پای صحبت مربی بحث‌برانگیز تیم ملی فوتبال فرانسه

دومنک و زندگی تحت فشار مهلک روحی

فرانسه راه بسیار دشواری را تا رسیدن به مرحله پایانی جام جهانی فوتبال 2010 طی کرد و بعد از اکتفا به رتبه دومی در گروه هفتم انتخابی اروپا و ارجاع به مرحله پلی‌آف، در این مرحله نیز فقط با خطای هند تیه‌ری آنری ، راه عبور از سد ایرلند جنوبی را هموار ساخت که هنوز هم بدنامی حاصل از آن و تبعات آن تقلب برای فوتبال فرانسه ادامه دارد.
کد خبر: ۳۳۲۸۶۱

 بدیهی بود که در این میانه بیشترین انتقادها متوجه ریموند دومنک شود زیرا در مقام سرمربی تیم ملی فرانسه نتوانست از بحران فوق جلوگیری و عبور از مرحله فوق را آسان‌تر کند.

در جام ملت‌های اروپای 2008 نیز بیلان بسیار بد خروس‌ها و حذف در همان مرحله گروهی دامان دومنک را گرفته بود اما این مربی 58 ساله که آدمی خاص، خرافاتی و در بسیاری از موارد بحث‌برانگیز است، همان طور که از آن مخمصه گریخت پس از صعود رقت‌بار از مرحله مقدماتی جام جهانی نوزدهم نیز در سمت خود ماندنی شد و اینک این امید را در دل می‌پروراند که بتواند کار بزرگ و بسیار غیرمنتظره خود در جام جهانی 2006 را، جایی که آبی‌ها را به نایب قهرمانی رساند، تکرار کند.

هرچند از حالا مقرر شده است که او در پایان این رقابت‌ها جایش را به «لوران بلان» خواهد داد، شاید هم دومنک مدعی باشد که تا همین نقطه نیز در کارش بسیار موفق بوده، زیرا اولین مربی در فرانسه محسوب می‌شود که تیم ملی این کشور را به مرحله نهایی 3 جام بزرگ متوالی در عرصه‌های ملی رسانده است. (جام جهانی 2006، یورو 2008 و جام جهانی 2010)‌

با توجه به نحوه صعود جنجالی و مخدوش خروس‌ها به جام نوزدهم و قربانی شدن غیرمنصفانه ایرلندی‌ها در این راه، از حالا مشخص است که دومنک و شاگردانش روزها و ساعات سختی را در جام جهانی 2010 انتظار می‌کشند. چیزی که دومنک در مورد آن مانند سایر مسائل پیش رو این چنین اظهارنظر و نکاتی را بیان می‌کند.

فرصت بسیار کمی تا شروع جام مانده است. فکر می‌کنید فرانسه واقعا چقدر آماده باشد؟

ما مشکل حادی در این زمینه نداریم. مدتی منتظر پایان مسابقات لیگ فرانسه بودیم تا اردوی نهایی تیم ملی را برپا کنیم که این مهم صورت پذیرفت و فکر می‌کنم پس از یک ماه اردوی فشرده و متمرکز به اهدافمان رسیده‌ایم و با آمادگی لازم به آفریقای جنوبی می‌رویم.

اما چگونگی راهیابی فرانسه به مرحله پایانی جام و ماجراهای پلی‌آف و آن گل خطا خاطرات بدی در ذهن مردم به جا گذاشته است.

انتقادها و حرف‌های منفی زیادی در این مورد مطرح و گفته شد، اما این گونه ماجراها معمولا از کنترل یک تیم خارج است. اضافه بر این، فوتبالیست‌های حرفه‌ای با این جور اتفاقات آشنا هستند و شرایط را می‌شناسند و کار عادی‌شان را انجام می‌دهند و از این حرف‌ها تاثیر زیادی نمی‌پذیرند. البته یادتان نرود که در تمامی این قضایا آتش‌ها و شلیک‌ها در درجه اول به سوی من بوده و نه به سمت بازیکنان و بیشترین انتقادها از من صورت گرفته است. وقتی دور پایانی جام جهانی شروع شود، آنها بیش از من در مرکز توجه قرار خواهند داشت و وظیفه من این است که به شکل لازم آنها را از تیررس برخی از این حملات و مشابه آن دور نگه دارم تا کارشان را راحت انجام بدهند. من هر کاری را در این ارتباط انجام می‌دهم و حافظ و مراقب درجه اول آنها خواهم بود.

