ایران از بسکتبال آسیا سبقت می‌گیرد

رقابت‌های بسکتبال شانزدهمین دوره بازی‌های آسیایی با مدال برنز ایران به پایان رسید. پس از آن باخت‌های متعدد بازی‌های تدارکاتی و رقابت با بهترین تیم‌های جهان و البته شرایط نامناسب تیم قبل از بازی‌های گوانگجو و مدال برنز، کام اهالی توپ و سبد را شیرین کرد. پیش از ایران، تیم‌های چین و کره جنوبی، مقام‌های اول و دوم را به دست آوردند.

ایران در گروه F بازی‌های آسیایی با تیم‌های فیلیپین، ژاپن، هند، چین تایپه و قطر بازی کرد و به غیر باخت به ژاپن، همه بازی‌های خود را برد. برابر فیلیپین که ترومن سرمربی سابق تیم ملی بسکتبال خیلی علاقه داشت تیم سابق خود را شکست دهد، بازی را خوب آغاز و اداره کردیم و آنها نتوانستند حرفی برای گفتن داشته باشند. با ژاپن بازی ضعیفی انجام دادیم و اگر بهتر بازی می‌کردیم ممکن بود در مرحله نیمه‌نهایی به حریفی غیر از چین برخورد کنیم و به مرحله پایانی برویم. با چین تایپه با وجود این که بردیم زیاد خوب بازی نکردیم. مقابل هند نیز با توجه به این که قدرت بسکتبال ما از آن بیشتر است، عملکرد خوبی نداشتیم. قطر را نیز با یک نتیجه غیرقابل پیش‌بینی، با اختلاف 42 امتیاز بردیم و به مرحله نیمه‌نهایی رسیدیم و برابر چین با وجود این که بازی خوبی انجام دادیم، ولی با توجه به اشتباهاتی که داشتیم نتیجه را واگذار کردیم. در مرحله حذفی رقیب اردن شدیم. این تیم غرب آسیایی را براحتی شکست دادیم تا این‌که به دیدار میزبان رفتیم. بازی با چین می‌توانست بسکتبال ایران را برای نخستین بار در تاریخ بازی‌های آسیایی فینالیست کند، اما افسوس نشد. در بازی رده‌بندی دیداری تکراری و تا حدود زیادی انتقامی با ژاپن برگزار کردیم، بردیم و سوم شدیم. درست مثل 4 سال پیش که در بازی‌های دوحه همین مقام را به دست آورده بودیم. شکست بازی مقدماتی مقابل ژاپن برای ما خیلی گران تمام شد. با وجود این‌که از حریف‌مان پیش بودیم در 30 ثانیه‌ آخر بازی را واگذار کردیم.

در دوحه، بسکتبال ایران بعد از 55 سال توانسته بود مقام سوم بازی‌های 1951دهلی را تکرار کند. کاروان ورزش ایران در مجموع جایگاه ششم را در اختیار گرفت، اما بازی‌های گوانگجو با جهش ورزش ایران، انتظارات از برخی ورزش‌های مدال‌آور را زیاد کرده بود. بسکتبال ایران که در فاصله بین بازی‌های 2006 تا 2010 دو بار فاتح جام‌ملت‌های آسیا شده بود، با این سطح توقعات روبه‌رو بود. طبیعی است که در نگاه اول با توجه به پیشینه قهرمانی‌های بسکتبال، مدال برنز چندان به چشم نیاید اما با نگاهی به جریان آماده‌سازی تیم در دوره‌های مختلف باید گفت کسب مقام سوم بازی‌های آسیایی قابل تقدیر است.

درست است که تیم ایران دست و پا شکسته وارد بازی‌های آسیایی شد و ترکیب تیم جدید بود، بازیکنان به هماهنگی کامل نرسیدند و مشکلات زیادی همراه تیم بود ولی، همه شاهد بودند که بعد از بازی برابر ژاپن تیم به هماهنگی رسید و بچه‌ها بازی به بازی با ترکیب جدید عادت کردند. از ابتدای سال دو تیم الف و ب ایران تمرین می‌کردند و معمولا مربیان این تیم‌ها نمی‌توانستند تشخیص دهند کدام یک از بازیکنان در کدام ترکیب الف یا ب قرار دارند! افتی که تیم داشت، به دلیل ترکیب جدید بود. ایران در هر مسابقه‌ای که شرکت می‌کرد، چند بازیکن جدید وارد تیم می‌شدند و همین امر باعث می‌شد که تیم اصلی به هماهنگی کامل نرسد. اما بعد از بازی با ژاپن بچه‌ها هماهنگ شدند و به شرایط ایده‌آل رسیدند. بارها گفته شد غیبت حدادی، نیکخواه بهرامی و کاظمی چه تاثیری در روند نتیجه‌گیری تیم داشته که باید گفت حضور هرکدام از این بازیکنان به تنهایی می‌توانست سرنوشت تیم ملی بسکتبال را در بازی نیمه‌نهایی تعیین کند. اگر تیم ایران حتی یک نفر از این بازیکنان را در اختیار داشت، بازی نیمه‌نهایی در مقابل چین را که فقط با یک شوت 3 امتیازی واگذار کرد، می‌برد و فینالیست می‌شد. بازیکنانی مانند حدادی و نیکخواه بهرامی از لحاظ تکنیکی و تفکرات تاکتیکی به بلوغ رسیده‌اند و بازیکنان جدیدی مثل کاردوست از لحاظ فیزیکی در سطح خیلی بالایی هستند و با گذشت زمان و کسب تجربه، می‌توانند جایگاه مناسبی را در تیم ملی کسب کنند.

