، اما وقتی در آن لحظه توسط دانکو لازوویچ مهاجم صربستانی خود موفق به گلزنی شد، سوار بر بازی شد و گل‌های بعدی‌اش را هم توسط امثال سرگی سماک، الکساندر کرژاکوف و الکساندر بوخاروف زد و کار را تمام کرد.

هرگونه که به تجدید قهرمانی زنیت نگاه کنیم، لوچانو اسپالتی این را یک عامل مهم در راه احیای خود و اعاده حیثیت‌اش می‌داند. این ایتالیایی سر تراشیده و مبتکر در همان هفته دوم از فصل 2010ـ2009 لیگ ایتالیا به سبب قبول دو شکست متوالی با تیم آ.اس.رم و البته با پشتوانه ناکامی‌های مکررش در طول فصل قبلی، از جالو روسی بیرون رانده شد و همگان خاطره 4 سال حضور موفق قبل وی در پایتخت ایتالیا را از یاد بردند. اسپالتی بعد از آن بود که به کلی از ایتالیا و (سری A)‌ رفت و جذب لیگ روسیه شد و با این اوصاف و همان‌طور که پیشتر گفتیم حق دارد که حتی به رغم تفاوت‌های عظیم دو لیگ و رجحان آشکار زنیت بر رقبایش در روسیه (در تضاد با شرایط رم در کالچو)‌ قهرمانی اخیر را سند صلاحیت خود بینگارد.

او چند هفته بعد از این موفقیت می‌گوید:‌«کار ما آنقدرها هم آسان نبود و حتی در همین مسابقه با روستوف نیز در اوایل وقت فشار روحی و فکری روی ما وجود داشت. همه انتظار داشتند که ما حتما این بازی را ببریم و کار را در همان هفته تمام کنیم و آن را به هفته‌های بعدی نکشانیم و این خودش یک قید و بند بر دست و پای ما بود. در طول فصل از این موارد کم نداشتیم اما فکر می‌کنم به خاطر طبیعت حرفه‌‌ای نفرات‌مان توانستیم بر این گونه مسائل فائق آییم و به آنچه می‌خواهیم برسیم. برای ما از هر چیزی شیرین‌تر این نکته بود که برد منجر به قطعی شدن قهرمانی (در برابر روستوف)‌ در زمین خودمان و در ورزشگاه شهرمان حاصل آمد و در نتیجه مردم و هواداران توانستند در محیطی خودی و در کوچه و خیابان‌های سنت پترزبورگ جشن خود را بر پا دارند و این کار با ابعاد کوچک‌تر و قلت جمعیت در زمین حریفان صورت نگیرد.»