پائولو مالدینی همچنان در اوج

در سالهای اخیر میانگین سنی بازیکنان فوتبال پایین تر آمده است . ظهور پدیده های جوان در تمام نقاط جهان و انتقال آسان آنها به باشگاه های بزرگ و متمول اروپایی ، عرصه را بر بازیکنان پابه سن گذاشته تنگ کرده است .با وجود این در نقاط مختلف جهان هنوز بازیکنانی با سن بالا پیدا می شوند که همچنان کم افت و خیز و در سطحی بالا به بازی کردن ادامه می دهند.

کد خبر: ۲۲۹۲۰

دیوید سیمن ، آلن شیرر ، مارسل دسایی ، جانفرانکو زولا ، دنیس برگ کمپ و بالاخره پائولومالدینی در شمار این بازیکنان هستند؛ بازیکنانی که از اوایل دهه 90 در میان بازیکنان تراز اول اروپا قرار گرفتند و با وجود کسب افتخارات فراوان ، همچنان به درخشش ادامه می دهند. تعدد بازیها و بالا رفتن احتمال آسیب دیدگی ، از مشکلات بزرگ این بازیکنان قدیمی به شمار می رود؛ اما آنها همچنان آمادگی خود را حفظ کرده اند.

از نوعی دیگر

شاید پائولو مالدینی را بتوان یکی از محبوب ترین بازیکنان دنیای توپ گرد در 15سال گذشته دانست . بجز بازیهای فوق العاده ای که فوتبالدوستان از او به خاطر دارند ، اخلاق پسندیده او در میدان ، باعث محبوبیت بیشتر او شده است . معمولا مدافعان را بازیکنانی خشن و بداخلاق می شناسیم که به هرنحوممکن مانع عبور مهاجمان می شوند ؛ اما مالدینی را باید از این جمع جدا دانست . او مدافعی است که بندرت کارت قرمز می گیرد و معمولا تکلهایش توپ را نشانه می رود. از سویی دیگر چهره گیرای او موجب محبوبیت دوچندان او شده است ؛ به طوری که مارادونا اعجوبه دنیای توپ گرد درباره او می گوید: «او بیشتر به درد حضور در فیلمهای سینمایی می خورد، تا دویدن در چمن سبز!». با این که معمولا مهاجمان و هافبک ها به خاطر زدن گل مورد تمجید قرار می گیرند و جوایز انفرادی فوتبال را به خود اختصاص می دهند، مالدینی چندسال در بین فوتبالیست های برتر جهان قرار گرفت و در سال 94 از دیدگاه مجله ورلد ساکر مرد سال فوتبال جهان شد. سال 94 برای پائولو سالی به یاد ماندنی بود. در آن سال او با آدریا نافوزا ازدواج کرد و اینک نسل دیگری از خانواده مالدینی شکل گرفته است ؛ کریستین و دانیل دو فرزند او هستند که اولی از مدتی پیش در تیمهای پایه ای پرتعداد میلان پای به مخمل سبز نهاده است و شاید زمانی او جای پدرش را پر کند.

اولین افتخار

کمتر از دو ماه دیگر پائولو مالدینی 35ساله خواهد شد، ولی هنوز با اقتدار، فرمانروایی خط دفاع میلان را به عهده دارد. اما واقعا مالدینی چگونه به اینجا رسیده است؛ با توجه به این که پدرش چزاره ، کاپیتان اسبق باشگاه میلان بود ، او از تیمهای پایه ای میلان شروع کرد و در حالی که فقط 5/16 سال داشت ، در سال 1985 برای اولین بار در یک بازی رسمی برای تیم محبوب زادگاهش به میدان رفت . این بازی که بین میلان و اودنیزه و در جوزپه مه آتزا برگزار شد، با تساوی 1-1 به پایان رسید. در آن زمان هنوز سالهای اقتدار و بزرگی میلان فرا نرسیده بود. با پیوستن بزرگان آن زمان جهان فوتبال نظیر فان باستن و گولیت میلان در فصل 87-88 بالاتر از ناپولی و مارادونا سری A را فتح کرد و این اولین افتخار پائولوی جوان بود. با توجه به بازیهای درخشان او در سمت چپ خط دفاع میلان و با اطمینانی که آریگو ساکی ، مربی وقت میلان به او داشت ، در اوایل بهار سال 1988 برای اولین بار توسط آزلیو ویچینی به تیم ملی ایتالیا فراخوانده شد و برای اولین بار در تساوی 1-1 ایتالیا برابر یوگسلاوی پیراهن لاجوردی را بر تن کرد. در آن زمان «آنتونیو کابرینی» بعد از 10سال بازی در سمت چپ خط دفاعی ایتالیا بازنشسته شده بود و «لوئیجی دی اگوستینی» در تیم ملی ایتالیا پست دفاع چپ را در اختیار داشت ، اما مالدینی سریع تر از حدممکن خود را در تیم ملی تثبیت کرد. در یوروی 88 و جام جهانی 90 او و ایتالیا تا مرحله نیمه نهایی صعود کردند؛ اما در هر دو رقابت در مرحله نیمه نهایی شکست خوردند. در بین این دو مسابقات مالدینی به همراه میلان دو بار فاتح جام باشگاه های اروپا شده بود و سطح کیفی بازی خود را بالاتر برده بود. او دیگر به یک ستون در میلان و تیم ملی ایتالیا تبدیل شده بود.

