روی خط جشنواره فیلم فجر

سکه‌هاش خوشمزه‌تره!

همه فیلمسازان و سینماگرانی که در شب اختتامیه جشنواره فیلم فجر با حضور در یکی از تالارهای باشکوه شهر تهران روی سن می‌روند تا جایزه جشنواره فیلم فجر را دریافت کنند، می‌دانند که تندیس جشنواره احتمالا فقط به درد قرار گرفتن در بوفه یا تاقچه خانه می‌خورد و البته سیل تماس‌ها و تبریک‌ها را نیز به دنبال خواهد داشت.

کد خبر: ۲۲۹۱۷۰

برای اغلب آنها نکته کنجکاوی‌برانگیز «جایزه‌های نقدی» جشنواره است که می‌تواند برای بخشی از مشکلات مالی آنها «چاره‌ساز» باشد.

جشنواره فیلم فجر در سال‌های پس از انقلاب به عنوان جدی‌ترین رویداد سینمایی کشور بود که حضور در آن مساله‌ای بود که فیلمسازان برای آن هر بهایی را می‌پرداختند. شب‌های متوالی بی‌خوابی، تن دادن به جرح و تعدیل‌های مختلف، مایه گذاشتن از «جان و سلامت» و... شیوه‌های فیلمسازان برای رساندن فیلم به یکی از روزهای ده‌گانه جشنواره بود تا از دروازه این رویداد، فیلم خود را وارد جریان اکران عمومی کنند.

این جشنواره از همان ابتدا در کنار نشان سیمرغی که به برگزیدگان خود اهدا کرده، بین 3 تا 15 سکه نیز به برندگان خود در دوره‌های مختلف اهدا کرده است. اما از سال 1384 جایزه‌های جشنواره شکل دیگری گرفت. در آن سال داوران جشنواره طی ملاقاتی با وزیر صنایع، او را تشویق کردند به برندگان جشنواره خودرو اهدا کند. از همین جا بود که پای سمند و پراید به جشنواره باز شد، اما روزهای خوش برندگان تداوم نیافت و در سال 1385، وزارت صنایع اصصلاحا ارائه جایزه‌ها را «پیچاند» و به همین دلیل در سال 1386 جشنواره دست در جیب مبارک کرد و همزمان با اهدای جوایز برندگان همان سال، معادل ریالی جوایز برگزیدگان سال قبل را هم از «جیب خود» پرداخت کرد تا بدقولی شرکت‌های خودروسازی را جبران کند.

آن‌گونه که حبیب ایل‌بیگی، مدیر روابط عمومی جشنواره می‌گوید، جشنواره تا 2 سال قبل به برندگان بخش بین‌الملل خود هیچ جایزه‌ای نمی‌داد، ولی از سال گذشته اهدای جوایز نقدی به برگزیدگان این بخش آغاز شده است. او می‌گوید: «جایزه‌های جشنواره همیشه یکی از علت‌های ایجاد انگیزه در فیلمسازان برای حضور در جشنواره است. جایزه بخش همگرایی آسیا سال گذشته 5000 یورو بود، اما امسال این میزان بیشتر می‌شود تا سینماگران آسیا برای پرداختن به مباحثی در زمینه فرهنگ آسیایی به ساختن فیلم تشویق شوند.

جایزه‌ها چه می‌شوند؟

عبدالله اسکندری یکی از طراحان چهره‌پردازی سینمای ایران است که در سال‌های گذشته از رکورد‌دارهای دریافت سیمرغ بوده است. او همیشه تعبیر جالبی درباره این مساله دارد و می‌گوید: تعداد سیمرغ‌هایش آنقدر زیاد شده که در نهایت برای نگهداری از آنها یک مرغداری خریده که این مرغداری هم به‌دلیل بیماری مرغ‌ها تعطیل شده است! جایزه مادی که این فیلمساز در کنار جایزه معنوی خود به‌دست آورده در این سال‌ها از سه سکه آغاز و به 5 سکه در زمان فیلم ساحره ختم شده است. در 3 سال‌گذشته نیز که جوایز ماشینی شدند، او از جشنواره جایزه‌ای دریافت نکرده است. اسکندری به خاطر دارد که بیشترین میزان جایزه دریافتی‌اش از جشنواره‌ها، دریافت 10 سکه از جشنواره سیما بوده و البته از جشنواره‌هایی که مجلات سینمایی برگزار می‌کردند هم جوایزی مانند وسایل گریم، تلویزیون و... دریافت کرده است.

او معتقد است وقتی جنبه معنوی جایزه با جنبه اقتصادی آن همراه شود، خیلی بهتر خواهد بود، چون برای هنرمندی که تلاش کرده اثر خوب و فاخر بسازد، اگر ذاتا هنرمند باشد و با عشق کار کرده باشد، تشویق و استقبال مردم برایش کافی است، اما این‌که جایزه او محدود و منحصر به یک تکه سنگ و شیشه یا یک مجسمه شود، در حد همان شب خوب است و فردای آن روز دیگر تاثیری ندارد و ممکن است هنرمند با هزار و یک مشکل اقتصادی مثل کرایه خانه و... مواجه باشد که وجه اقتصادی جایزه بتواند مشکل او را حل کند. این طراح باسابقه چهره‌پردازی در سینمای ایران معتقد است اگر در کنار جایزه معنوی، تشویق اقتصادی هم باشد، این مساله فضایی رقابتی میان هنرمندان ایجاد می‌کند و هنرمندان جوان هم برای به دست آوردن وجه مادی کار که ممکن است یک خودرو باشد تلاش بیشتری صرف می‌کنند و در نهایت این مساله به کیفیت آثار آنها منجر می‌شود.