کاپیتان‌ فوق‌‌العاده

هکت به مدت 7 سال رکورد جهانی شنای استقامتی1500 متر مردان را در اختیار داشته است و این حد نصاب به میزان 56/34 - 14 دقیقه هنوز پا برجا و حتی به اعتراف رقبای او نیز یک رقم خارق‌العاده نشان می‌دهد، اما گرنت از زمان ناکامی‌اش در پکن، آنجا که نتوانست با کسب سومین طلای پیاپی المپیکی‌‌اش در ماده فوق‌ کاری تاریخی را انجام بدهد، دچار سرخوردگی و یاس شده بود. در المپیک بیست و نهم، هکت با اختلاف فقط 69 صدم ثانیه مغلوب عسامه ملولی پدیده شنای تونس شد و مدال طلای 1500 متر را که در المپیک‌های 2000 و 2004 به دست آورده بود، به این رقیب نورس سپرد. هکت در میان شناگران استرالیایی که همواره در سطح دنیا مطرح بوده‌اند، بیشترین مدال را در رقابت‌های قهرمانی جهان صید کرده و این کار را با تصاحب18 مدال صورت داده بود که رقم حیرت‌انگیزی است. هکت در المپیک‌ها نیز 7 مدال گرفت که مشتمل بر 3 طلا، 3 نقره و یک برنز می‌شدند.

گوینده اخبار

هکت حکومت بر شنای 1500 متر را از هموطنش کایرین پرکینز تحویل گرفت و استیلای وی و کشورش را بر این ماده و همچنین 800 متر استمرار بخشید.هکت اخیرا شغلی را در کانال نهم تلویزیون ملبورن استرالیا به عهده گرفته که مشتمل بر خواندن و نیز اخبار روز ورزشی از این رسانه می‌شود و او همچنین به کار بانکداری نیز علاقه‌مند و مصمم به ورود جدی به این عرصه است.

هکت اوج نمایش‌های خود را در المپیک سیدنی می‌داند، زیرا آنجا بود که در راه تصاحب طلای 1500 متر بر پرکینز فایق آمد و عضو شاخص تیم بسیار موفق شنای استرالیا در آن پیکارها بود. با این حال، او آرشیو معترف است که فشار شدید سال‌ها شرکت در مسابقات سنگین و سطح بالای شنا او را فرسوده و بیمار کرده بود و از درد مزمن شانه‌ها رنج می‌برد و عمل جراحی روی این نقطه اواخر سال 2005 هم مشکل او را در این خصوص از میان نبرده بود.

درخشش‌های نخست

هکت اول بار به سال 1998 و در جریان مسابقه‌های شنای قهرمانی جهان در شهر پرت استرالیا خودنمایی و سر و صدایی به پا کرد، زیرا در فینال400‌متر، با هموطن مشهور خود، ایان تورپ دوئلی بزرگ داشت و با کمترین فاصله، مغلوب این حریف ویژه شد.

اهمیت کار هر دو این بود که بسیار کم‌سن و سال بودند و او بیشتر از 18 سال و تورپ فزون‌تر از 16 سال سن نداشتند. نه فقط رقابت هکت و تورپ در سال‌های بعدی و تا زمان بازنشستگی تورپ (که 11 ماه زودتر از هکت اعلام کناره‌گیری کرد)‌ ادامه یافت، بلکه دوستی پرقوتی نیز بین آنها شکل گرفت و بر پایه چنان رقابت‌ها و رابطه‌هایی بود که شنای استرالیا اواخر دهه پیش و در طول دهه جاری یک عصر طلایی تازه را سپری کرد و مدال‌های بی‌شماری را برد و خود تورپ نیز به رغم سن بسیار کمش همچون هکت تبدیل به غولی در این رشته شد و شاید نمونه و مشابه این عصر فوق‌العاده پیش‌تر فقط اواخر دهه 1950 و نیمه اول دهه 1960 در شنای استرالیا رویت و تکرار شده باشد.

