دریافت دیجیتالی تلویزیون روی موبایل

چندی است که شرکت‌های تولیدکننده موبایل امکان دریافت تصاویر تلوزیون را روی دستگاه‌های خود قرار داده‌اند. برای دریافت تلویزیون روی دستگاه‌های قابل حمل، دو روش وجود دارد: دریافت از طریق فرکانس‌های آنالوگ و دریافت دیجیتال که در ادامه آن‌ها را توضیح خواهیم داد.

کد خبر: ۲۹۳۰۳۳

بی‌شک، یکی از موضوعات جذاب و خواندنی در رابطه با موبایل، اجرای برنامه‌های تلویزیونی است، به‌خصوص اگر این برنامه‌ها ‌از سنخ برنامه‌های به‌اصطلاح آنالوگ معمول نباشند و کیفیت و تصویر شفاف دیجیتالی پیش روی شما قرار بگیرد. تکنولوژی‌ای که به ‌مدد آن استفاده از تلویزیون‌های دیجیتالی در وسایل قابل حمل نظیر موبایل‌ها، امکان‌‌پذیر می‌شود، ‌‌DVB-HTV‌‌1‌ ‌نام دارد که ‌ثبت آن به‌عنوان یکی از امکانات گوشی‌ها به گذشته‌ای چندان دور هم برنمی‌گردد و همین نو‌ظهور بودن، شایعات فراوانی ‌را پیرامون آن به‌وجود آورده است (بزرگ‌ترین نمونه آن را در گوشی مثل ‌‌92N‌ شاهد بودیم.) در ادامه، به بررسی کامل و جامع این تکنولوژی و گوشی‌های دارای آن می‌پردازیم.‌

صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز به‌تازگی سرویس آزمایشی انتشار دیجیتال تصاویر تلویزیونی را در تهران راه‌اندازی کرده است. با توجه به این‌که طبق قانون اساسی کشور، عرضه سرویس‌های صوتی و تصویری در اختیار صداوسیما قرار دارد، این نهاد نیز به‌صورت انحصاری اقدام به راه‌اندازی این سرویس روی تلفن‌های همراه کرده است ‌ ‌

همچنین، یک فرستنده 3/5کیلوواتی در جماران برای انتشار تصاویر روی کانال31 از باند ‌ UHF‌برای پخش ‌ DVB-H‌ در نظر گرفته شده است. ‌DVB-H‌ فناوری پخش تصاویر دیجیتالی روی دستگاه‌های کوچک الکترونیکی قابل‌حمل، مثل تلفن همراه یا ‌PDA‌ است. استاندارد ‌ DVBH‌توسط اتحادیه کشورهای اروپایی بر اساس استاندارد ‌ DVBT‌طراحی و پیاده‌سازی شده و در استاندارد ارسال بسیار شبیه‌ DVBT‌ است ‌ DVBT)‌یک شیوه برای انتشار تصویر با فرمت ‌ Mpeg‌است.‌(‌

در بیشتر کشورهای آسیایی، اروپایی، آفریقایی و آمریکای جنوبی وهمچنین کانادا، استاندارد ‌ DVBH‌را به‌عنوان استاندارد پخش موبایل انتخاب کرده‌اند. در این استاندارد از کدینگ تصویر ‌ 4 MPEG‌و کدینگ صدای ‌ ACC‌یا ‌ HE-ACC‌استفاده شده و به‌همین دلیل در بیشتر کشورهای جهان به‌عنوان استاندارد غالب مورد استفاده است. در این نوع ارسال تصویر، می‌توان خدمات دیگری در کنار تصویر نیز ارائه کرد. خدماتی از جمله ارائه زیرنویس، تله‌تکست، صدای استریو ‌ Surround‌ارائه برنامه پخش ‌EPG‌ یا حتی انتخاب ابعاد صفحه (16:9 یا 4:3) و چندین سرویس دیگر که در مقایسه با سیستم پخش آنالوگ بسیار قابل توجه است.

البته جالب است که بدانید این فناوری در اروپا متولد شده است و مثل همیشه آمریکا ساز خود را می‌زند، چون همانند سیستم نه‌چندان محبوب ‌‌NTSC‌‌ که مدت‌ها در آمریکا استاندارد پخش تصویر بود، در این‌جا نیز فناوری جدیدی در ‌این کشور به‌کار گرفته می‌شود که از قرار معلوم، کوچک‌ترین ارتباطی با ‌‌DVB‌‌ ندارد و نام آن نیز ‌‌DTV‌ است که بر پایه استاندارد ‌‌ATSC‌‌2‌ ‌شکل گرفته است که این یکی نیز ارتباطی با ‌‌2 MPEG-‌‌‌‌ ندارد اما این فناوری ‌‌DVB‌‌ می‌تواند بر پایه چندین حامل3‌ ‌کار کند که برهمین‌اساس، چندین استاندارد مختلف برای این ‌حامل‌ها شکل گرفته‌اند که به‌طور خلاصه می‌توان آن‌ها در 6دسته طبقه‌بندی کرد:‌

‌‌DVB-S‌‌: استانداردی است که بر پایه آن امکان ارتباط ماهواره‌‌ای بر بستر ‌‌DVB‌‌ صورت می‌گیرد که شبکه‌های ‌ماهواره ای، نمونه‌‌ای از این استاندارد است.