راست بگویید، انتقادهای صورت گرفته از شما، چقدر اذیتتان کرده است؟

چون مربی نبوده‌اید، این سوال را از من می‌پرسید. اولین چیزی که یک مربی یاد می‌گیرد، تحمل این فشارها و زندگی تحت چنین شرایطی است. درست است که آدمی را آزار می‌دهد اما چون یک مربی از اوایل کارش به آن خو گرفته، از پای درنمی‌آید. تازه، من که تخصص بیشتری دارم و 3 سال است در این فضا و تحت فشار مهلک و کمرشکن زندگی می‌کنم. هر روز صبح که به کمپ تیم ملی می‌آیم، در بین راه به خودم نهیب می‌زنم، ریموند آماده باش.

آقای دومنک! تعداد بازیکنان صاحب قابلیت‌های بالای فردی و نفرات تاکتیک‌پذیر در تیم شما کم نیست. پس چرا فرانسه اغلب زیر سطح این توانایی‌ها و کمتر از آنچه در ظرفیتش است، بازی کرده است؟

ما در یک مقطع انتقالی و تغییر از یک شرایط به شرایطی دیگر هستیم و این مساله زمان می‌برد. بجز برزیل که همیشه یک فوج فوتبالیست خوب قابل عرضه به عرصه‌های بین‌المللی دارد، سایر کشورها برای تغییر نسل به زمان احتیاج دارند و فرانسه هم مستثنا از این قاعده نیست. ما تعدادی بازیکن مجرب داشتیم که به سبب بالا رفتن سنشان یا در سطح ملی یا به کلی بازنشسته شده‌اند و ما بناچار باید جایشان را پر می‌کردیم. فوتبالدوستان در فرانسه این مساله را نمی‌بینند و نتیجه‌گیری سریع می‌خواهند و هیچ جور رکود و توقفی را برنمی‌تابند. ما واقعا تلاش کرده‌ایم این کار با سرعت هرچه بیشتر صورت پذیرد، اما تا زمان جواب دادنش هنوز وقت قابل توجهی مانده است و وقت جانشین من ـ بلان ـ را هم خواهد گرفت. اگر قابلیت‌های فردی مورد اشاره‌تان در بازی‌های اخیر ما کمتر فرصت تجلی یافته، بدین خاطر است که نفرات جدید و قبلی‌ها فرصت کافی برای هماهنگ و یکی شدن با یکدیگر نداشته‌اند.

در آن بازی نحس‌تان با ایرلند جنوبی در مرحله پلی‌آف جام جهانی با این که در پاریس میزبان بودید، نوعی استرس و ترس از نتیجه حاصله در حرکات بازیکنان‌تان بوضوح دیده می‌شد. با آن همه تجربه و کارایی و نفرات نامدار، چرا باید این وضع در تیم فرانسه رویت شود؟

آنقدرها هم غیرمنطقی نبود و ایرلند چیزی برای از دست دادن نداشت. بازی رفت را در دابلین باخته و در پاریس‌ با ما بازی می‌کردند و احتیاط و عقب کشیدن فایده‌ای به حالشان نداشت. در نتیجه هجوم بردند و نتیجه گرفته و صفر ـ یک پیش افتاده بودند و می‌رفتند که کار را به ضربات پنالتی بکشند، در نتیجه فشار روحی هولناکی به ما وارد می‌شد. در چنان فضایی ایرلند جنوبی راحت‌تر و بهتر از ما بازی می‌کرد؛ زیرا فشاری به اندازه ما به آنها وارد نمی‌شد، حتی اگر ایرلند می‌باخت و حذف می‌شد (که در نهایت هم حذف شد)‌ این داعیه را داشت که در پاریس تسلیم ما شده است. ما این عذرها و بهانه‌ها را در دست نداشتیم و هر اشتباه ما می‌توانست ضرر مهلک و پیامد هولناکی داشته باشد. بپذیرید که در چنین شرایطی، اعصاب راحت و خیال آسوده‌ای برای بازیکنان جهت ارائه آنچه در توان دارند، باقی نمی‌ماند و ما در آن دیدار خاص چنان حالتی را داشتیم.

