غربت ورزشکاران ایران در المپیک

بسیاری از کسانی که همراه کاروان ورزشی ایران به پکن آمده‌اند، هم اکنون چشم به روزهای آینده دارند تا شاید شگفتی‌سازی در بین 17 ورزشکار باقی مانده پدید آید و ناامیدی را از ذهن‌ها پاک کند. در این میان نکته‌ای که از همه آزار دهنده‌تر است کمبود فعالیت‌های فرهنگی و سازماندهی تماشاگران برای تشویق ورزشکاران ایرانی است.

هر بیننده‌ای با حضور در مراکز ورزشی شهر پکن که بازی‌های المپیک در آن برگزار می‌شود، به این نکته پی می‌برد که بیشتر کشورهای دنیا یا به صورت سازمان یافته و یا به صورت خودجوش با لباس‌های متحدالشکل که رنگ و پرچم کشورشان را در ذهن‌ها تداعی می‌کند، به تشویق ورزشکاران‌شان می‌پردازند.

این نکته‌ تاثیر بسیار زیادی بر روحیه ورزشکاران دارد، به عنوان نمونه دوشنبه شب در رقابت‌های جودو بیش از یکصد نفر از مردم کشور آذربایجان به همراه "الهام علی‌اف" رییس جمهور کشورشان به سالن محل رقابت‌ها آمده بودند و به صورت وصف ناپذیری "النور ممدلی" را تشویق می‌کردند تا به مدال طلا رسید.

این در حالی بود که علی معلومات که چیزی از حریف خود کم نداشت، بدون اینکه حتی یک تماشاگر ایرانی او را از سکوی تماشاگران تشویق کند، به صحنه رقابت رفت و در میان شور و هیجانی که آذربایجانی‌ها به وجود آورده بودند در عین شایستگی نتیجه را واگذار کرد.

شاید بسیاری از مسوولان ایرانی توجیه‌شان این باشد که کسی توقع کسب مدال از معلومات را نداشت که برای تشویق او به سالن بیاید. اما، نکته اینجاست که حمید سوریان یکی از شانس‌های اصلی ایران برای کسب مدال طلا بود. چرا حتی 10 ایرانی در سالن محل رقابت‌ها نبودند که او را تشویق کنند.

بنابر اطلاعات کسب شده کمیته‌ برگزاری مسابقه‌ها نه تنها بلیت‌های خود را از طریق بخش مخصوص این کار به فروش می‌رساند بلکه بلیت‌هایی را هم در اختیار کمیته‌های ملی المپیک کشورها می‌گذارد که در مورد بیست و نهمین دوره‌ بازی‌ها هم چنین اتفاقی افتاده بود. اما، در واقع این بلیت‌ها کجا رفته است؟ نقش کمیته‌ ملی المپیک در سازماندهی تماشاگران چیست؟ نقش سفارت ایران در پکن در زمینه‌ی هماهنگی ایرانی‌های حاضر در چین و یا شهر پکن برای حضور در سالن مسابقات و تشویق ورزشکاران کشورمان چیست؟ آیا واقعا هیچ ایرانی در پکن زندگی نمی‌کند که علاقه داشته باشد نماینده‌اش را در صحنه‌ رقابت تشویق کند؟ آیا علاقه‌مندان ایرانی به ورزش در شهر پکن بلیت‌های مسابقه‌های ورزشکاران ایرانی را بدست آورده‌اند؟ اینها سوال‌هایی است که ذهن‌ها را به خود مشغول کرده است و به سختی می‌توان جوابی برای آنها پیدا کرد.

امیدواریم که مسوولان کمیته‌ ملی المپیک و یا سفارت ایران در چین بجای فرافکنی و باز کردن بار این مسوولیت از دوش خود غربت ورزشکاران ایرانی را در سالن‌های پکن احساس کنند و در روزهای باقیمانده چاره‌ای برای حل این مشکل بیندیشند. البته سفیر ایران گفته بود که ما تدارک زیادی برای بازی‌های المپیک دیده‌ایم اما، باید دید فعالیت آنها در زمینه‌های فرهنگی و تماشاگران چقدر بوده است!

البته ناگفته نماند که تعدادی از علاقه‌مندان متمول ورزش هر کدام بیش از چهار میلیون تومان هزینه‌ کرده‌اند و از تهران به پکن آمده‌اند. آن هم با بلیت‌هایی که کمیته‌ ملی المپیک در اختیار داشت اما،‌ این تعداد معدود را هم تنها در صبح روزهایی می‌توان دید که بسکتبالیست‌های ایران مسابقه دارند.

وضعیت مبهم بلیت مسابقات ورزشکاران ایرانی

به گزارش واحد مرکزی خبر،سعید شبستری، کاردار ایران در چین در واکنش به اعتراض خبرنگاران نسبت به نبود بلیت مسابقات ورزشکاران ایرانی اظهار داشته است که برخلاف اعلام کمیته ملی المپیک مبنی بر در اختیار گذاشتن بلیت ها به سفارت، چنین چیزی نیست و بلیتی داده نشده است.

او عنوان داشت که بلیت‌هایی که به آنها داده شده، شامل 60 قطعه برای مسابقات روز آخر کشتی آزاد است. 40 بلیت برای مسابقات روئینگ داده شده که 80 کیلومتر از پکن فاصله دارد. 40 قطعه هم برای کلیه مسابقات داده اند که برای هر مسابقه در هر روز شاید دو سه تا به تماشاگران برسد.

وی در پاسخ به اعتراض خبرنگاران نسبت به نبود تماشاگران ایرانی، در سالن مسابقات تاکید کرد که به آقای علی‌آبادی هم تاکید کردم که حضور هواداران در سالن کمک زیادی به ورزشکاران می کند.