
آیتالله قاسمی، جوان افغانستانی مقیم بوشهر که ۲۰ سال است در این شهر زندگی میکند، با همراهی جمعی از هموطنانش موکبی را در میدان امام خمینی(ره) برپا کرده؛ موکبی که این شبها پناهی برای مردمی است که ۷2 شب پیاپی، خستگیناپذیر، پای وطن و انقلاب ایستادهاند. او این حضور را وظیفهای شرعی و انسانی میداند و از وحدت، همدلی و مهربانی مردم بوشهر بهعنوان سرمایهای بزرگ برای آینده یاد میکند.
میدان امام خمینی(ره) بوشهر در شبهای اخیر فقط یک محل تجمع نیست؛ به صحنهای از همدلی، ایستادگی و خدمت تبدیل شده است. در میان رفتوآمد مردمی که هر شب برای اعلام وفاداری به وطن و انقلاب گرد هم میآیند، موکبی برپا شده که بوی صمیمیت و برادری از آن به مشام میرسد. پشت این موکب، آیتالله قاسمی ایستاده، حالا او به همراه جمعی از هموطنانش، خدمت به مردم را وظیفهای انسانی و دینی میداند. البته برپایی موکب افغانستانی های مقیم بوشهر که سالیان متمادی است نمک گیر بوشهری ها شده اند تنها در شب های جنگ اخیر نبوده بلکه هیئت حضرت علی اصغر(ع) که در قدمگاه عباس علی بوشهر مستقر است کانون گردهمایی این مهاجرین با معرفت برای برگزاری محافل مذهبی و مناسبتی بوده است.
قاسمی که متولد ۱۳۷۰ است، در گفتوگو با ما از انگیزهاش برای این کار میگوید:وظیفه شرعی و انسانی خودم دانستم که در کنار برادران ایرانیام باشم. این، یک خدمت ناچیز بود که از دست ما برمیآمد.
او میافزاید:این خدمت را برای اسلام و نظام اسلامی انجام میدهیم؛ چون باور داریم وحدت مسلمانان، به دستور قرآن، ما را به یک امت واحده تبدیل میکند.
موکب برپا شده در میدان امام خمینی(ره) بوشهر، تنها یک محل پذیرایی ساده نیست؛ نشانهای است از پیوندی عمیق میان مهاجر و میزبان، میان مردمی که مرزهای جغرافیایی را پشت سر گذاشتهاند و در یک جغرافیای مشترک از ایمان، وفاداری و مقاومت نفس میکشند. قاسمی با تأکید بر این پیوند میگوید:بیشترین خاطرات شیرین من با مؤمنان و مردم خونگرم بوشهر رقم خورده است. مسئولان هم همیشه در امور اجتماعی و برنامههای مذهبی و حتی سیاسی مربوط به مهاجرین شیعه، همراه ما بودهاند.
او بوشهر را شهری میداند که در آن، مهاجر و بومی زیر یک سقف از محبت زندگی کردهاند. از نگاه او، مهمترین چیزی که در این سالها دیده، احترام، همدلی و حضور گرم مردم بوده است؛ مردمی که نه فقط در روزهای عادی، بلکه در لحظات حساس نیز کنار هم ایستادهاند.
این افغانستانی مقیم بوشهر با اشاره به صحنههای اخیر شهر میگوید:در طول سالهای گذشته مقاومت و در صحنه بودن مردم علیه توطئههای دشمنان را دیدهام و صحنههای باشکوهی را تجربه کردهام، اما از جنگ رمضان به بعد، این حضور بینظیر بوده است.
او معتقد است آنچه این روزها در بوشهر دیده، فقط یک تجمع نیست؛ بلکه نمودی از یک جامعه بیدار و خودجوش است:واکنش مردم انقلابی استان بسیار مؤثر بود و فکر میکنم جامعه بهصورت خودجوش بسیار مستحکمتر از گذشته خواهد شد.
