واردات گاز؛ راهکاری اقتصادی برای عبور از زمستان

یکی از راهکارهای قابل بررسی برای کاهش فشار بر شبکه گاز کشور، احیای دیپلماسی گازی و واردات گاز از ترکمنستان است. ایران در سال‌های گذشته واردات گاز از این کشور را تجربه کرده، اما طی یکی دو سال اخیر توافقی برای ادامه این روند حاصل نشده است. این در حالی است که ظرفیت خطوط انتقال موجود، امکان انتقال روزانه حدود ۶۰ میلیون مترمکعب گاز را فراهم می‌کند.
در شرایطی که کمبود گاز در فصل سرد، صنایع را با محدودیت روبه‌رو می‌کند و نیروگاه‌ها برای تأمین برق ناچار به استفاده از سوخت دوم می‌شوند، واردات گاز می‌تواند بخشی از فشار موجود بر شبکه داخلی را کاهش دهد. استفاده از این ظرفیت، به دیپلماسی فعال انرژی، دستیابی به توافق‌های اقتصادی و تجاری قابل اتکا و ارزیابی دقیق هزینه و فایده واردات نیاز دارد.
اهمیت واردات گاز زمانی بیشتر مشخص می‌شود که هزینه استفاده از سوخت‌های جایگزین را در نظر بگیریم. گازوئیل در بازارهای جهانی ارزش بالاتری نسبت به گاز دارد و مصرف آن در نیروگاه‌ها، به‌جای گاز طبیعی، می‌تواند هزینه اقتصادی قابل توجهی به کشور تحمیل کند. اگر واردات گاز با قیمت و شرایط مناسب انجام شود، تأمین گاز مورد نیاز نیروگاه‌ها از این مسیر می‌تواند از نظر اقتصادی به‌صرفه‌تر از مصرف گازوئیل باشد.
به این ترتیب، کشور می‌تواند با واردات گاز و کاهش مصرف گازوئیل در نیروگاه‌ها، بخشی از سوخت مایع خود را برای صادرات یا مصارف ضروری دیگر آزاد کند. البته تحقق این مزیت به قیمت نهایی گاز وارداتی، هزینه انتقال، شرایط قرارداد و امکان صادرات سوخت مایع بستگی دارد و باید بر اساس محاسبات دقیق اقتصادی بررسی شود.
بنابراین، واردات گاز از ترکمنستان نباید صرفا یک اقدام مقطعی برای عبور از زمستان تلقی شود. این ظرفیت، در صورت دستیابی به توافقی پایدار و اقتصادی، می‌تواند بخشی از سیاست تأمین انرژی کشور باشد؛ سیاستی که در آن، تجارت منطقه‌ای انرژی در کنار تولید داخلی و مدیریت مصرف قرار می‌گیرد.