حرف‌هایی که روی کاغذ نمی‌نشیند

دبیر کل نهاد کتابخانه‌های عمومی از عدم محاسبه ساعات مطالعه قرآن و ادعیه به عنوان یکی از مصادیق کتابخوانی و با احتساب آن از سرانه بالا در این زمینه سخن گفت و حال باز هم مشاور فرهنگی رئیس‌جمهور است که با رد ساعات خواندن ادعیه و قرآن به عنوان کتابخوانی، از پایین بودن این سرانه گلایه کرد.

گویا قرار نیست این بحث‌ها خاتمه یابد و آنها که دستی در کار دارند و متولی امر فرهنگ هستند آستین همت بالا نمی‌زنند و تدبیری نمی‌اندیشند. در یک سال گذشته همه گلایه کرده‌اند و کسی برای پایان بخشیدن به این بحث‌‌های صرف غیرعملی برنامه و طرحی کاربردی مطرح نمی‌کند.

در سال‌های پیش از این برخی مسوولان فرهنگی که بیش‌از دیگران دغدغه کتاب و مطالعه داشتند، در پی ارائه طرحی برآمدند تا تعریف و معیاری ملی برای کتابخوانی تدوین کنند. در همین زمینه جلساتی هم با حضور برخی مسوولان فرهنگی دستگاه‌ها و اعضای کمیسیون ملی یونسکو برگزار شد که به دلایل مختلف از ادامه بازماند.

شاید لازم است در کنار آمارگیری سرانه مطالعه به یک تعریف و معیار ملی برای مطالعه و کتابخوانی دست پیدا کنیم و براساس آن به قضاوت درباره جوانب مختلف بنشینیم. فراموش نکنیم که با جامعه دینی و اسلامی ما خواندن ادعیه و قرآن هم می‌تواند در زمره مطالعه قرار گیرد، به آن شرط که معیار ملی و ویژه ایران داشته باشیم و آن گاه اظهارنظر کنیم.