ساندویچ، این غذای پرطرفدار دنیا

علی‌رغم این که تا سال 1306 میلادی یعنی پیش از این که ناصرالدین شاه قاجار برای بار سوم راهی فرنگ شود، ایرانی‌ها نامی از ساندویچ نشنیده بودند، اروپایی‌ها مدت‌ها پیش یعنی یک قرن پیش از میلاد مسیح خوردن ساندویچ را برای نخستین بار تجربه کرده بودند. خوردن نان به همراه غذا از زمان پخت اولین نان‌ها یعنی از عصر حجر مرسوم بوده است، اما نخستین بار یکی از رهبران مذهبی مشهور که یک قرن پیش از میلاد مسیح زندگی می‌کرد، عادت خوردن غذاهای ساندویچی که ترکیبی از نان و مواد غذایی دیگری همچون قطعاتی از سیب، آجیل، ادویه و سبزیجات تند بودند را در مراسم مذهبی مرسوم کرد، اما نخستین بار سال 1762 میلادی این واژه یعنی ساندویچ به غذاهایی که با نان خورده می‌شدند، اطلاق شد.

کد خبر: ۳۳۰۹۷۳

کنت جان مونتاگ، کنت چهارم شهر بندری «ساندویچ» در کشور کنت که در جنوب شرقی کشور انگلستان واقع شده است، یک قمارباز انگلیسی بود که اغلب مدت‌های طولانی از روز را به قماربازی اختصاص می‌داد و از آنجا که حاضر نبود حتی برای صرف غذا دست از بازی بردارد، برای غذا مقداری گوشت، نان و پنیر سفارش می‌داد و برای این که بتواند در حین غذا خوردن همچنان به بازی ادامه دهد، گوشت و پنیر را بین دو قطعه نان می‌گذاشت تا بتواند با یک دست غذایش را بخورد.

افراد دیگری که در میزهای مجاور نشسته بودند با توجه به این که می‌دانستند او یک کنت از اهالی بندر «ساندویچ» است، وقتی می‌خواستند غذای خود را سفارش دهند، غذایی همانند غذایی که او می‌خورد را درخواست می‌کردند و به این ترتیب این واژه به انواع غذاهای ترکیبی در دو یا چند قطعه نان و مواد غذایی مختلف بودند، اطلاق شد تا این که سال 1827 میلادی در کتاب آشپزی خانم لزلی (Miss Leslie)‌ که از معروف‌ترین و نخستین کتاب‌هایی بود که در آن دستور تهیه و پخت غذاهای مختلف گردآوری شده بود، دستور تهیه ساندویچ گوشت به عنوان یک وعده غذایی اصلی ارائه شد.

با معرفی ساندویچ در این کتاب آشپزی به عنوان یکی از وعده‌های اصلی غذایی، خوردن ساندویچ در برنامه غذایی بسیاری از خانواده‌ها مرسوم شد و بتدریج این غذا به عنوان یک غذای اروپایی به دیگر کشورهای دنیا نیز معرفی شد. از سال 1900 میلادی فروش ساندویچ به شکل امروزی آن یعنی یک نان یک تکه، نرم و سفید که داخل آن مواد غذایی مختلفی پر می‌شد در فروشگاه‌ها و سوپرمارکت‌های بزرگ آغاز شد.

از آنجا که خوردن این غذا بخصوص برای کودکان بسیار راحت بود و اغلب آنها به خوردن ساندویچ علاقه‌مند بودند، از اوایل دهه 1920 میلادی اغلب دانش‌آموزانی که وعده غذایی نهار را در مدرسه می‌خوردند، ترجیح می‌دادند غذاهای ساندویچی را همراه خود به مدرسه ببرند و به این ترتیب این نوع غذا به عنوان یک میان وعده غذایی دانش‌آموزی پذیرفته شد.

البته در آن زمان بیشتر دانش‌آموزان به خوردن ساندویچ گوشت یا تخم‌مرغ علاقه‌مند بوده و تنوع زیادی در محتویات داخلی ساندویچ‌هایی که دانش‌آموزان همراه خود به مدرسه می‌بردند، وجود نداشت.

جالب است بدانید که یکی از ساندویچ‌های مورد علاقه آمریکایی‌ها، ساندویچ کره بادام زمینی و مرباست. خوردن این ساندویچ از زمانی که سربازان آمریکایی در جریان جنگ جهانی دوم جیره غذایی خود را که مقداری نان، کره بادام زمینی و ژله بود به صورت ساندویچ می‌خوردند در بین دیگر مردم آمریکا متداول و مرسوم شد.

اگرچه از سال 2002 میلادی یعنی از زمانی که نیروهای ارتش آمریکا به عراق اعزام شدند، ساندویچ‌هایی بر اساس فرآیندهای جدید و مدرن در صنایع غذایی برای سربازان آمریکایی تهیه شد که از قابلیت ماندگاری طولانی در دمای هوای معمولی برخوردارند، اما همچنان ساندویچ کره بادام زمینی و مربا یکی از ساندویچ‌های پرطرفدار در بین سربازان آمریکایی است.

اگرچه در آغاز خوردن ساندویچ، تنها در بین مردانی که ساعت‌های طولانی در کنار هم به تفریح و خوشگذرانی می‌پرداختند مرسوم بود، اما پس از مدتی بتدریج این غذا در بین دیگر طبقات خانوادگی جامعه نیز راه یافت.

در قرن نوزدهم میلادی محبوبیت ساندویچ در اسپانیا و انگلیس بیش از پیش افزایش یافت، چرا که این دوره زمانی مصادف با رشد جوامع صنعتی بود و از آنجا که آنها اغلب مجبور بودند ساعت‌های طولانی از طول روز را به کار اختصاص دهند، ساندویچ به عنوان غذایی که راحت تهیه می‌شد، قابل حمل بود و در مقایسه بسیار کم‌هزینه بود، می‌توانست پاسخگوی نیازهای این جوامع باشد.