یک نمونه

از 3 طلای المپیکی هکت همان طور که پیش‌تر آمد، 2 مورد به 1500 متر مربوط می‌‌شد و یکی هم در200 * 4‌‌متر امدادی حاصل آمده بود و با وجود این، اگر فقط المپیک‌ها را مبنا بگذاریم و تعداد طلاهای آن را ملاک خود بینگاریم، هکت در ارزش‌گذاری‌ها و سلسله مراتب حاصله پشت سر تورپ و داون فریزر (دارنده 3 طلای پیاپی شنای 100 متر زنان در سال‌های 1956 تا 64)‌ قرار می‌گیرد. حتی این تفاوت نیز باعث سست و کمرنگ شدن جایگاه متعالی هکت در ورزش شنا نمی‌شود و او نه فقط در استرالیا یک نمونه است، عنوان یکی از 10 شناگر برجسته 10 سال اخیر دنیا به راحتی به وی اطلاق می‌شود و به همین سبب، او را «کاپیتان فوق‌العاده» (با اشاره به سرگروه بودنش در تیم ملی شنای استرالیا)‌ می‌نامیدند.

از 18 مدال هکت در رقابت‌های شنای قهرمانی جهان 10‌عدد آن طلایی بود، ولی او آنقدر واقع‌بین است که در طلیعه زمستان و در فاصله‌ای اندک تا شروع سال 2009، به مطبوعات کشورش گفته است: «ورزش قهرمانی امری فوق‌العاده است و شنا برای من، بسیار مفید بوده است، اما همیشه باید فهمید و حس کرد که زمان خداحافظی کی است و چه زمانی باید از مسابقات کنار رفت و این چیزی است که من دریافته‌ام. راستش را بخواهید، به رغم شکست دردناک در فینال 1500 متر المپیک 2008 به امکان ادامه دادن به کارم و حتی حضور در المپیک 2012 لندن اندیشیده بودم، زیرا می‌دیدم فرم من از سه‌چهار‌سال اخیر نه تنها بدتر و ضعیف‌تر نبود بلکه بهتر هم شده بود، اما در نهایت، منطق و عاقبت بینی بر شور و هیجان در من فایق آمد و در نهایت به فرضیه ادامه حضور در رقابت‌ها جواب نه دادم. به آرامی احساس کردم که برخی علایق دیگر در وجود من بر گرایش به حضور در مسابقات، سنگینی کرده و سایه انداخته است.

ورزشکار استثنایی

هکت که بلند قد و اهل کویینزلند استرالیاست، می‌گوید: از دستاوردهای خود در صحنه این ورزش راضی است و گله‌ای ندارد و کمبودی را حس نمی‌کند. پرکینز که پیشتر نام و وصفش آمد و قبل از اوجگیری هکت بر شناهای استقامتی حکم می‌راند، در تمجید از رقیب و هموطنی که اوجگیری‌اش با غروب‌ وی مقارن شد و آن روند را تسریع کرد، می‌گوید: هکت یک ورزشکار استثنایی بود و همیشه انسانی شایسته هم بوده است و من از این که با او رقابت می‌کردم و وی سرانجام جای مرا گرفت، احساس غرور می‌کنم.

قهرمانی در عین بیماری

استفانی رایس، ستاره جدید شنای زنان استرالیا نیز که در المپیک پکن 3 طلا برد، می‌گوید: هکت یک الگو برای تمام شناگران کشور ما بوده و کنار رفتنش یک ضایعه برای ماست، هر چند حتی حضور صرف او در جامعه ‌شنای استرالیا نیز نوعی عامل انگیزه‌بخش برای ما است.

یکی از نقاط شاخص کار هکت در سال‌های اوجش، پیروزی او در شنای 1500 متر المپیک 2004 در شرایطی بود که وی دچار بیماری ریه و فشردگی عضله و نسوج قفسه سینه شده بود و حال عادی نداشت، اما طوری شفا پیدا کرد که هیچ‌کس متوجه این عوارض ناگوار در وی نشد.

هر چند خود هکت در مراسم انتخاب بهترین‌های امسال شنای استرالیا، گفت: هر موقع که در مسابقه‌ای بین‌المللی شرکت می‌کنید و باعث پیروزی کشورتان می‌شوید، احساس غرور به شما دست می‌دهد و به رضایت کامل روحی می‌رسید. من دورانی عالی را در صحنه ورزش گذرانده‌‌ام و هر چند همگان فقط مرا می‌دیدند، باید متذکر شوم که یاران و راهنمایان و حامیان بسیار خوبی داشتم. از همه آنها تشکر می‌کنم.

منبع: SydneyHerald