فوران گل از دل کویر؛ گل‌فشان کهیر

به گزارش خبرنگار جام جم آنلاین سیستان و بلوچستان.      علی اکبر رهدار. عامر افروز 

در حالی که توجه گردشگران داخلی و خارجی عمدتاً بر سواحل زیبای جزیره قشم یا مناطق شمالی متمرکز است، در قلب ساحل مکران و در محدوده کهیر و کنارک، پدیده‌ای طبیعی به نام «گلفشان‌ها» خودنمایی می‌کند که می‌تواند معادلی برای تفرجگاه‌های جهانی باشد.
در دشت سوزان کهیر، در جنوب استان سیستان و بلوچستان و در فاصله حدود ۸۰ کیلومتری شهر کنارک، پدیده‌ای خارق‌العاده در دل زمین می‌جوشد؛ گل‌فشانی که نه از آتشفشان که از قلب لایه‌های رسوبی زمین می‌کوشد.
گل‌فشان کهیر که با نام‌های «گل‌فشان بندر تنگ» و «گل‌فشان ناپک» نیز شناخته می‌شود، از شاخص‌ترین پدیده‌های طبیعی و مقاصد ژئوتوریسمی جنوب شرق کشور محسوب می‌شود. این اثر طبیعی که نزدیک روستای گردشگری بندر تنگ در بخش کهیر شهرستان کنارک واقع است، هر ساله هزاران گردشگر را از سراسر کشور به این خطه کویری می‌کشاند.
ساختاری که از عمق زمین می‌جوشد
بر اساس بررسی‌های زمین‌شناسی، این گل‌فشان از مجموعه‌ای از سه تپه گلی مخروطی‌شکل تشکیل شده که در حال حاضر تنها یکی از آن‌ها فعال است. تپه اصلی با ارتفاعی نزدیک به ۱۰۰ متر و قطر قاعده‌ای بیش از ۱۰۰ متر، منظره‌ای بدیع و کمیاب در سطح کشور به شمار می‌رود.
از دهانه این گل‌فشان، گل‌های سرد و خاکستری‌رنگ به صورت دوره‌ای و هر ۱۰ تا ۱۵ دقیقه یک‌بار، همراه با حباب و صدایی شبیه به شلیک، به بیرون پرتاب می‌شوند. کارشناسان علت این پدیده را فشارهای زمین‌ساختی و خروج گازهای زیرزمینی مرتبط با منابع نفت و گاز می‌دانند که موجب راندن گل و لای سرد به سطح زمین می‌شود.
گل شفابخش؛ قابلیتی از دل بوم‌گردی
نکته جالب درباره این گل‌فشان، خاصیت‌های درمانی گل‌های خروجی آن است. این گل‌ها سرشار از مواد معدنی هستند و در طب سنتی و گردشگری سلامت، برای درمان بیماری‌های پوستی، دردهای مفصلی، زانو و کمردرد استفاده می‌شوند. این ویژگی، گل‌فشان کهیر را به یکی از مقاصد رو به رشد «گردشگری سلامت» در استان تبدیل کرده است.
مسئولان گردشگری منطقه معتقدند ظرفیت این اثر طبیعی در کنار جاذبه‌های همجوار همچون روستای گردشگری درک (تلاقی کویر و دریا)، سواحل نورانی بندر تنگ، صخره کشتی سنگی و کوه‌های مریخی، می‌تواند جایگاه کنارک را به قطب گردشگری طبیعت‌گردی و زمین‌گردی (ژئوتوریسم) کشور ارتقا داد