دفاع بتونی

بعد از ناکامی در رسیدن به مرحله نهایی یوروی 92 ، مالدینی به تلاش خود افزود و بین سالهای 92 تا 94 او 3بار دیگر با میلان قهرمان اسکودتو شد و حتی در فصل 91-92 میلان بدون شکست قهرمان شد تا افسانه خط دفاعی بتونی روسونری ، موضوع محافل فوتبال جهان باشد؛ خط دفاعی که فرانکو بارزی رهبری آن را به عهده داشت و پائولو مالدینی ، آلساندرو کاستاکورتا و مائورو تاسوتی آن را کامل می کرد. این خط دفاعی مستحکم عامل اصلی رسیدن به فینال جام قهرمانان اروپا در سال 94 بود. پیروزی صفر 4میلان بر بارسلونا در آتن بود؛ نتیجه ای که بهت و حیرت کارشناسان را به دنبال داشت . در آن فینال ، مالدینی یکی از بهترین بازیهایش را در غیاب بارزی و کاستاکورتا ارائه کرد و از روماریو و استویچکوف دوفوق ستاره بارسا دو بازیکن بی اثر ساخت . یک ماه و نیم بعد او با شایستگی و در غیاب بارزی مصدوم ، هدایت خط دفاعی ایتالیا را تا فینال جام جهانی به عهده گرفت ؛ اما باز هم عنوانی بهتر از نایب قهرمانی نصیب او و ایتالیا نشد. او می گوید: «در جام جهانی 94 من هر کاری که می توانستم انجام دادم و هیچ گاه خودم را سرزنش نمی کنم . من واقعا بهتر از آن نمی توانستم بازی کنم . با وجود این ، ما فینال لس آنجلس را از دست دادیم . احساس من در سال 90 بسیار متفاوت بود. در بازی نیمه نهایی سال 90 آرژانتین واقعا تیم ضعیف تر بود و شایستگی راهیابی به فینال را نداشت ».

آغاز کاپیتانی

قبل از جام جهانی 94 زمانی که جورجیو آرمانی طراح معروف ایتالیایی در بین تمام بازیکنان حاضر در جام جهانی به دنبال شخصی مناسب تر از مالدینی برای تبلیغ محصولاتش بود، موفق نشد و جالب تر این که پاسخ همه بازیکنان استفاده از پائولو مالدینی بود. در سال 95 و بعد از خداحافظی بارزی ، بازوبند کاپیتانی میلان و ایتالیا به مالدینی رسید ، ولی با وجود بازیهای خوب او ، میلان آن تیم گذشته نبود و ایتالیا هم در دور مقدماتی یورو 96 حذف شد. جام جهانی 98 محل دیگری برای ارائه شایستگی های مالدینی بود ، ولی حذف دیگری با ضربات پنالتی در انتظار ایتالیا بود ؛ این بار برابر فرانسه . فتح اسکودتو در سال 99 با میلان ، آخرین عنوان قابل توجهی بود که مالدینی با میلان کسب کرد. دررقابت های یورو 2000 مالدینی یک بار دیگر در آستانه کسب افتخار بزرگ ناکام شد تا با لبخندی تلخ از کنار جام عبور کند.

