یک انتخاب عجیب دیگر در میلانلو

فرد منتسب به سیلویو برلوسکنی مالک و آدریانو گالیانی نایب رئیس این باشگاه برای مربیگری میلان در فصل جدید فوتبال ایتالیا، ماسی میلیانو الگری است که گزینش او به این سمت همان‌قدر عجیب می‌نماید که انتخاب لئوناردو در ابتدای تابستان سال پیش دور از انتظار بود.

از همه بدتر و همسو با انتخاب الگری برای هدایت میلان، دخالت‌های آشکار برلوسکنی در امور فنی تیم است. برلوسکنی، نخست‌وزیر ایتالیا در همان روزی که قرار بود اولین کنفرانس مطبوعاتی الگری در کمپ تمرینی تیم آث‌میلان (موسوم به میلانلو) بر پا و طی آن برنامه‌های سرمربی جدید تشریح شود، در محل ظاهر شد و در مصاحبه‌ای مفصل خط مشی تیم را تعیین و تاکید کرد الگری هم مجبور است تیم را طبق خواسته‌های او ارنج کند.

برلوسکنی در این مصاحبه متذکر شد که میلان موظف است به جای رویکرد به یک مهاجم صرف در فصل آینده با حداقل دو مهاجم ثابت به میدان آید تا تجربه ناموفق فصل پیش تکرار نشود.

باز از همه بدتر این‌که برلوسکنی در این کنفرانس جواب اکثر سوالات فنی حاضران را داد و در مورد مسائل فنی به اظهارنظر وسیع پرداخت و در همان حال الگری و تعدادی از بازیکنان تیم با قیافه‌ای متحیر در سکوت نشسته و فقط حرف‌ها را می‌شنیدند و کسی نبود تا برلوسکنی را از این زیاده‌خواهی غیرحرفه‌ای خارج کرده و سر عقل بیاورد.

این نمایی صریح و بلاواسطه از میلان در اوایل فصلی است که به تدریج از راه می‌رسد و شروع دوره جدید مسابقات سری A را از 6 شهریور در بر خواهد داشت. برلوسکنی در حالی که چشم‌های ناظران، گرد شده بود، ناگهان چشم‌هایش را از روی خبرنگاران برداشت و به حالت خیره به الگری گفت: سرمربی جدید ما می‌داند که چه باید بکند و مطلع است که طرح‌های تاکتیکی ما و دستورات من در این زمینه چیست.

وقتی قرمز و سیاه‌های میلان فصل پیش برای سومین سال متوالی بدون جام و مقام ماندند، برلوسکنی اصلا ناراحتی‌اش را پنهان نکرد و در دو سه هفته پایانی حملات کلامی شدیدی به لئوناردو صورت داد و با این‌که گالیانی کوشید ماجرا را جمع و امکان ادامه کار آزادانه مدافع چپ تیم ملی برزیل در جام‌جهانی 94 را در روزهای اندک باقی‌مانده فصل فراهم آورد، تیرش به سنگ خورد. درست است که لئوناردو آن دو سه هفته را هم دوام آورد اما روی پوست موز راه می‌رفت و برلوسکنی در پایان فصل طوری او را شماتت کرد که لئوناردو عطای ماندن را به لقایش بخشید و حتی حاضر نشد به پست قبلی‌اش (مدیریت فنی) برگردد و مدتی است به برزیل رجعت کرده است.

این‌که الگری به عنوان جانشین لئوناردو مشغول کار شود حتی برای شمار زیادی از آگاهان فوتبال ایتالیا امری دور از انتظار و تصور عمومی بود که میلان برخلاف فصل پیش نه به یک مربی نسبتا جوان، بلکه یک پرسابقه نامدار روی بیاورد، اما برلوسکنی و گالیانی به دلایلی نامعلوم به الگری که مربی سابق کالیاری است، روی آوردند و به تبع آن تکرار اتفاقات نامساعد فصل پیش را گواهی داده‌اند.

