من برزیلی‌ها را به گریه انداختم

من از این که در دهه‌های 70 و 80 بازی کردم خوشحالم، اما اگر امروز بازی می‌کردم شاید بیشتر به سودم بود، چون دستمزدها به مراتب بالاتر است و قوانین تجاری جدیدی برای بازیکنان فوتبال در نظر گرفته شده و شرایط برای یک مهاجم، گل زدن به مراتب ساده‌تر از گذشته است، اما به هر حال من از نتیجه‌ای که از دوره بازیگری‌ام به دست آوردم راضی هستم. جالب است که من هنوز در دنیا به خاطر بازی‌های جام جهانی اسپانیا مشهور هستم و در برزیل هیچ راننده تاکسی هنوز هم حاضر نیست مرا سوار کند!

بستگی دارد منظور شما از لفظ زیاده از حد چه باشد. هیچ کس روی شقیقه مدیران باشگاه‌ها اسلحه نگذاشته که قرارداد ستاره‌های فوتبال را امضا کرده یا حقوق و دستمزد بازیکنان را تعیین کنند. اگر بازیکن خوبی دستمزد قابل توجهی می‌گیرد به دلیل این است که پولسازی می‌کند. مشکل همه اینجاست که تصور می‌کنند این تنها بازیکن است که حقوق بالا می‌گیرد، اما تجارت هم با وجود این بازیکنان شکوفا می‌شود.

فکر می‌کنم خود شما هم پاسخ این سوال را می‌دانید. بازی‌های جام جهانی اسپانیا برایم نقطه عطف بود. 6 گل به ثمر رساندم و بهترین گلزن بازی‌ها شدم و در همان سال توپ طلای بهترین بازیکن را دریافت کردم، آن هم پس از این که 2 فصل به خاطر کاری که انجام نداده بودم محروم شده بودم، اما درکنار این خاطره اولین بازی‌ام در سری A را هم هرگز فراموش نمی‌کنم. من از کودکی رویای بازی در سری A را داشتم و البته این که بتوانم در فوتبال حرفه‌ای موفق باشم و اولین بازی برایم احساس عجیبی داشت.

با این که همیشه دوست داشتم فوتبالیست حرفه‌ای باشم، اما 3 عمل جراحی که بین سنین 16 تا 19 سالگی داشتم مرا بشدت نگران آینده ورزشی‌ام کرده بود، ولی سرانجام توانستم به آنچه که می‌خواستم برسم و به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای وارد میدان شوم. هنوز هم این بازی را به خاطر دارم، درست مثل این که دیروز انجام شده باشد. من برای تیم کومو بازی می‌کردم و ما بازی را 2 ـ صفر به تیم پروجا باختیم.

تفاوت‌ها بسیار است، هرچند شرح‌شان مشکل است. برای من و تمامی بازیکنان هم‌نسل من فوتبال در معنای واقعی کلمه سرگرمی بود و البته یک حرفه، اما حالا فوتبال قبل از هر چیز یک تجارت است و بازیکنان تنها فوتبالیست نیستند. آنها ستاره‌های بین‌المللی هستند که مسوولیت‌های سنگینی را هم می‌پذیرند. این نظر نوستالژیک نیست و نباید آن را به پای قدیمی بودنم بگذارید. امروز حرفه‌ای‌گری در فوتبال به مراتب بیشتر شده و تمامی مسائل مربوط به یک بازیکن ازجمله تغذیه و حاشیه‌هایش در بیرون از زمین تمرین و ورزشگاه مدنظر قرار می‌گیرد. بازیکنان به مراتب بازی‌های بیشتری در طول سال دارند و همین سبب می‌شود تا توجه کمتری به تکنیک صورت گیرد. همچنین در باشگاه‌های بزرگ امروز بهایی به بازیکنان جوان و حاضر در آکادمی‌های فوتبال داده نمی‌شود و آنها خیلی زود محو می‌شوند. زمانی که من جوان بودم در جلسات تمرین با توپ مقابل دروازه می‌ایستادیم و تمام تکنیک‌ها را تمرین می‌کردیم، اما امروز کدام از بازیکن‌ها این تمرین را انجام می‌دهد. همه تیمها تنها به فکر کسب پیروزی هستند.

تصور نمی‌کنم که چیزی را عوض می‌کردم هر چند که دوست داشتم شرایطی بود که می‌شد 2 سال محرومیتی که در اوج گریبانگیرم شد را از بین برد، چون من درآن جریان بی‌گناه بودم. به هر حال خوش‌شانس بودم که سرنوشت بازی دیگری با من داشت.

بازیکنان خوب زیادی بوده‌اند، اما مارادونا، پلاتینی و زیکو واقعا با بقیه متفاوت هستند، ولی خوب باید به فالکائو، کارل هاینز رومنیگه و بونی‌یک همبازی سابقم در یوونتوس هم اشاره کنم که همگی بازیکنان بااستعدادی بودند.

پاسخ این سوال هم ساده است. بازی با برزیل در جام جهانی 1982 که من 3 گل به ثمر رساندم و البته آنها اولین گل‌های من بودند. در آن تورنمنت فقط «انزو بیرزوت» سرمربی ایتالیا و هم‌تیمی‌هایم پس از 2 سال محرومیت به من اعتقاد داشتند و از طرفی من شروع ناامیدکننده‌ای در بازی‌های دور اول گروهی داشتم، اما من برزیلی‌ها را به گریه انداختم و همین عنوان را هم برای زندگینامه‌ام انتخاب کردم.