‌DVB-T‌‌: شبکه‌های دیجیتالی درون‌کشوری از این استاندارد تبعیت می‌کنند.

‌‌PDH‌4: تکنولوژی‌ای است که در شبکه‌های مخابراتی برای انتقال میزان بسیار زیاد ‌داده از درون ابزارآلات دیجیتال نظیر فیبرهای نوری و شبکه‌های ماکروویو استفاده می‌شود.

‌‌SDH‌‌5: فناوری‌ای است بر پایه ‌‌1STM-‌‌‌‌ که در آن سرعت انتقال فریم‌ها به ‌‌Mb/s 155.5‌ می‌رسد‌.

‌ATM‌6: برای انتقال اطلاعات در وسایل سیار نظیر ‌موبایل‌ها استفاده می‌شود.

و البته استاندارد ‌‌CATV/SMATV‌‌.

از ‌میان همه این استاندارد‌ها نمونه‌‌ای که به بحث ما شباهت نسبتا زیادی دارد، استاندارد ‌‌DVB-T‌‌ است که کارکرد آن در شبکه‌های دیجیتالی زمینی است .‌ (T=Terrestrial)‌به‌عنوان مثال در نظر بگیرید که در انگلستان شبکه‌های تلویزیونی در حالت ‌استاندارد از لحاظ فرکانسی در عرضی معادل 8مگاهرتز منتشر می‌شوند که این موضوع آن‌ها را در طبقه بندی استاندارد ‌‌PAL‌‌ قرار می‌دهد، حال به‌وسیله همین باند فرکانسی و استفاده از ‌‌DVB-T‌‌ می‌توان مسیر دیجیتالی معادل ‌‌‌24مگابیت‌برثانیه‌‌‌ را مهیا کرد ‌که در این مسیر می‌توان تا 6کانال تلویزیونی دیجیتالی را راه‌اندازی کرد که در مقایسه با سیستم منسوخ ‌پال‌ می‌توان ‌آن را انقلابی در صنعت تلویزیون قلمداد کرد.‌

حال با این پیش‌‌زمینه مختصر، می‌توان به‌صورت مستقل به موضوع اصلی بحث، یعنی ‌‌DVB-H‌‌ پرداخت. از لحاظ ساختاری، ‌همان‌گونه که پیش‌‌تر گفتیم، این فناوری تقریبا نمونه کاملی از تکنولوژی ارسال تصاویر دیجیتالی به‌شیوه زمینی است (‌‌DVB-T‌‌) ‌با این تفاوت که در وسایل متحرک و سیار نظیر موبایل‌ها و ‌‌Player 3Mp‌‌‌‌‌ها مساله مهمی وجود دارد و آن هم استفاده بهینه از ‌شارژ باتری است. چون اگر بخواهیم نمونه همان فناوری ‌‌DVB-T‌‌ را در موبایل‌ها به‌کار بگیریم به‌علت نیاز به اتصال مداوم فرستنده ‌و گیرنده در این شیوه، چیزی نخواهد گذشت که باتری دستگاه به‌طور کامل خالی می‌شود.

بنابراین در شیوه جدید که ‌‌DVB-H‌‌ ‌نام دارد در این روش تجدیدنظر شده و فناوری جدیدی با نام ‌‌Time Slicing‌‌ در آن ابداع شده است که در آن در یک بازه زمانی ‌کوچک، بسته‌های حاوی اطلاعات که هرکدام تا 2مگابیت اطلاعات در خود دارند، به‌سرعت منتقل می‌شوند و فقط در این زمان ‌بسیار بسیار کوچک است که قسمت فرستنده فعال می‌شود تا اطلاعاتی که هنوز در هوا هستند و به دستگاه نرسیده‌اند را ‌در ‌بافر‌ خود ذخیره کند که این اطلاعات می‌تواند هم به‌صورت زنده7‌ ‌و هم بعد از ذخیره شدن کامل پخش ‌شود. بنابراین باتری در این فناوری به نسبت تکنولوژی ‌‌DVB-T‌‌ بسیار کمتر مصرف می‌شود چون گیرنده فقط در لحظات دریافت ‌این بسته‌های اطلاعاتی است روشن می‌شود که زمان بسیار کوچکی است.