تعدادی از بازیکنان تیم شما و همان‌ها که به آفریقای جنوبی می‌برید، تجربه زیادی دارند. این امر در آنجا و در صحنه مسابقات چقدر به شما یاری خواهد رساند؟

طبعا بی‌تاثیر نیست و کمک قابل توجهی خواهد بود، اما فراموش نکنید که جام جهانی میدان ویژه‌ای است که حتی باتجربه‌ترین بازیکنان را عصبی و دچار دغدغه می‌کند. از کارایی‌های عادی باز می‌دارد و این که چند سال دارید و چه مدت در سطح ملی توپ زده‌اید نیز لزوما شما را از این وضعیت رها نمی‌کند. بدانید که تیم‌هایی مثل ما و همچنین برزیل، اسپانیا، آلمان، ایتالیا و انگلیس تحت فشار روحی بسیار بیشتری قرار داریم. ما موظف به خوب نتیجه گرفتن هستیم و اگر چنین نکنیم، حملات بیرحمانه‌ای از هرسو به ما می‌شود و این امر همان طور که قبلا گفتیم، ما را در قیاس با تیم‌هایی که برخلاف ما انتظار زیادی از آنها نمی‌رود، عصبی‌تر می‌کند. این حالت در دور نهایی جام‌های بزرگ مثل آوردگاه جام جهانی چند برابر تشدید می‌شود. این تصور که چون ما نامدار و پرتجربه‌تریم، فشار روحی جام را بهتر تحمل می‌کنیم، آنقدرها هم برداشت صحیحی نیست.

شما در مرحله نخست با آفریقای جنوبی همگروه شده‌اید. چه احساسی دارید؟ از تقابل با این حریف استقبال می‌کنید یا قدری احساس ترس؟

ترسی در کار نیست. برعکس بازی با میزبان جام جهانی در اولین مرتبه‌ای که یک دوره جام در خاک آفریقا برگزار می‌شود، هیجان ویژه خود را دارد، اما سختی‌های ویژه‌اش هم غیرقابل انکار است، بخصوص که بازی سوم (و آخر)‌ ما در داخل گروهمان (دسته اول متشکل از آفریقای جنوبی، مکزیک، اروگوئه و فرانسه)‌ است و به تبع آن در صعود یا حذفمان نقش زیادی خواهد داشت. باید با نهایت جدیت اما بدون ترس با آن برخورد کنیم.

صحبت آفریقای جنوبی شد. آیا معتقدید که برای میزبانی این جشنواره بزرگ ورزشی واقعا آماده‌اند؟

اخبار رسیده حاکی است که آماده‌اند و از عهده کار برمی‌آیند. استادیوم‌ها و تاسیسات مهیا شده‌اند. مقام‌ها و مردم شوق و ذوق دارند و نحوه برگزاری جام کنفدراسیون‌ها در سال گذشته هم ثابت کرد که کارشان را بلد هستند. فکر نمی‌کنم معضل خاصی برای آنها و برای ما میهمانان پیش بیاید. من حتی شنیده‌ام که زمین‌هایشان نیز کیفیت خوبی دارند.

قبل از شروع جام جهانی قبلی به فرانسوی‌ها وعده دادید بلیت بازی فینال را پیشاپیش بگیرند و در میان حیرت ناظران، حرفتان درست از آب درآمد. آیا این بار نیز همین نوید را می‌دهید؟

من فقط وقتی می‌توانم این قبیل حرف‌ها را بزنم که بازیکنان با نوع نمایش‌شان این دلگرمی را به ما بدهند و تا به حال نداده‌اند. سال 2006 فرق می‌کرد. پزها و حرف‌ها و حرکات‌شان بوی رسیدن به فینال را می‌داد. اینک من حتی از یک برآورد دقیق اولیه از آنچه در اختیار دارم، عاجز هستم؛ زیرا مسابقات باشگاهی تا همین چند هفته پیش در تمامی سطوح ادامه داشت و 2 سال بود که نتوانسته بودم بازیکنان را در یک اردوی مجتمع ولو یک هفته‌ای در اختیار داشته باشم. برآورد نهایی من فقط از اواخر ماه قابل تامین شد؛ ولی هنوز هم ابهام‌هایی دارم. در هر مسابقه فوتبال همان 5 و 10 دقیقه اول به شما می‌گویند که چکاره‌اید و می‌برید یا می‌بازید و هرچند بارها هم اتفاق می‌افتد که در نیمه دوم همه چیز 180 درجه عوض می‌شود، اما اوایل هر بازی‌‌ای، پایان آن را هم نوید می‌دهد. در شروع جام جهانی و حتی یکی دو روز قبل از آن متوجه می‌شوم که کجا ایستاده‌ایم و سرنوشت ما چیست.

سایت فیفا 
مترجم: وصال روحانی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰
فرزند زمانه خود باش

گفت‌وگوی «جام‌جم» با میثم عبدی، کارگردان نمایش رومئو و ژولیت و چند کاراکتر دیگر

فرزند زمانه خود باش

نیازمندی ها