اما برلوسکنی در فصلی که به نظر می‌رسد تاثیرگذاری‌اش بر امور جاری باشگاه تحت تملکش از همیشه بیشتر و مربی انتخابی او یا یک عروسک یا مردی برکنار شده در همان نیم فصل نخست باشد، احتمال فروش تعدادی از دیگر بازیکنان تیم را منتفی ندانسته است. در حالی که میلان همچنان به پیر بودن متهم می‌شود و ادامه رویکردش به گاتوزو، اینزاگی، نستا، دیدا و پیرلو سندی در این خصوص بوده، کوشش میلان برای به فروش رساندن کلاوس یان هانته‌لار نشانگر جواب کردن بخشی از نیروهای جوان‌تر حاضر در باشگاه است.

میلان در هفته‌های اخیر 3 خرید قابل ذکر داشته که ماریو ییپس، مارکو امه‌لیا و سوکراتیس پاپاس تاتوپولوس بوده‌اند.

از مدیران میلان و بخصوص برلوسکنی به خاطر این که امسال خریدهای بزرگی نداشته‌اند انتقادات زیادی شده و بعید است مهره‌های تازه استخدام شده ارتقای فنی چشمگیری را به تیم ببخشد. هر چند امه‌لیا آمده است تا به جای «دیدا»ی مردد، استوراری پرنوسان و آبیاتی غیرقابل پیش‌بینی، دروازه‌بان ثابت میلان شود و بعید است ضعیف‌تر از این 3 نفر عمل کند. این در حالی است که گالیانی می‌گوید خریدهای کلان فانتزی‌وار به رغم بهبود نسبی اوضاع اقتصادی جهان و رفع تدریجی بحران مالی عظیم 3 سال اخیر جهان کاری عقلایی نیست.

تحت هر شرایطی الگری قصد دارد با عادی جلوه دادن اظهارات اخیر برلوسکنی در زمینه مسائل فنی تیم و بخصوص تحسین او بابت تلاش برای نگه داشتن رونالدینیو در سن‌سیرو، این گونه وانمود کند که بین او و رئیس باشگاه اتفاق نظر وجود دارد و حرف‌های برلوسکنی محدودکننده وی نیست. او به خبرنگارانی که البته حرف‌های وی را چندان هم باور نکردند، گفت: این طور هم نیست که برلوسکنی مرا رو به دیوار نگه داشته و مسلسل را به سمت من گرفته باشد. من هم مثل او خواهان کسب نتایجی مثبت در فصل جدید هستم و به میدان نمی‌رویم تا رقبای ما برنده شوند و ما فقط تماشا کنیم. من هم مانند مدیران باشگاه معتقدم تیم و نفراتی که در اختیار داریم از بسیاری جهات جوابگو هستند. این که می‌گویند ما پیر هستیم و این تیم باز هم در یک کورس طولانی کم می‌آورد، صحت ندارد. برعکس ما برخی جوانان ارزشمند و تاثیرگذار مانند فلامینی و پاتو را داریم که هر تیمی آرزوی بهره‌گیری از آنها را دارد.

به واقع تنها چیزی که الگری جرات کرده در خصوص آن با برلوسکنی ابراز مخالفت نسبی کند، ضررهای اتکای بیش از حد تیم روی رونالدینیو است. الگری می‌گوید: این وظیفه یک بازیکن است که خودش را با شرایط تیم وفق بدهد و یک تیم نباید خودش را براساس نوع بازی یک نفر ، حتی اگر آن نفر ستاره تیم باشد، به حرکت درآورد. این مفهوم اصلی فوتبال است. میلان باید قابلیت‌های بیشتری داشته باشد و ظرفیت‌های مختلف خود را کشف کند و این همان کاری است که ما در دست اجرا داریم.

با این حال در فاصله نه چندان زیادی تا شروع فصل جدید کالچو و جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا این سوال همچنان خودنمایی می‌کند که مربی واقعی میلان در این فصل کیست و اگر الگری است چه مدت عمر می‌کند و برلوسکنی انحصارگر تا کی به او رحم خواهد کرد؟!