رکوردشکنی

شکستن رکورد بازیهای ملی در ایتالیا ، آخرین کاری بود که او در پیراهن لاجوردی انجام داد. رکورد قبلی از آن دینوزوف افسانه ای بود که تا 41سالگی 112بازی ملی انجام داد، اما مالدینی بعد از جام جهانی 2002 که با شکستی دیگر همراه بود، با 126بازی ملی برای همیشه از فوتبال ملی کناره گیری کرد. حالا او فرصت بیشتری دارد که خود را وقف باشگاه محبوبش میلان کند. مالدینی در پاسخ به افرادی که او را خوش شانس می دانند ، می گوید: «اگر شما معتقدید که من خوش شانس هستم ، خیلی خوب اجازه بدهید این شانس با من باقی بماند. ولی این واقعا بی انصافی است که تمام موفقیت های مرا به خاطر وجود شانس بدانید».

خاطرات

بگذارید دوباره کمی به عقب برگردیم و خاطرات جالب پائولو مالدینی را مرور کنیم . او می گوید: «وقتی من کوچک بودم و فوتبال را از تلویزیون دنبال می کردم ، روبرتو بتگا (نایب رئیس کنونی یوونتوس) را خیلی دوست داشتم و با این که او یک یوونتوسی بود ، اما قهرمان دوران کودکی ام بود. من هنوز هم برای او احترام زیادی قائلم». مالدینی اولین بازی رسمی خود را با میلان هیچ گاه از یاد نمی برد ؛ اما خاطره جالبی درباره اولین بازی ملی اش در اسپلیت برابر یوگسلاوی سابق دارد: «آن روز برای من روز بزرگی بود ، اما اتفاقی که در آن مسابقه افتاد ، در طول این مدت دیگر برایم تکرار نشده است . هواداران آنها که اغلب آنها کروات بودند ، یوگسلاوی را مدام هو می کردند و وقتی دراگان استویکوویچ (رئیس فدراسیون فوتبال صربستان و مونته نگرو در حال حاضر) صاحب توپ می شد ، سروصدا به اوج می رسید. در آن زمان ما دلیل آن را نمی دانستیم ، اما فکر می کنم الان همه علت آن را می دانیم». مالدینی از تحسین کنندگان مارادوناست : «اگر شما در برابر مارادونا بازی کرده باشید، دیگر مسابقات در نظرتان آسان جلوه می کند. او بزرگترین بازیکنی است که تا به حال دیده ام . نه فقط به دلیل بازیهای فوق العاده اش ، بلکه به دلیل توانایی های روحی وروانی قابل توجهش». مالدینی پنج مربی مختلف در تیم ملی داشته و در این مورد نظرش را این گونه ابراز می کند: «ویچینی مثل پدرم بود و زوف بسیار آرام ، اما ساکی همیشه نگران آینده بود. من هنوز هم اندیشه او را در سال 95 زمانی که تصمیم بازگشت ویالی به تیم ملی را به ما بازیکنان واگذار کرد، درک نمی کنم . این وظیفه مربی است نه بازیکنان . اما تراپاتونی همان طوری است که شما او را می بینید. یک دوست بی همتا با گنجینه ای از دانش فوتبال». پائولو دو سال زیر نظر پدرش در تیم ملی بازی کرده است . او در این باره می گوید: «آن دو سال بسیار سخت گذشت و با دیدن آن روزها من تصمیم گرفتم هرگز مربی نشوم . مادرم در آن دو سال به اندازه 10سال پیر شد. معمولا بازیکنان در رختکن پشت سر مربی صحبت می کنند و می خندند ، اما در آن زمان باآمدن من به رختکن ، این صحبتها متوقف می شد و رختکن را سکوت فرا می گرفت . وقتی پدرم از تیم ملی اخراج شد، بسیار ناراحت بود، من هم همین طور». اما مالدینی تا چه زمانی می خواهد ادامه دهد. او بزودی مرز 500بازی در سری A را پشت سر خواهد گذاشت و با انجام 120بازی اروپایی ، یک رکوردار است . او خود می گوید: «من مجددا قراردادی را تا سال 2005 با میلان منعقد کردم . طبق این قرارداد حقوق من نسبت به گذشته کاهش یافته است ، اما چیزی که برای من مهم است ، ادامه موفقیت با میلان است». مالدینی در این فصل به مرکز خط دفاع منتقل شده و در کنار آلساندرو نستا، زوج قدرتمندی را تشکیل داده اند. دو ماه آینده برای او مثل دیگر بازیکنان مطرح اروپا ، روزهای سرنوشت سازی است .