دوست داشتن هم تاوان دارد!

واقعیتش این است که این کار در مقایسه با فیلم‌های سینمایی من در 2 ژانر متفاوت قرار می‌گیرد. ضمن این‌که مدیوم‌های آنها نیز متفاوت است. کارهای قبلی من در ژانر کمدی و طنز ساخته شده بود و این یک ملودرام اجتماعی و تریلرگونه است که اساسا 2 فضای متفاوتی از هم دارند. البته من خوشحالم که نمره بهتری از بابت ساخت این سریال دریافت می‌کنم. شاید نوع قصه و ساختار آن بیشتر مورد توجه قرار گرفت چون منتقدان با سینمای کمدی، میانه خوبی ندارند و آثار کمیک را نمی‌پسندند. به نظر من این یک پز روشنفکرانه است...

راستش ژانر مورد علاقه من کمدی نیست. ولی وقتی کمدی هم ساختم، سعی کردم از دکوپاژ معقولی استفاده کنم که به لحاظ تکنیکی دقیق است. شاید منتقدان با قصه آن مخالف باشند یا آدم‌هایش را دوست نداشته باشند که البته همه این ضعف‌ها به خود من برمی‌گردد. اما اگر تاوان نمره بهتری می‌گیرد، برای این است ‌که یک‌سال و نیم روی قصه آن کار کردیم. بارها و بارها نویسنده عوض کردیم تا به این قصه رسیدیم.

بله. تهیه‌کننده و من یک طرح و ایده کلی از داستان داشتیم و از نویسندگان مختلف خواستیم که بر‌این اساس، قصه‌ای بنویسند و در نهایت آرش برهانی موفق شد به ایده ما پاسخ مناسبی بدهد و قصه خوبی نوشت.

معتمدی دیالوگ‌ها را می‌نوشت ولی کار اصلی را آرش برهانی انجام داد و به نظر من خیلی بهتر از آن قصه اولیه که دردست داشتیم، این کار انجام شد. در واقع قصه اولیه بیشتر برمحور نوجوانان بود اما الان خانوادگی‌تر شده است.

بله خودم نگران این بودم که مبادا یکدستی روایت از بین برود. حتی یک جاهایی از دکوپاژهای خودم می‌ترسم که نکند باعث شود یکدستی اثرضربه بخورد. مثلا یک جاهایی دوربین روی دست و خیلی پرشتاب است و یک جاهایی دوربین ثابت است اما الان که نگاه می‌کنم خوشبختانه دو‌دستی در روایت اتفاق نیفتاده و مخاطب سردرگم نمی‌شود.

.... درست است چون من به ویترین کارم خیلی اهمیت می‌دهم و این مولفه در جذب مخاطب خیلی تاثیر می‌گذارد. فروش بالای فیلم‌های سینمایی من که خیلی‌ها از آن ناراحتند! یک عامل مهمش حضور بازیگران ستاره است. اگر قرار بود که تاوان هم یک فیلم سینمایی شود بازهم به این مولفه پایبند بودم.

ببینید ما دوتا گزینه برای این نقش داشتیم که یکی فرهاد اصلانی بود و دیگری رضا رویگری. اصلانی به دلیل این‌که سرکار دیگری بود نتوانست با ما همکاری کند و رضا رویگری این نقش را پذیرفت. من خیلی از این انتخاب راضی هستم و اصلا نگران کلیشه‌ای بودن آن نبودم و اتفاقا از آن سریال خوشم نمی‌آمد. رویگری هم خیلی خوب از پس این نقش برآمد.

کاملا آگاهانه بود و با مقتضیات درام هم تناسب منطقی داشت. تضادی که بین موقعیت‌های جغرافیایی دیده می‌شد با وضعیت انسانی متفاوت در این دو فضا هم نسبت داشت. در دل شهر و گرفتاری‌های آن آدم‌هایی را می‌بینیم که پرازخشم و عصبیت و نابهنجاری هستند اما در فضای طبیعی داستان این تنش و بی‌قراری کمتر دیده می‌شود.

من سعی می‌کنم انتقادات مختلف را حداقل گوش کنم. منتها دعوای اصلی در قصه تاوان سر پول است و لذا طبیعی است که قشر پولدار جامعه یا آدم‌هایی که می‌خواهند از شیوه‌های غیراخلاقی و انسانی به ثروت برسند شخصیت‌های قصه مرا بسازند. اصلا تاوان قصه آدم‌هایی است که می‌خواهند در مناسبات ناسالم اقتصادی و مالی به موقعیت‌های بالاتری در زندگی برسند و خب، این‌گونه مناسبت‌ها در طبقات بالایی جامعه بیشتر رخ می‌دهد. حالا در ادامه خواهید دید که چقدر شخصیت آدم‌ها با توجه به شرایط بیرونی زندگی‌شان تغییر می‌کند و عوض می‌شود. اصلا تاوان قصه آدم‌هایی است که در شرایطی قرار می‌گیرند که نمی‌دانند باید چگونه رفتار کنند و در مرز انسانیت و وسوسه‌های شیطانی حرکت می‌کنند. ضمن این‌که قبول دارم انسان‌ها در هر طبقه و قشری ممکن است این‌گونه عمل کنند اما از آنجایی که ما قصد داشتیم مناسبات انسان مدرن و امروزی‌تر را به تصویر بکشیم این طبقه را انتخاب کردیم.

در ادامه قصه بیشتر به این مساله خواهید رسید. چه بسا ذهنیت مخاطب درباره برخی از شخصیت‌های قصه شکسته می‌شود و متوجه خواهند شد که چقدر آدم‌ها در شرایط مختلف تغییر می‌کنند و عوض می‌شوند. در واقع شخصیت‌های داستان، سیاه و سفید نیستند.

اصلا قبل از این‌که واکنش تماشاگران و منتقدان را درباره این سریال ببینم تصمیم گرفته بودم که بازهم سریال بسازم. تاوان تجربه ارزشمندی برایم بود و انگیزه مرا برای سریال‌سازی بیشتر کرد. امیدوارم کار بعدی‌ام بهتر از این باشد.