یکی از ابهاماتی که باید به آن پرداخت بحث ناهماهنگی تیم در بازی‌های دور مقدماتی به ویژه بازی با تیم‌های ژاپن و چین تایپه است. کادر فنی تیم ملی با چه شناختی از حریفان وارد بازی‌ها شد؟ نحوه تدارکات تیم به ویژه بازی‌های تدارکاتی به چه ترتیب بود که تیم ملی در کوران بازی‌ها توانست هماهنگی خود را پیدا کند؟ آیا در جریان بازی‌های تدارکاتی نمی‌توانستیم مرحله شناخت نفرات و ایجاد ترکیب هماهنگ و مناسب را سپری کنیم؟ میزان کیفیت و بازدهی سفرهای تدارکاتی به گزارش‌هایی بستگی دارد که از چگونگی کم و کیف این اردوها در اختیار فدراسیون و متعاقب آن رسانه‌ها قرار می‌گیرد و این دو گروه به دلیل دور بودن از اتفاقات درون اردویی، فقط می‌توانند به این گزارش‌ها اکتفا کنند و بس. بنابراین کسانی که با تیم‌های ملی هستند بخصوص اعضای کادر فنی به خوبی باید نحوه و جریان آماده‌سازی و هماهنگی تیم ملی را رصد کنند و کم?وکاستی‌ها را گزارش دهند.

نوسانات تیم ملی بسکتبال دلایل دیگری هم دارد. یکی از دلایلش این است که عده‌ای از بازیکنان تیم ایران عوض شده بودند و کمی طول کشید تا با هم هماهنگ شوند. به همین دلیل یک روز تیم ایران خیلی هماهنگ داخل زمین می‌رفت و یک روز شکننده‌ ظاهر می‌شد و این هماهنگی همیشه به شرایط آرمانی تثبیت شده نمی‌رسید. این ناهماهنگی‌ها که با اشتباهات فردی زمان‌های حساس مسابقه همراه می‌شد کار دست تیم ملی می‌داد تا جایی که بازی با ژاپن و چین را به یک شکل باختیم و اگر چین تایپه در ثانیه‌های پایانی کمی هوشیارتر بود، ممکن بود همان بازی را هم واگذار می‌کردیم.

بحث داوری هم در جای خودش قرار دارد. در همان بازی با ژاپن در مرحله مقدماتی، مشت بازیکن ژاپنی بر صورت مهدی کامرانی نشست و پرتاب 3 امتیازی جواد داوری در بازی با چین نادیده گرفته شد تا تیم ایران بداند در شرق آسیا چندان نباید به امید داوران نشست.

به اعتقاد بسیاری از بازیکنان تیم ملی بسکتبال راه قهرمانی در حال طی شدن بود، اما سد ناداوری مانع رسیدن تیم ایران به مدال طلا شد. تیم داوری در بازی برابر چین واقعا تاثیرگذار بود و با سوت‌های خود به نفع تیم چین شرایط بازی را تغییر داد. اعتراض به داوری با گلایه از نحوه گزینش داوران برای بازی‌ها هم همراه بود. از انتخاب یک داور کشور چین تایپه برای بازی ایران و چین گرفته تا اعتراض سایر تیم‌ها مثل کره جنوبی به داوری‌ها.

همان گونه که پیش از این هم نوشتیم با توجه به این که با نبود بازیکنان اصلی اعتماد به نفس تیم پایین بود و همه فکر می‌کردند که بازیکنان جانشین توان و کارایی بازیکنان اصلی را ندارند در مجموع عملکرد خوب و قابل قبولی داشتند. در بازی‌های آسیایی با توجه به تمام مسائل و مشکلاتی که بود تیم ما باز هم روی سکوی سوم ایستاد و این نشان‌دهنده پیشرفت بسکتبال است. در کشور ما پتانسیل بسکتبال بالاست و علاقه‌مندی به این ورزش زیاد است. آنچه مسلم است مسوولان باید به بسکتبال بیشتر توجه کنند و برای این ورزش از تجهیزات و امکانات مدرن استفاده کنند. مدال برنز بازی‌های آسیایی شانزدهم اعتماد به نفس بسکتبال ایران را بالاتر برد و آرامش روانی بیشتری را در فضای بسکتبال حاکم نمود. امروز بسکتبال ایران در یک وضعیت بسیار خوبی است. وقتی تیم ایران با این بازیکنان جوان هم به عنوان یکی از جدی‌ترین حریفان این دوره از بازی‌ها بود، نشان‌دهنده سطح بالای بسکتبال ایران است و این برمی‌گردد به این که سطح بازی‌های داخلی مان بسیار رشد داشته است و بازیکنانی که از دل لیگ درمی‌آیند، می‌توانند در سطح قابل قبولی بازی کنند.