به مناسبت نمایش مجموعه امیرکبیر

پخش دیگر باره مجموعه امیرکبیر ساخته قدیمی سعید نیکپور از شبکه اول سیما مانند فلاش بکی است که به سالهای دور زده می شود.در اوایل دهه 60شمسی پخش این مجموعه از تلویزیون شروع شد و چند خاطره با خود به همراه داشت که بی مناسبت

کد خبر: ۲۱۵۳۳

نیست به آنها اشاره شود :

یک ، پس از «سلطان صاحبقران» - مجموعه حیرت انگیزی که مرحوم حاتمی درباره دوران زندگی ناصرالدین شاه ساخت - مجموعه امیرکبیر اولین تجربه تاریخی تلویزیون در دوران پس از انقلاب است . قصد مقایسه اثر علی حاتمی و امیرکبیر (سعید نیکپور) در میان نیست ؛ اما ذکر این نکته ضروری است که در هر دو مجموعه ، تکیه روایت بر فضاسازی از طریق گفتگوست . علی حاتمی در مجموعه اش توانست نقبی به درون شخصیت های تاریخی بزند، مثلا حضور ملیجک با بازی مرحوم فنی زاده و دوبله مرحوم حسن عباسی (دوبلور معروف لورل که همراه مرحوم مقبلی این دو شخصیت کمیک را برای ما تماشاگر ایرانی جاودانه کردند) همچنان پس از گذشت سالها، در پس ذهن مخاطب باقی مانده است . دیگر این که آیا به یاد داریم بازیگر نقش میرزا رضا کرمانی در مجموعه سلطان صاحبقران که بود/ بله ، این نقش را سعید نیکپور بازی می کرد. دوم ، در مجموعه امیرکبیر، بیشترین هم و غم نویسنده و کارگردان این بوده است که رویدادهای تاریخی بی کم وکاست به تصویر درآیند. از این رو بسیاری از سکانس های این مجموعه مرور تاریخ است و به همین دلیل گاهی ملال آور می شود. سوم ، نیکپور این مجموعه را زمانی ساخت که فناوری ویدئو پیشرفت کنونی را نداشت و دوربین های سنگین همراه واحد سیار، مانع از تحرک هر چه بیشتر بازیگران و ارائه میزانس های متفاوت می شد؛ بنابراین شاید این مساله به پردیالوگ بودن صحنه های (یا سکانس ها؛!) مجموعه دامن زده است . چهارم ، بازیگران این مجموعه ، بهترین بازیهای خود را انجام داده اند. سعید نیکپور در نقش امیرکبیر با چشمهایی همیشه نگران و بیانی غمگین ، در کنار دیگرانی که نقش امیرکبیر را ایفا کرده اند، تصویر دیگری از او ترسیم می کند که دلنشین و به یادماندنی است . فخری خوروش ، در نقش مهدعلیا به گونه ای بازی می کند که تقریبا می توانیم پی ببریم چگونه دسیسه های مادر ناصرالدین شاه ، زمینه عزل و سپس مرگ امیرکبیر را فراهم می کند. حضور ژیلا سهرابی ، در نقش همسر امیر و معصومیتی که او در ارائه این نقش نشان می دهد، بخوبی می تواند به ما بگوید او از جنس مهدعلیا و برادر بی اراده اش ، یعنی ناصرالدین میرزا نیست . محمد مطیع بخوبی می تواند از عهده نقش میرزا آقاخان برآید و نقش او را در توطئه مشترکی که منجر به قتل امیرکبیر می شود، برای ما روشن می کند. پنجم ، کامبیز روشن روان برای موسیقی این مجموعه از موسیقی ایرانی و ارکستر سمفونیک استفاده کرد و برای نخستین بار خواننده ای را به ما معرفی می کند که سال بعد نوار کاستی از او منتشر می شود به نام مهرورزان ؛ خواننده ای که صدایش و نحوه تحریرهایش بسیار شبیه حسین خواجه امیری است ؛ اما بعدها پی می بریم که این چنین نیست و او در شمار شاگردان مکتب تاج اصفهانی است و می تواند با چند لحن مختلف ، آواز و تصنیف بخواند. یادتان می آید این خواننده در مجموعه امیرکبیر که بود؛! علیرضا افتخاری را می گویم . ششم ، نیکپور پس از مجموعه امیرکبیر بار دیگر به فضای تاریخی این دوران بازگشت و مجموعه وزیرمختار را ساخت که توفیق مجموعه قبلی اش را تکرار نکرد. این عدم موفقیت شاید بیش از هر چیز دیگر مربوط به فضای تاریخی آن دوره باشد. روابط امیرکبیر با ناصرالدین شاه و مواجهه او با سیل مخالفان ، مخالفانی که لحظه به لحظه منتظر عزل و مرگ او بودند، همچنان جذابیت دارد که بار دیگر بتوان روایتی دیگر از آن دوران را به تصویر کشید. هفتم ، پخش دوباره مجموعه های قدیمی همان طور که گفته شد مانند فلاش بکی است که در ذهن مخاطب زده می شود؛ در واقع نوعی حس دوگانه ای ایجاد می کند. نوستالژیک است . اصلا خاطره انگیز است . ای کاش می شد در روزهایی خاص و در ساعاتی خاص ، تلویزیون برنامه ای داشت مختص به پخش مجدد برخی مجموعه های قدیمی . نظر شما چیست؛!