قاسمی از حضور شبانه و بیوقفه مردم هم با تحسین یاد میکند؛ حضوری که به گفته او، در ۷۰ شب متوالی ادامه داشته و خستگی را از چهرهها پاک کرده است.حضور خودجوش و خستگیناپذیر این مردم در بوشهر طی ۷۰ شب، بسیار مؤثر خواهد بود.
او این پایداری را نشانهای از ایمان و بصیرت مردم میداند؛ مردمی که به گفته او، نشان دادهاند هنوز میدان را ترک نکردهاند.
در میان سخنانش، یک پیام روشن برای مردم دارد: «پیام من به مردم شریف و انقلابی این است که میدان را رها نکنید، وحدت را حفظ کنید؛ وحدت نشانه پیروزی است.»به باور او، تنها با حفظ همین همبستگی است که میتوان در برابر دشمنان ایستاد و مسیر عزت را ادامه داد.
او همچنین از نگاه مردم ایران به افغانستان و مهاجران افغان سخن میگوید؛ نگاهی که به اعتقادش، در بسیاری از موارد با مهربانی، دینداری و مهماننوازی همراه بوده است:ایران و مردم ایران از قدیمالایام برای ما مردم افغانستان، مردمی مسلمان، مؤمن، مهماننواز و پیروان ولایت و ائمه معصومین علیهمالسلام بودهاند. بهخصوص که ایران، میزبان آقا ثامنالحجج امام رضا علیهالسلام است و چهار دهه است که در خط مقدم مبارزه با استکبار جهانی ایستاده؛ همین برای مردم ما بزرگترین امید بوده است.
او البته از برخی رفتارهای نامناسب علیه مهاجرین نیز یاد میکند، اما در همان حال بر نقش مسئولان جمهوری اسلامی ایران در خنثیسازی جریانهای ضد مهاجر تأکید دارد:هرچند توسط برخی عناصر مزدور و ضدانقلاب افغانستیزیهایی علیه مهاجرین صورت گرفته، اما مسئولین شریف جمهوری اسلامی ایران با درایت آنها را خنثی کردهاند و جای شکر دارد.
در نگاه قاسمی، آنچه در این ۷۲ شب بیش از هر چیز جلوه کرده، اتحاد، همدلی، مهربانی و محبت بوده است؛ تصویری که او آن را به روزهای صدر اسلام تشبیه میکند: آنچه بهوضوح در این ۷۲ شب مشاهده کردم، دقیقاً اتحاد، همدلی، مهربانی و محبتی بود که نوع همدلی صدر اسلام مردم در کنار پیامبر گرامی اسلام را تداعی میکرد.
او حتی در مقام یک مهاجر افغانستانی، آرزو میکند که ملت کشورش نیز روزی چنین در صحنه و یکپارچه باشند: آرزو میکردم ملت افغانستان هم مثل روزهای اول انقلاب علیه شوروی سابق، امروز هم چنین حضوری داشته باشند. الحمدلله ایران برای ما و جهان اسلام نمونه بارز است.
از نگاه این موکبدار افغانستانی، خدمت در میدان امام خمینی(ره) فقط پذیرایی نیست؛ ادای دین به مردمی است که در سختترین روزها کنار هم ایستادهاند.
او میگوید: فکر میکنم مهمترین نیاز در قدم اول خوشآمدگویی، برخورد زیبا و ابراز همدلی و برادری است. پذیرایی در مقابل این همه حضور و درصحنهبودن مردم، بسیار ناچیز است.
قاسمی در پایان، از مردم بوشهر با احترام و محبت یاد میکند: برخورد مردم شریف بوشهر بسیار عالی و یکدست بوده است. از خداوند سلامتی و عزتشان را خواهانیم.
و دعای پایانیاش را چنین زمزمه میکند:
«اللهم عجل لولیک الفرج و اجعلنا من اعوانه و انصاره.»